EPAGNEUL PICARD

Wzorzec FCI nr 108
EPAGNEUL PICARD
(Epagneul picard)
Kraj pochodzenia: Francja
Data publikacji obowiązującego wzorca: 25.09.1998
Użytkowanie: wyżeł.
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 - Wyżły.
Sekcja 1 - Wyżły kontynentalne.
Typ „spaniel”.
Próby pracy wymagane.
WYGLĄD OGÓLNY:
Silny, krępy pies, o mocnym kośćcu i bardzo silnych kończynach przednich;
głowa noszona radośnie i dumnie.
GŁOWA:
Mózgoczaszka:
Czaszka: szeroka i zaokrąglona, z wystającą guzowatością potyliczną,
boki głowy płaskie.
Przełom czołowo-nosowy (stop): nachylający się w stronę kufy, lecz nie
pod kątem prostym.
Trzewioczaszka:
Nos: wierzchołek średniej wielkości, ładnie zaokrąglony, barwy
brązowej.
Kufa: długa, wystarczająco szeroka, zwężająca się od stopu do nosa,
bardzo nieznacznie wygięta w łuk w środkowej części.
Fafle: średniej grubości, nieznacznie opuszczone, niewiszące.
Oczy: dobrze widoczne, ciemnobrązowe, o szczerym i przyjaznym
wyrazie.
Uszy: osadzone raczej nisko, pokryte pięknym, falistym, aksamitnym
włosem.
SZYJA:
Dobrze osadzona, umięśniona.
TUŁÓW:
Kość krzyżowa nieznacznie niżej położona od kłębu.
Lędźwie: proste, niezbyt długie, szerokie i zaokrąglone.
Zad: delikatnie ścięty.
Klatka piersiowa: głęboka, wystarczająco szeroka, sięgająca poziomu
łokci.
Boki: płaskie, lecz głębokie, chociaż z drobną fałdą w górze.
OGON:
Osadzony niezbyt wysoko, niezbyt długi, wygięty w dwie krzywe,
wypukłe i wklęsłe. Pokryty jedwabistym włosem.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: proste, dobrze umięśnione, pokryte włosem.
Łopatki: raczej długie, ustawione lekko pionowo, wystarczająco
umięśnione.
Ramiona: dobrze umięśnione.
Łokcie: dobrze ustawione.
Kończyny tylne: do stawu skokowego dobrze pokryte frędzlami.
Pośladki: wypukłe, sięgające poziomu pleców i lędźwi.
Uda: proste, długie, szerokie, dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: umiarkowanie kątowane.
Śródstopia: proste.
Łapy: okrągłe, duże, zwarte, z niewielkimi kępkami sierści między palcami.
OKRYWA WŁOSWA:
Skóra: raczej cienka i elastyczna.
Sierść: gęsta i niezbyt aksamitna, delikatna na głowie, nieznacznie
falista na tułowiu.
Umaszczenie: szaro-pstrokate z brązowymi łatami na poduszkach
i nasadzie ogona. Najwięcej podpalanych znaczeń na głowie
i kończynach.
WZROST:
Wysokość w kłębie: 55 - 60 cm
Przekroczenie 62 cm jest tolerowane u psów.
WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane
jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
- Głowa: gruszkowatego kształtu, zbyt wąska.
- Czaszka: zbyt kwadratowa, zbyt wąska, zbyt krótka.
- Przełom czołowo-nosowy (stop): pod kątem prostym do kufy.
- Nos: czarny, spiczasty, zwarty, rozdzielony.
- Kufa: zbyt krótka, zbyt wygięta.
- Fafle: zbyt grube, zbyt krótkie.
- Oczy: zbyt jasne, zbyt głęboko osadzone, na poziomie czaszki; zez,
o dzikim wyrazie.
- Uszy: zbyt wysoko osadzone, wąskie, krótkie; nadmiar lub brak falistej
sierści.
- Szyja: zbyt długa lub krótka, zbyt cienka.
- Bok: zbyt długi, obniżony.
- Lędźwie: zbyt długie, zbyt wąskie, zbyt słabe.
- Zad: zbyt ścięty.
- Klatka piersiowa: zbyt wąska, niewystarczająco głęboka.
- Boki: zbyt pełne, zbyt głębokie, nadmiernie zapadłe.
- Ogon: zbyt długi, zbyt zawinięty, osadzony zbyt wysoko lub nisko,
o kształcie przypominającym sierp.
- Kończyny przednie: cienkie, związane w łokciach lub poza nimi, nie
ozdobione frędzlami.
- Łopatka: krótka, zbyt pionowa lub ukośna, zbyt przechylona ku tyłowi.
- Ramię: o słabym kośćcu.
- Śródstopie: wygięte na zewnątrz.
- Pośladki: za mało lub za dużo ścięte, ułożone zbyt blisko siebie.
- Uda: wąskie; brak frędzli.
- Staw skokowy: zbyt pochyły, krowia postawa kończyn.
- Łapy: wąskie, płaskie, luźne palce.
- Skóra: zbyt gruba.
- Sierść: cienka, jedwabista, falista, zbyt krótka.
- Umaszczenie: zbyt dużo brązu, z białymi lub czarnymi łatami.
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie
umieszczone w worku mosznowym.

EPAGNEUL FRANÇAIS

GRYFON KORTHALSA