DRENTSE PATRIJSHOND

Wzorzec FCI nr 224
DRENTSE PATRIJSHOND
(Drentse Patrijshond)
Kraj pochodzenia: Holandia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 26.01.1995
Użytkowanie: jest idealnym psem dla holenderskiego myśliwego, który
chce polować w zmiennym terenie bez pośpiechu i zbytniego wysiłku
fizycznego. Pies ten pracuje w zasięgu broni i bez zbytniego oddalania
się od myśliwego. W trakcie polowania wystawia zwierzynę w twardej
stójce ze średniej odległości, wtedy czeka, aż myśliwy podejdzie blisko;
jeśli trwa to zbyt długo, pies wraca do przewodnika. Opieka osoby
polującej wydaje się być konieczną dla tego wyżła - posiada on duże
zdolności adaptacyjne, które czynią go zdolnego do pracy wszelkiego
rodzaju w polu i wodzie. Oprócz tego jest dobrym psem tropiącym
i odnajdującym zwierzynę. Właściwości te są wrodzone, dlatego też
wymaga niewielkiego szkolenia. Z uwagi na jego łagodny charakter,
należy unikać treningu przy pomocy siły.
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 - Wyżły.
Sekcja 1 - Wyżły kontynentalne.
Typ „spaniel”.
Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY:
W szesnastym wieku rasę zapoczątkowano przy pomocy Spionen (nazywanym
także Spanjoelen), który przybył do Francji z Hiszpanii.
W Holandii psy te były nazywane „psami na kuropatwy”. We wschodniej
części kraju, szczególnie w prowincji Drenth, zachowano czystość
krwi poprzez unikanie krzyżowania z innymi rasami, co miało miejsce
w innych częściach kraju. 15 maja 1943 roku rasa została uznana przez
Raad van Beheer Związku Kynologicznego w Holandii. Była intensywnie
promowana przez barona van Hardenbroek, pana Van Heek Jr. i pana
Quartero. Rasa ta jest spokrewniona głównie z małym munsterlanderem
i wyżłem francuskim. 5 czerwca 1948 roku założono klub rasy,
Holenderski Verienging „Holenderski Wyżeł na Kuropatwy”.
WYGLĄD OGÓLNY:
Pies o dobrych proporcjach, ukazujących siłę i zdolność rozwinięcia
prędkości koniecznej dla psa myśliwskiego. Jest cięższej budowy niż
mały munsterlander, jego budowa jest inna niż u wyżła niemieckiego
długowłosego, od którego różni go krótsza głowa. Kufa jest bardziej stę2
piona i lżejsza z powodu suchych, nieobwisłych fafli, co sprawia, że
głowa wydaje się być mniej ciężka niż u poprzednika. Jego tułów jest
nieco dłuższy od wysokości w kłębie, zatem wydaje się być lekko
wydłużony. Szata, choć niezbyt rozległa na ciele, wygląda na długą
z powodu dobrze owłosionych uszu i ogona, nieco bogatsza szata
u nasady szyi i na klatce piersiowej, frędzle na uszach, przednich i tylnych
nogach oraz na ogonie.
ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Posłuszny, lojalny i inteligentny; cechy te sprawiają, że jest wartościowym
towarzyszem myśliwego oraz bardzo poszukiwanym zwierzęciem
domowym.
GŁOWA:
Mózgoczaszka:
Czaszka: dość obszerna i nieznacznie zaokrąglona. Wzdłuż linii środkowej
znajduje się ledwo dostrzegalna bruzda z płytkim stopem
w połowie umiarkowanie rozwiniętej potylicy. Łuki brwiowe
dobrze rozwinięte.
Przełom czołowo-nosowy (stop): widoczny z profilu i od przodu, czaszka
pochylona stopniowo ku kufie.
Trzewioczaszka:
Nos: wierzchołek nosa dobrze rozwinięty i brązowy; nozdrza szeroko
rozwarte.
Kufa: klinowatego kształtu, stępiona na końcu, bez jakichkolwiek
oznaczeń przechodzi w jamę oczną. Górna linia nosa jest szeroka,
nie powinna być łukowata (bardzo lekkie zakrzywienie w górnej
części jest dozwolone, rzymski nos jest niewłaściwy).
Fafle: raczej cienkie i suche.
Uzębienie: silne i zdrowe, zgryz nożycowy.
Policzki: umiarkowanie rozwinięte, zwężające się stopniowo ku kufie.
Oczy: owalnego kształtu i średniej wielkości z dobrze przylegającymi
powiekami; koloru bursztynowego, ani za ciemne, ani za jasne;
szeroko rozstawione i osadzone tak, że są dobrze chronione.
