WYŻEŁ HISZPAŃSKI Z BURGOS

Wzorzec FCI nr 90
WYŻEŁ HISZPAŃSKI Z BURGOS
(Perdiguero de Burgos)
Kraj pochodzenia: Hiszpania
Data publikacji obowiązującego wzorca: 26.05.1982
Użytkowanie: pies myśliwski do wystawiania zwierzyny drobnej
i ptactwa łownego. Perdiguero de Burgos jest najbardziej ceniony przez
myśliwych, którzy potrzebują psa mocnego, wytrzymałego w każdym
terenie i przy każdym rodzaju polowania, posłusznego i silnego oraz
obdarzonego doskonałym węchem. Jego sposób pracy jest efektem jego
opanowania i pewności w szukaniu, a także doskonałego wystawiania
i bezbłędnego aportu. Chociaż jest zazwyczaj używany do polowań na
drobną zwierzynę, nie gardzi się nim przy polowaniach na grubą
zwierzynę, w którym to zadaniu odznacza się wielką odwagą.
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 - Wyżły.
Sekcja 1 - Wyżły kontynentalne.
Typ kontynentalny.
Próby pracy wymagane.
WYGLĄD OGÓLNY:
Pies myśliwski o sporych rozmiarach, dobrych proporcjach,
zrównoważony. Z dobrze wykształconą głową, zwartym tułowiem
i mocnymi kończynami. Uszy zwisające, sierść krótka. Długość ciała
maksymalnie zbliżona do wysokości w kłębie. Tak w statyce, jak i w ruchu
pożądana jest proporcjonalność i funkcjonalna harmonia.
ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Silny, zrównoważony, spokojny i stateczny; w efekcie doskonały pies
wystawiający, szczególnie przeznaczony do polowania na drobną
zwierzynę i ptactwo. Jest to rasa obdarzona wspaniałym charakterem,
posłuszna i inteligentna, o łagodnym i dostojnym wyglądzie.
GŁOWA:
Duża i mocna, o dobrze rozwiniętej czaszce; mocna mózgoczaszka
i kufa, uszy zwisające, skręcające się w korkociąg. Czaszka widziana
z góry ma być umiarkowanie prostokątna ze stopniowym zwężaniem
w kierunku trufli nosa, ale bez sprawiania wrażenia spiczastości kufy.
Stosunek długości mózgoczaszki do kufy 6 : 5. Linie czaszkowa i twarzowa
rozbieżne.
Mózgoczaszka:
Czaszka: szeroka, mocna, wysklepiona i z profilu wypukła; dobrze
zaznaczona bruzda między oczami, guz potyliczny mało
wyrazisty. Kości jarzmowe wyraziste.
Przełom czołowo-nosowy (stop): łagodny, słabo zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos: ciemnobrązowy, wilgotny, duży i szeroki, o dobrze rozwartych nozdrzach.
Kufa: z profilu prosta lub bardzo nieznacznie wypukła w kierunku nosa.
Pojemna na całej swej długości, nie ma sprawiać wrażenia
spiczastej. Grzbiet nosa szeroki.
Fafle: zwisające, ale nie obwisłe. Górna warga powinna dobrze nachodzić
na dolną. Dolna warga tworzy wyraźny kącik wargowy. Błony
śluzowe brązowe.
Uzębienie: zęby mocne, białe i zdrowe; zgryz nożycowy. Obecne
wszystkie zęby przedtrzonowe.
Oczy: średniej wielkości, o migdałowatym kształcie, w kolorze ciemnego
orzecha laskowego, o łagodnym i szlachetnym wyrazie, w pewnych
okolicznościach sprawiające wrażenie smutnych. Skóra
powiek średnio gruba, o tym samym brązowym pigmencie, co
błony śluzowe. Dolna powieka powinna maksymalnie przylegać
do gałki ocznej.
