SPANIEL KONTYNENTALNY

Wzorzec FCI nr 77 /06. 04. 1998/, wersja angielska
SPANIEL KONTYNENTALNY
(Epagneul nain continental)

POCHODZENIE: Francja, Belgia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
17.09.1990.
KLASYFIKACJA: Psy ozdobne.
KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 9 Psy ozdobne i do
towarzystwa.
Sekcja 9 Ozdobne spaniele
kontynentalne.
Nie podlegają próbom pracy.
WRAŻENIE OGÓLNE: Mały, luksusowy, ozdobny spaniel,
prawidłowo i harmonijnie zbudowany, o długiej szacie; umiarkowanie
długa kufa jest krótsza, niż czaszka. Żywy, pełen wdzięku i zarazem
mocny. Dumnie obnosi się w płynnym, eleganckim ruchu. Długość
ciała spaniela kontynentalnego przekracza nieco jego wysokość.
GŁOWA: Proporcjonalna względem tułowia; proporcjonalnie lżejsza
i krótsza, niż u spanieli dużych i średnich.
ODCINEK MÓZGOCZASZKI:
Czaszka: Niezbyt zaokrąglona – zarówno z profilu, jak i z przodu.
Bywa, że widoczny jest delikatny zarys bruzdy czołowej.
Stop : Wgłębienie wyraźnie zaznaczone. U cięższych psów,
wgłębienie to jest mniej wyraźne, jednak zaznaczone. U bardzo
małych psów stop jest wyraźnie zaznaczony, nigdy jednak nie tworzy
gwałtownego przełomu.
ODCINEK TWARZOCZASZKI:
Nos: Mały, czarny, okrągły, lecz nieco spłaszczony w górnej części.
Kufa : Krótsza, niż czaszka, delikatna, zwężająca się i nie wklęsła na
bokach; nie może być zadarta ku górze..
Grzbiet nosa : Prosty.
Wargi: Mocno pigmentowane, cienkie i suche.
Szczęka/Żuchwa/Zęby: Zęby dość mocne; zamykające się ściśle w
normalnym zgryzie.
Język: Nie może być widoczny. Język stale widoczny lub nie
chowany pod wpływem dotyku palcem jest wadą.
Oczy: Dość duże, szeroko otwarte, w kształcie dużych migdałów; nie
wypukłe, osadzone dość nisko; wewnętrzny kąt oka znajduje się na
przecięciu linii czaszki i kufy. Ciemnej barwy, bardzo wyraziste,
powieki mocno pigmentowane.
Uszy: Dość delikatne, ale mocne. Niezależnie od tego, czy uszy są
stojące, czy wiszące, w dotyku chrząstka nie może mieć zbyt ostrego
zakończenia. Uszy są osadzone dość daleko w tyle głowy –
wystarczająco daleko od siebie, by ukazywać lekko zaokrąglony
kształt czaszki.
• Odmiana z wiszącymi uszami, zwana PHALÈNE.
Ucho w spoczynku jest osadzone wysoko – znacznie wyżej, niż linia
oka; wiszące, a jednak dość ruchome. Porośnięte falistym włosem,
który może być dość długi – nadaje to psu ładny wygląd.
• Odmiana ze stojącymi uszami, zwana PAPILLON.
Ucho osadzone wysoko; małżowina uszna szeroko rozwarta i
skierowana na bok. Wewnętrzna krawędź ucha tworzy z linią poziomą
kąt ok. 45°. W żadnym przypadku ucho nie może być uniesione prosto
do góry, w sposób charakterystyczny dla szpica – jest to
zdecydowanie niedopuszczalne. Wnętrze małżowiny okryte
delikatnym włosem, również falistym. Najdłuższe włosy sięgają nieco
poniżej krawędzi ucha; zewnętrzna powierzchnia ucha jest natomiast
pokryta wiszącymi frędzlami, sięgającymi daleko poza krawędź ucha.
Wynikiem krzyżowania tych dwóch odmian jest często pies o
półstojących uszach z załamanymi końcami – ten pośredni sposób
noszenia ucha jest poważnym błędem.
SZYJA: Średniej długości; kark nieco łukowaty.
TUŁÓW:
Górna linia: Nie jest ani zbyt krótka, ani wypukła, ani też łękowata,
jednakże nie jest też zupełnie płaska.
Lędźwie: Mocne i lekko wysklepione.
Klatka piersiowa: Szeroka, dość głęboka. Obwód klatki piersiowej,
mierzony między dwoma ostatnimi żebrami, musi być w przybliżeniu
równy wysokości w kłębie. Żebra dobrze wysklepione.
Brzuch: Nieco podciągnięty.
OGON: Osadzony dość wysoko; dość długi; bujne frędzle tworzą
piękne pióro. Gdy pies jest w ruchu, ogon ma być uniesiony wzdłuż
linii grzbietu i zawinięty; koniuszek może dotykać zadu; nigdy nie
może być zakręcony; nie może też leżeć płasko na grzbiecie.
KOŃCZYNY: Nogi proste, solidne lecz delikatne. Pies nie może
sprawiać wrażenia zbyt wysokiego na nogach. Oglądane z przodu lub