Uszy: wysoko osadzone, szerokie u podstawy, bardziej spiczaste niż
u wyżła niemieckiego długowłosego. Ich nasada przechodzi
w głowę bez jakiegokolwiek zagięcia. Zaokrąglone końcówki
pociągnięte do przodu powinny sięgać trzy palce poza
wierzchołek nosa. Nie za ciężkie. Wierzch uszu pokryty obfitym,
falistym włosem, lecz nie kręconym. Obramowanie wnętrza obficie
owłosione.
SZYJA:
Potężna, średniej długości, raczej krótka niż długa, tworząca gładką linię
pomiędzy głową a tułowiem. Szyja dłuższa niż pożądana nadaje psu
bardziej elegancki wygląd, lecz pozbawia mocy i dlatego jest niewłaściwa.
Podgardle jest nietypowe dla wyglądu tego suchego, zgrabnego psa
i dlatego jest niedopuszczalne.
TUŁÓW:
Grzbiet: gładka linia ze stosunkowo długiej szyi do poziomu boków i
lędźwi, kończąca się lekko ściętym zadem.
Plecy: potężne, średniej długości, niezbyt długie, dające razem z dobrze
ukątowanym przodem i tylnymi nogami wrażenie wydłużenia.
Uda: silnie umięśnione.
Zad: szeroki i długi, lekko ścięty.
Klatka piersiowa: głęboka, dość obszerna, dosięgająca poziomu łokci;
wąska pierś nie sięgająca łokcia jest bardzo niepożądana. Długo
pociągnięty mostek, dobrze wysklepione żebra, ani spłaszczone
ani beczkowata, tylne żebra widoczne.
Linia podbrzusza: nieznacznie wcięta.
OGON:
Osadzony raczej wysoko, dosięgający stawu skokowego. Górna połowa
opuszczona, a dolna lekko zakrzywiona w górę. Z wyjątkiem nasady
ogona, bogato pokryty frędzlami z obfitością zmniejszającą się do wierzchołka
ogona. W czasie pracy noszony poziomo, nigdy powyżej linii grzbietu;
właściwością tej rasy jest to, iż w czasie pracy ogon porusza się po
okręgu, szczególnie wtedy, gdy pies łapie odwiatr.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Barki i ramiona: łopatka i ramię długie, kątowane tak dobrze jak
pomiędzy ramieniem, dające prosty, gładki wygląd nóg.
Łokcie: blisko ciała, bez odchyleń do wewnątrz lub na zewnątrz tak, że
nie przeszkadzają w poruszaniu się.
Przedramiona: proste i mocno umięśnione.
Staw skokowy: silny, o mocnym kośćcu.
Nadgarstki: niewychylające się do wewnątrz i na zewnątrz, nieznacznie
pochyłe.
Przednie stopy: okrągłe lub owalne z napiętymi, łukowatymi, silnymi
palcami i solidnymi opuszkami.
Kończyny tylne: dobrze rozwinięte, szerokie i dobrze umięśnione.
Uda i podudzia: biodra, uda i podudzia dobrze kątowane, ani zbyt
wklęsłe, ani zbyt wygięte w bok, w postawie statycznej całkowicie
pionowe.
Staw skokowy: dobrze opuszczony.
Śródstopia: krótkie, nie odwrócone ani do wewnątrz, ani do zewnątrz.
Tylne stopy: takie same jak w kończynach przednich.
CHODY:
Dobrze kryjący, zachowujący równowagę z dużym zasięgiem, ani wąski
ani szeroki w kłusie, bez jakiegokolwiek falowania lub przechylania
w bok, bez obracania się łokci i stawów skokowych; wraz ze wzrostem
prędkości skłonny do kroczenia, wszystkie cztery kończyny skupiają się
bardziej przy środkowej linii ciała (sznurowanie).
OKRYWA WŁOSOWA:
Włos: gęsty, dobrze pokrywający ciało, falujący, płaszcz niezbyt długi.
Na szyi i górnej części klatki piersiowej, gdzie inne rasy psów
mają kryzę, włos jest dłuższy, na uszach występuję długa, falująca
sierść. Uszy, boki kończyn przednich i tylnych, tył ud i ogona są
ozdobione frędzlami. Stopy z gęstym włosem pomiędzy palcami.
Umaszczenie: białe z brązowymi lub pomarańczowymi łatami, możliwe
podpalane znaczenia, cętkowane lub nie, mniej pożądane, lecz
nadal dopuszczalne są płaszcze tych kolorów.
WZROST:
Wysokość w kłębie: 55 - 63 cm
Kilka centymetrów powyżej podanych są dopuszczalne, o ile właściwe
proporcje są zachowane.
WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane
jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie
umieszczone w worku mosznowym.

BRAQUE SAINT-GERMAIN

EPAGNEUL BLEU DE PICARDIE