psy i ludzie

Nie dotykaj mnie proszę!

czytano 934 razy

Strona główna » PSY » psy i ludzie » Nie dotykaj mnie proszę!

Wyobraź siebie, że jesteś na deptaku w Sopocie. Środek lata, mnóstwo ludzi, upał. Poruszasz się slalomem pomiędzy ludźmi i każdy z nich się o Ciebie ociera. Moja osobista cierpliwość skończyłaby się po około dziesiątym kontakcie.

Teraz wyobraź sobie tę samą sytuację tylko na czterech łapach. Na szyi masz obrożę, do obroży przytwierdzona smycz - koniecznie bardzo napięta abyś się przypadkiem nie zgubił. Śmigasz na końcu tej smyczy jak balonik z helem. Każdemu człowiekowi sięgasz nieco nad kostkę i czujesz się jak w lesie z sosnami syberyjskimi, z tym wyjątkiem, że w lesie jest jednak znacznie świeższe powietrze. Dodatkowo średnio, co trzecia osoba z tłumu na Twój widok krzyczy, „o jaki śliczny!" i rzuca się w Twoją stronę, aby choć musnąć Twoje piękne futerko. Zazwyczaj jej ręka spoczywa na Twojej głowie i czujesz się jak małe dziecko na urodzinach u rzadko spotykanej -cioci - krótko mówiąc wytargany za policzki lub jak koktajl w shakerze. Świetnie, jeśli jesteś zsocjalizowanym i mocno otwartym psiakiem. Gorzej, jeśli Twoi opiekunowie zabierają Cię w takie miejsca bardzo rzadko a Twoja natura jest bliższa introwertycznej. W tej drugiej sytuacji chciałbyś szybko umrzeć. Twoi opiekunowie na każdy okrzyk z tłumu reagują biernie lub uśmiechają się radośnie i czekają aż pieszczoty od obcego się skończą. Przecież nie odmówią obcej osobie, bo to nie kulturalnie. Podczas tej wędrówki, bardziej przypominającej tor przeszkód, masz parę przystanków przy wakacyjnych artystach, w tym przy człowieku - orkiestrze, bo wzbudza największe zainteresowanie. Koszmar deptakowy odsypiasz w domu przez następne dwa dni. Najlepiej pod łóżkiem, bo tam nikt obcy Cię nie wyczochra.

Drogi opiekunie psa, czy wiesz, że Twój pies:

- intensywniej niż Ty odczuwa wrażenia zapachowe tj. od 1.000 do 10.000 razy lepiej.

- ma ograniczoną możliwość termoregulacji, gdyż nie poci się a regulacja gospodarki wodnej odbywa się u niego poprzez: dyszenie, opuszki łap i napletek.

- z części twarzowej odbiera aż 40% bodźców dotykowych m.in. dzięki wibrysom.

- ma bardzo czuły zmysł słuchu i odbiera o 15.000 drgań/sek. więcej niż Ty.

- gorzej rozpoznaje barwy.

Tak, więc przeczytaj proszę jeszcze raz powyższy artykuł i zastanów się jak pomóc swojemu psu przetrwać horror na „deptaku".

Kasia - www.canac.pl
WORTAL PSY24.PL

data dodania: 2012.01.25 16:43

Zakaz kopiowania, rozpowszechniania części lub całości bez zgody redakcji PSY24.PL.

komentarzy: 1 Dodaj komentarz

2012-02-21 10:56 | Natalia

Jestem właścicielką rocznej czarnej suni owczarka niemieckiego, mieszkanką Gdyni często bywającą w Sopocie. Czytając powyższy artykuł poczułam się jakby dotyczył mnie bezpośrednio. Chcąc zsocjalizować suczkę zabierałam ją w każde miejsce, gdzie psy mogły przebywać, w tym również deptaki. Nie przypuszczałam jednak, że reakcje przechodniów na 5miesięczną wówczas "niemkę" będą tak nieodpowiedzialne i nieprzemyślane. Ludzie podchodzili od tyłu i nie pytając o zdanie mnie czy mojego narzeczonego klepali, głaskali, zaczepiali zdezorientowanego szczeniaka. Najczęstsze komentarze jakie słyszeliśmy zwracając uwagę na te zachowania to: "ale on jest taki słodki! nie mogłem się powstrzymać". Dziś efektem takich działań jest obawa mojej suni przed podchodzącymi do niej obcymi, szczególnie mężczyznami. Na szczęście zawsze była bardzo tolerancyjna w stosunku do dzieci i ta cecha pozostała pomimo nieprzyjemnych doświadczeń. Oczywiście nie wszyscy zainteresowani suczką byli tak nieodpowiedzialni. Mamy również pozytywne doświadczenia związane ze spacerami po deptaku. Owocem jednego z takich przypadkowych spotkań są przepiękne zdjęcia suni, które zrobiła jedna ze spacerowiczek i przesłała je nam. Apeluję do wszystkich, którzy przeczytają mój komentarz: zastanówcie się czy chwilowy impuls, chęć pogłaskania miękkiego futerka młodego psa warte są frustracji zarówno zwierzęcia, jak i jego opiekuna oraz czy naprawdę zapytanie o zgodę właściciela, rozmowa z nim stanowi tak ogromne wyzwanie.

(Nie) mów mi jeszcze

Dlaczego lubimy psy?