WYŻEŁ WŁOSKI KRÓTKOWŁOSY

Wzorzec FCI nr 202
WYŻEŁ WŁOSKI KRÓTKOWŁOSY
(Bracco Italiano)
Kraj pochodzenia: Włochy
Data publikacji obowiązującego wzorca: 27.11.1989
Użytkowanie: wyżeł.
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 - Wyżły.
Sekcja 1 - Wyżły kontynentalne.
Typ kontynentalny.
Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY:
Pies ten pochodzący ze starożytnych Włoch był wykorzystywany do
polowań na ptactwo, ukształtował się i rozwinął z biegiem czasu;
z dawnych polowań za pomocą sieci przystosował się do polowań ze
strzelbą. Czternastowieczne freski niepodważalnie potwierdzają jako
obecność poprzez wieki zarówno jako psa myśliwskiego jak i towarzyszącego.
WYGLĄD OGÓLNY:
Mocnej i harmonijnej budowy, trochę tęgi. Preferuje się okazy o suchych
kończynach, wydatnych mięśniach i wyrazistych rysach, z wyraźnie
wyrzeźbioną głową i widocznych oczodołach, elementy, które przyczyniają
się do wytwornego wyglądu tej rasy.
WAŻNE PROPORCJE:
Długość tułowia jest równa lub trochę większa od wysokości w kłębie.
Długość głowy jest równa 4/10 wysokości w kłębie: jej szerokość mierzona
na poziomie łuków policzkowych jest mniejsza od połowy swojej
długości. Czaszka i kufa jednakowej długości.
ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Odporny i przystosowujący się do wszystkich rodzajów polowań,
poważny, posłuszny, pojętny i łatwy w tresurze.
GŁOWA:
Kanciasta i wąska na poziomie łuków policzkowych, jej długość
odpowiada 4/10 wysokości kłębu; środek jej szerokości znajduje się na
poziomie rysy która łączy kąty obydwu oczodołów.
Mózgoczaszka:
Czaszka: widziana z profilu ma formę bardzo otwartego łuku. Widziana
z góry tworzy elipsę. Szerokość czaszki mierzona na poziomie
łuków policzkowych nie przekracza połowy długości głowy.
Zauważalna przednia wypukłość i łuki brwiowe. Widoczna
przednia bruzda kończąca się w połowie długości czaszki.
Przełom czołowo-nosowy (stop): mało wyraźny.
Trzewioczaszka:
Nos: pojemny; z dużymi rozwartymi nozdrzami, lekko przekracza końce
fafli. Kolor: różowy mniej lub bardziej blady albo brunatny jak
szata.
Kufa: prosty grzbiet nosa, albo lekko zaokrąglony. Jej długość jest równa
połowie długości głowy, a jej wysokość osiąga 4/5 swej długości.
Boki kufy widziane z przodu lekko zbiegają się z przodu. Broda
lekko zauważalna.
Fafle: fafle górne dobrze rozwinięte, wąskie i zwisające, ale nie zwiotczałe,
widziane z boku przekraczają nieznacznie szczękę.
Widziane z przodu tworzą pod nosem odwrócone „V”, złączenie
fafli powinno być zaznaczone, ale nie opadłe.
Uzębienie: łuki zębowe dobrze przystosowane, zęby pod kątem prostym
i zgryz nożycowy. Dopuszcza się zgryz cęgowy.
Policzki: suche.
Oczy: o łagodnym i poddanym wyrazie, ani wklęsłe ani wystające.
Owalne oczodoły. Powieki doskonale przykrywają gałki oczne,
niedopuszczalne ektropium i entropium; tęczówka koloru mniej
lub bardziej ciemnego orzecha albo brązowe jak szata.
Uszy: poprawnie rozwinięte, ich długość pozwala im sięgnąć nosa nie
będąc pociąganymi. Ich szerokość jest przynajmniej równa
połowie ich długości; wznoszą się nieznacznie; osadzone raczej
z tyłu na poziomie linii policzkowych, są relatywnie ściśnięte;
ucho sprężyste, końcówka zaokrąglona.
SZYJA:
Mocna, w formie ściętego stożka, o długości nie mniejszej niż 2/3
długości głowy, wyraźnie odcina się od karku. Widoczne lekkie podgardle.
TUŁÓW:
Grzbiet: podzielony na dwa odcinki: pierwszy - ukośny, idzie od kłębu
do 11 kręgu piersiowego, drugi - lekko wypukły, łączy się z zadem.
Kłąb: wyraźnie zaznaczony.
Grzbiet: szerokie okolice lędźwiowe, grzbiet umięśniony, krótki i lekko
wypukły.
Zad: długi (około 1/3 wysokości kłębu), szeroki i umięśniony.
Klatka piersiowa: obszerna, pojemna i dość obniżona do poziomu łokci.
Linia brzucha: prawie pozioma w części piersiowej, podnosi się w części
brzusznej.
OGON:
Silny przy nasadzie, prosty, z lekką tendencją do wyszczuplania się.
Kiedy pies jest w akcji, a szczególnie kiedy szuka, noszony poziomo.
Skraca się go zostawiając 15-25 cm.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Bark: mocny, dobrze umięśniony, długi i ukośny, swobodny w ruchach.
Ramiona: ukośne, przy torsie.
Przedramiona: mocne, pionowe.
Śródręcza: proporcjonalne, suche, dobrej długości i lekko ukośne.
Stopy przednie: zamknięte, owalne, palce wygięte i ściśnięte, zaopatrzone
w pazury wygięte w kierunku podłoża. Są koloru białego,
brunatnego lub brązowego; elastyczne i suche opuszki.
Kończyny tylne:
Uda: długie, nie rozszerzają się z góry na dół, umięśnione, proste.
Podudzia: mocne.
Stawy skokowe: szerokie.
Śródstopia: relatywnie krótkie i suche.
Stopy tylne: takie jak przednie, są wyposażone w wilcze pazury, których
nieobecność nie jest wadą. Podwójne ostrogi są do przyjęcia.
CHODY:
Płaski i szybki kłus z silnym parciem tylnych kończyn; głowa podniesiona
z zadartym nosem w taki sposób, że podczas polowania nos jest
uniesiony powyżej linii grzbietu.
OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra: odporna, ale elastyczna, cieńsza na głowie, gardle, pachwinach,
pachach i tylnych częściach tułowia.
Sierść: krótka, ściśnięta i błyszcząca, cieńsza i krótka na głowie, uszach,
przednich stronach kończyn i łapach.
Umaszczenie:
- białe,
- białe z plamami pomarańczowymi albo szarymi,
- białe z plamami ciemniejszego lub jaśniejszego brązu,
- białe nakrapiane kolorem pomarańczowym,
- białe cętkowane brązem.
Preferuje się symetryczną maskę na głowie, ale również może być jej
brak.
WZROST:
Wysokość w kłębie: psy: 58 - 67 cm
suki: 55 - 62 cm
Waga: między 25 a 40 kg, zależy od wysokości.
WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane
jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
Wady dyskwalifikujące:
- Zbiegające się osie czaszkowo-twarzowe.
- Szeroki nos.
- Przodozgryz lub tyłozgryz.
- Szata czarna, biała i czarna, trójkolorowa, płowa, orzechowa, jednokolorowa,
znaczenia podpalane.
- Brak pigmentu (albinizm).
- Wielkość o 2 cm większa lub mniejsza od podanej we wzorcu.
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie
umieszczone w worku mosznowym.

WYŻEŁ WĘGIERSKI SZORSTKOWŁOSY

WYŻEŁ WŁOSKI SZORSTKOWŁOSY