Uszy: duże, zwisające, w kształcie trójkąta. Osadzone na wysokości linii
oczu, w spoczynku opadają z wdziękiem lekko zwinięte. Bez
naciągania powinny sięgać do kącika warg i nie powinny sięgać
do nosa. W dotyku delikatne i miękkie, skóra i włos delikatny,
z wyraźną siecią naczyń krwionośnych.
Podniebienie: błona śluzowa różowa, o dobrze zaznaczonych bruzdach.
SZYJA:
Mocna i silna; szeroka przy głowie, lekko rozszerzająca się w kierunku
tułowia. Górna linia lekko łukowata. Linia dolna z dobrze zaznaczonym
podgardlem, zaczynającym się przy kącikach warg, ale niezbyt obfitym.
TUŁÓW:
Kwadratowy, mocny i krzepki, o potężnej klatce piersiowej i żebrach,
sprawiający wrażenie siły i żywotności.
Kłąb: dobrze zaznaczony.
Linia górna: prosta i pozioma lub o pożądanym lekkim spadku od kłębu.
Nigdy łękowata; stabilna w ruchu.
Grzbiet: silny i umięśniony.
Część lędźwiowa: średniej długości, szeroka i muskularna, sprawiająca
wrażenie siły.
Zad: szeroki i mocny. Kąt nachylenia zadu powinien być mniejszy niż
45 stopni w stosunku do linii grzbietu lub do podłoża. Wysokość
zadu równa lub mniejsza niż wysokość psa w kłębie.
Klatka piersiowa: szeroka i głęboka, sięga do poziomu łokcia; muskularna
i silna. Mostek zaznaczony. Żebra dobrze rozwinięte.
Zaokrąglone, nie płaskie. Przestrzenie międzyżebrowe dobrze zaznaczone,
rozszerzające się w miarę posuwania się do żeber wolnych.
Obwód klatki piersiowej powinien być równy wysokości
w kłębie plus 1/4.
Brzuch i boki: brzuch umiarkowanie podkasany. Boki głębokie i dobrze
zaznaczone.
OGON:
Gruby u nasady i osadzony na średniej wysokości. Kopiowany w odległości
pomiędzy 1/3, a 1/2 swojej długości.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: idealnie pionowe, proste i równoległe o mocnym
kośćcu, o krótkim śródręczu i dobrze rozwiniętych palcach.
Łopatki: umiarkowanie ukośne, muskularne. Łopatka musi mieć mniej
więcej tę samą długość, co ramię.
Ramię: silne i dobrze umięśnione, jego długość powinna wynosić ok. 2/3
długości przedramienia.
Łokcie: przylegające do tułowia.
Przedramię: o mocnym kośćcu i wyraźnych ścięgnach. Proste i prostopadłe.
Jego długość równa się podwójnej długości od nadgarstka
do ziemi.
Śródręcze: widziane z boku trochę nachylone, jest praktycznie
przedłużeniem przedramienia. O mocnym kośćcu.
Łapy przednie: kocie, palce zwarte, silne i dobrze wysklepione. Pazury
ciemne. Opuszki twarde, bardzo szerokie i odporne. Błona
międzypalcowa umiarkowana.
Kątowania: kąt łopatka-ramię - bliski 1000
kąt ramię-przedramię - bliski 1250
Kończyny tylne: silne i umięśnione o mocnym kośćcu, równoległe,
o właściwym kątowaniu, pięta dobrze zaznaczona i kątowana,
sprawiające wrażenie siły i solidności.
Udo: bardzo mocne i o dobrze widocznej muskulaturze. Długość uda to
3/4 długości podudzia.
Podudzie: długie i o mocnym kośćcu, o długości równej podwójnej
długości śródstopia.
Staw skokowy: dobrze zaznaczony, z wyraźnie widocznymi ścięgnami.
Śródstopie: o mocnym kośćcu i prostopadłe do podłoża.
Tylne łapy: kocie, o wyglądzie takim, jak przednie, chociaż odrobinę
bardziej wydłużone.
