GRYFON KORTHALSA

Wzorzec FCI nr 107
GRYFON KORTHALSA
(Griffon d’arret a poil dur Korthals)
Kraj pochodzenia: Francja
Data publikacji obowiązującego wzorca: 06.05.1964
Użytkowanie: wszechstronny wyżeł. Wykorzystywany szczególnie do
szukania zranionej zwierzyny.
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 - Wyżły.
Sekcja 1 - Wyżły kontynentalne.
Typ „griffon”.
Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY:
Już Xenophon o nim wspominał, wyżeł ten wykorzystywany był jako
„pies oysel”, rozprzestrzeniony po całej Europie pod różnymi nazwami.
Rasa została odnowiona i ulepszona poprzez rozmnażanie w pokrewieństwie,
selekcję i trening bez dolewu obcej krwi przez E. K. Korhalsa
w drugiej połowie XIX wieku. Od tego czasu różne kluby narodowe
pozostawały wierne swemu standardowi.
WYGLĄD OGÓLNY:
Pies mocny, o średniej wielkości. Dłuższy niż wyższy. Czaszka nie za
szeroka. Kufa długa i kwadratowa. Oczy ciemnożółte lub brunatne,
wysoko osadzone. Charakterystyczny wygląd nadają: wydatne wąsy,
broda i brwi.
GŁOWA:
Mózgoczaszka:
Czaszka: nie za szeroka. Linie czaszki i grzbietu nosa równoległe.
Stop: załamania nie za wyraziste.
Trzewioczaszka:
Nos: zawsze brązowy.
Kufa: długa i kwadratowa, grzbiet nosa lekko zakrzywiony, takiej samej
długości co czaszka.
Oczy: ciemnożółte albo brunatne, duże, zaokrąglone, wysoko osadzone,
o inteligentnym wyrazie.
Uszy: średniej wielkości, nieskręcone, płasko osadzone, osadzone na
linii oka, sierść krótka miesza się bardziej lub mniej z sierścią
dłuższą.
SZYJA:
Średniej długości, bez podgardla.

TUŁÓW:
Nieco dłuższy niż wysoki (od 1/20 do 1/10)
Grzbiet: szeroki.
Lędźwie: dobrze rozwinięte.
Klatka piersiowa: wysoka, nie za szeroka, boki lekko wypukłe.
OGON:
Noszony poziomo lub lekko podniesiony, pokryty gęstą sierścią, ale bez
szczotki, powinien być skrócony o 1/3 lub 1/4. Jeśli nie jest skrócony,
powinien być noszony poziomo z lekko podniesioną końcówką.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: proste, silne, o gęstej sierści; w akcji równoległe.
Bark: dobrze przymocowany, raczej długi, bardzo ukośny.
Kończyny tylne: o gęstej sierści.
Uda: długie i dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: dobrze kątowane.
Łapy: okrągłe, solidne, palce zwarte i wysklepione.
CHODY:
Ruchem podczas polowania jest galop, przerywany przez kłus. Kłus jest
płaski. „Koci krok”.
OKRYWA WŁOSOWA:
Włos: szorstki i gruby, przypominający w dotyku szczecinę dzika. Nigdy
lokowaty, ani wełnisty. Pod szorstką sierścią znajduje się cienki
i zwarty podszerstek.
Umaszczenie: przede wszystkim stalowo-szare z brązowymi łatami albo
jednokolorowe brązowe, czasami dereszowate albo srokate. Są
również dopuszczane umaszczenia białe i brązowe oraz białe
i pomarańczowe.
WZROST: psy: 55 - 60 cm
suki: 50 - 55 cm
WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane
jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie
umieszczone w worku mosznowym.

EPAGNEUL PICARD

MAŁY MÜNSTERLÄNDER