z tyłu kończyny są ustawione równolegle.
KOŃCZYNY PRZEDNIE
Łopatki: Dobrze rozwinięte; dobrze związane z tułowiem.
Kość ramieniowa: Długości odpowiadającej długości łopatki;
normalnie ukątowane i dobrze związana z łopatką; dobrze
przylegająca do tułowia.
Nadgarstki: Wyraźnie widoczne z profilu.
KOŃCZYNY TYLNE
Staw skokowy: Normalnie ukątowany.
ŁAPY: Dość długie, zwane „zajęczymi”, pewnie oparte na opuszkach.
Mocne pazury, preferowane czarne, jaśniejsze u psów o brązowej lub
białej szacie (białe pazury u psów białych lub z białymi kończynami
nie stanowią błędu, jeśli poza tym pies jest dobrze pigmentowany).
Palce mocne, o twardych opuszkach. Między palcami bogate
owłosienie, wystające przed palce i tworzące zakończenie łapy.
CHÓD/RUCH: Dumny, swobodny, lekki i elegancki.
SZATA: Bez podszycia, bujna, lśniąca, falista (nie należy mylić z
lokowatą), nie miękka, lecz nieco twarda w dotyku, z jedwabistym
połyskiem. Sierść ułożona płasko, włos dość delikatny, lekko
uniesiony przez pofalowanie. Szata podobna, jak u ozdobnego
angielskiego spaniela , jednak znacznie różni się od szaty pekińczyka;
nie może również przypominać szaty szpica. Włos na głowie, kufie,
przedniej części nóg i poniżej stawu skokowego jest krótki. Na
tułowiu włos średniej długości, dłuższy na szyi – tworzy kryzę i żabot,
opadając falami na klatkę piersiową; tworzy frędzle na uszach i
tylnych partiach kończyn przednich; tył ud bujnie okryty miękkim
włosem, tworzącym portki. Między palcami mogą być niewielkie
kępki włosów, które mogą nieco wystawać, pod warunkiem, że nie
powoduje to ciężkiego wyglądu łap, a raczej nadaje im wygląd
subtelny, wydłużając je. U niektórych przedstawicieli rasy w dobrej
kondycji włos osiąga długość 7,5 cm w kłębie, natomiast frędzle na
ogonie – 15 cm.
MAŚĆ: Dopuszczalne są wszelkie maści na białym tle. Na tułowiu i
nogach biel musi dominować. Mile widziana biel na głowie, w postaci
mniej lub bardziej szerokiej strzałki. Na dolnej części głowy
dopuszczalne białe znaczenie, jednak biel jako dominująca barwa
głowy, stanowi wadę. We wszystkich przypadkach wargi, powieki, a
zwłaszcza nos, muszą być pigmentowane.
WYSOKOŚĆ I CIĘŻAR CIAŁA:
Wysokość w kłębie: Około 28 cm.
Waga : dwie kategorie :
1. Mniej, niż 2,5 kg dla psów i suk.
2. Od 2,5 do 4,5 kg dla psów i od 2,5 do 5 kg da suk.
Minimalna waga : 1,5 kg.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
• Płaska, jabłkowata i wypukła czaszka, jak u angielskich
ozdobnych spanieli.
• Zbyt mocno lub zbyt słabo zaznaczony stop.
• Nos innej barwy, niż czarna.
• Garbonos lub wklęsły grzbiet kufy.
• Depigmentacja warg.
• Tyłozgryz i – szczególnie – przodozgryz.
• Małe, zbyt okrągłe, wyłupiaste oczy, jasnego koloru,
ukazujące białka, gdy pies patrzy prosto przed siebie.
• Depigmentacja obwódek powiek.
• Karpiowaty lub łękowaty grzbiet.
• Zakręcony lub leżący płasko na grzbiecie ogon, opadający na
jedną stronę (tzn. kość ogonowa, nie zaś frędzle, które – ze
względu na swą długość – opadają w lokach).
• Wygięte przednie kończyny.
• Pogrubiałe nadgarstki.
• Słabe kończyny tylne.
• Tylne kończyny, widziane z tyłu, odchylone od linii pionowej
w stawach kolanowych i łapach.
• Pojedynczy lub podwójny palec szczątkowy na tylnych
kończynach jest niepożądany i stanowi wadę; należy je więc
usuwać.
• Łapy zbieżne lub rozbieżne.
• Pazury nie dotykające podłoża.
• Uboga szata, miękka lub puszysta; włosy stojące prosto lub
proste same w sobie; wełnista sierść i podszycie wskazują na
krzyżowanie ze szpicem.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna nieśmiałość.
• Nos różowy lub w różowe plamy.
• Przesadny prognatyzm, przodozgryz lub tyłozgryz posunięte
tak dalece, że siekacze nie stykają się ze sobą.
• Porażenie języka lub język stale widoczny.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.

KROMFOHRLÄNDER

Wróć do: rasy psów - MATERIAŁ do OPRACOWANIA