Kątowania: kąt biodro-udo - bliski 1000
kąt udo-podudzie - bliski 1200
kąt w stawie skokowym, rozwarty ponad 1300
CHODY:
Chodem typowym dla tej rasy jest ekonomiczny kłus, płynny i silny bez
tendencji do kołysania na boki i inochodu.
OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra: elastyczna, ale nie luźna, gruba, obfita, w kolorze różowawym,
bez plam. Wszystkie błony śluzowe powinny być brązowe, nigdy
czarne.
Włos: gęsty, średniej grubości, gładki i równomiernie pokrywający całe
ciało w dół, aż do przestrzeni między palcami. Delikatniejszy na
głowie, uszach i kończynach.
Umaszczenie: kolorem podstawowym w umaszczeniu jest biały i wątrobiany.
Kolory te mieszają się nieregularnie, dając maść w typie
marmurkowym, dereszowatą, dropiatą oraz inne kombinacje,
w zależności od koloru dominującego, wątrobianego lub białego
oraz wielkości plam. Charakterystyczną, choć nie wymaganą,
cechą umaszczenia jest wyraźna biała plama na czole oraz uszy
w jednolitym kolorze wątrobianym. Włosy barwy wątrobianej
mogą tworzyć plamy tego koloru odcinające się i rozmieszczone
nieregularnie na okrywie zwierzęcia. To samo dotyczy włosów
o barwie białej, które mogą tworzyć plamy tego koloru, jednakże
niezbyt rozległe. Nie dopuszcza się nigdy barwy czarnej ani podpalania
nad oczami i na kończynach.
WZROST:
Wysokość w kłębie: psy: 62 - 67 cm
suki: 59 - 64 cm
Obserwuje się w tej rasie znaczny stopień dymorfizmu płciowego, gdzie
psy są bardziej homogeniczne, a suki są niższego wzrostu i ogólnie
mniej masywne.
WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane
jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
Wady drobne:
- Lekki garbonos, ale nie nadmierny.
- Brak któregoś zęba przedtrzonowego.
- Zgryz cęgowy.
- Nieznacznie widoczna trzecia powieka.
- Fafle lub podgardle bardzo, choć nie przesadnie, uwydatnione.
- Niezbyt mocna linia grzbietu.
- Śródręcza, śródstopia lub łapy słabe, ale nie nadmiernie.
- Blizny, zranienia i otarcia powstałe w wyniku polowania.
Wady poważne:
- Ogólnie lekki i delikatny wygląd lub nadmiernie ciężki i limfatyczny.
- Równoległe linie czaszkowa i twarzowa.
- Głowa drobna lub mała.
- Wąska czaszka.
- Spiczasta kufa.
- Brak kilku zębów przedtrzonowych i kłów, nie spowodowany urazem.
- Bardzo widoczne entropium lub ektropium. Jasne oczy.
- Uszy zbyt duże lub zbyt nisko osadzone.
- Fafle lub podgardle zbyt obfite.
- Łękowaty grzbiet.
- Wysokość psa w zadzie wyraźnie wyższa od wysokości w kłębie.
- Nieprawidłowe ustawienie kończyn, kończyny słabe lub skrzywione.
- Luźne łokcie.
- Krowie ustawienie kończyn.
- Włos pofalowany lub zbyt długi.
- Niezrównoważony temperament.
Wady dyskwalifikujące:
- Linie czaszkowa i twarzowa zdecydowanie zbieżne.
- Brak pigmentacji nosa.
- Nos rozszczepiony lub czarny.
- Nawet nieznaczny przodozgryz.
- Nadmierny tyłozgryz.
- Albinotyczność okrywy włosowej i błon śluzowych.
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie
umieszczone w worku mosznowym.

WYŻEŁ GASKOŃSKI

WYŻEŁ NIEMIECKI DŁUGOWŁOSY