BRAQUE DU BOURBONNAIS

Wzorzec FCI nr 179
BRAQUE DU BOURBONNAIS
(Braque du Bourbonnais)
Kraj pochodzenia: Francja (Burbonia)
Data publikacji obowiązującego wzorca: 07.08.1998
Użytkowanie: wyżeł.
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 - Wyżły.
Sekcja 1 - Wyżły kontynentalne.
Typ kontynentalny.
Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY:
Wyżeł z Burbonii był znany już w 1598 roku jako „pies wprawny
w polowaniu na przepiórki” (Historia Naturalna ALDOVRANDI,
Biblioteka Narodowa). Ówcześni autorzy opisywali go jako przyjemnego
towarzysza myśliwego, o swojskim i zdrowym wyglądzie, białą
szatą z rozległymi jasnobrązowymi lub płowymi subtelnymi plamami
i naturalnie krótkim ogonem. Hodowcy przez długi czas chcieli narzucić
oryginalną „bladoliliową” szatę i naturalnie niewielki ogon. Tak
ścisła selekcja nie mogła być narzucona rasie z ograniczoną pulą genową
i podlegającej próbom pracy bez konsekwencji; próby te zakończyły się
całkowitym rozczarowaniem hodowców: między 1963 a 1973 rokiem
nie było można zarejestrować rasy we Francuskiej Księdze Rodowodowej.
W 1970 roku, pod wpływem Michela Comte, zespół hodowców
rozpoczął prace nad przetrwaniem wyżła z Burbonii. Obecnie, dzięki
ostrożnej i efektywnej selekcji oraz zdobytym doświadczeniom, będzie
możliwe uniknięcie podobnych błędów.
WYGLĄD OGÓLNY:
Średniej wielkości i proporcji wyżeł krótkowłosy, o muskulaturze
dającej wyobrażenie o sile i mocy, z pewną dozą szlachetności; suki
nieznacznie mniej krępe i bardziej eleganckie.
WAŻNE PROPORCJE:
Długość ciała równa lub nieznacznie większa od wzrostu w kłębie.
Klatka piersiowa sięga połowy wysokości w kłębie.
Długość kufy równa lub nieznacznie krótsza od długości mózgoczaszki.
ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
W domu spokojny i czuły; w polu ostrożny, zrównoważony, kooperatywny
i inteligentny, pracujący z pasją. Posiada nadzwyczajną łatwość adaptacji
do różnorakich zadań w najbardziej zmiennym terenie.
Jeśli to konieczne, zdatny do tropienia, lecz często sprawdza odwiatr
nosząc głowę dość wysoko. Użyteczny i dokładny w wystawianiu
zwierzyny.
GŁOWA:
Mózgoczaszka:
Zaokrąglona w każdym kierunku, kości ciemieniowe i łuki jarzmowe
dobrze rozwinięte; osie czaszki i kufy równoległe lub nieznacznie rozbiegające
się ku przodowi.
Przełom czołowo-nosowy (stop): nieznacznie zaznaczony.
Trzewioczszka:
Nos: widziany z profilu, wierzchołek czasem poza linią fafli; duży,
z rozwartymi nozdrzami; kolor wierzchołka nosa harmonizuje
w odcieniu z barwą szaty.
Kufa: ścięta w kształcie stożka, silna i szeroka przy podstawie, u suk
trochę mniej szeroka. Grzbiet nosa prosty lub nieznacznie
wypukły (rzymski nos).
Fafle: górna warga przykrywająca dolną, o niezbyt dużych zagięciach
w kącikach warg.
Uzębienie: szczęki mocne, z kompletnym uzębieniem i zgryzem
nożycowym; zgryz cęgowy tolerowany.
Oczy: duże, koloru orzechowego lub ciemnobursztynowego zgadzającego
się z barwą szaty. Spojrzenie inteligentne, łagodne i wyraziste.
Uszy: osadzone na poziomie oczu lub nieznacznie ponad nimi, lekko
owłosione; płaty ucha mogą rozszerzać się nieznacznie poniżej
gardła w ich naturalnej pozycji, wiszące blisko policzków.
SZYJA:
Niezbyt długa, mimo mocnego umięśnienia o dobrej ruchomości; drobne
podgardle jest tolerowane.
TUŁÓW:
Grzbiet: dobrze związany.
Kłąb: umięśniony i wyraźnie widoczny.
Lędźwie: poziome, krótkie, solidne, szerokie i umięśnione.
Zad: zaokrąglony, mocno umięśniony, lekko ścięty.
Klatka piersiowa: długa, głęboka i obszerna, dosięgająca lub przekraczająca
nieznacznie poziom łokci; żebra dobrze wysklepione i zaokrąglające
się w górnej części, boki płaskie i nieznacznie
wypukłe.
Linia podbrzusza: nieznacznie podkasana; boki płaskie i lekko podniesione.
OGON:
Raczej nisko osadzony, naturalnie krótki o długości do 15 cm lub jego
brak.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: proste, dobrze zbudowane i muskularne.
Barki: skośne, silne, długie, z masywną i widoczną muskulaturą.
Ramiona: dość długie, równoległe do pionowej osi ciała.
Łokcie: nie wygięte ani do zewnątrz, ani do wewnątrz.
Przedramiona: mocne, umięśnione, proste.
Nadgarstki: widziane z profilu nieznacznie pochyłe, elastyczne.
Stopy: palce zwarte i łukowate, pazury silne, opuszki jędrne.
Kończyny tylne: pionowe, o statycznym profilu, o mocnym kośćcu,
z dobrze widoczną muskulaturą. Niewidoczna pionowa linia
powinna przebiegać od punktu pośladków przez staw skokowy.
Uda: długie, umięśnione, dobrze ukątowane.
Podudzia: umięśnione, tej samej długości co uda, umieszczone w osi
ciała.
Stawy kolanowe: dobrze ukątowane.
Stawy skokowe: szczupłe, szerokie w bocznej części, dobrze ukątowane.
Śródstopia: niemal pionowe.
Stopy: identyczne jak w kończynach przednich.
CHODY:
Kroki o średniej amplitudzie; w czasie pracy pies porusza się trwałym
galopem, zachowując równowagę i płynność.
OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra: niezbyt cienka.
Włos: cienki, krótki i gęsty, lekko szorstki, czasem lekko dłuższy na
grzbiecie.
Umaszczenie:
- orzechowe z zauważalnym nakrapianiem, włos dokładnie wymieszany.
Efekt ogólny może przypominać „kolor wina” lub „wyblakłą
lilię”.
- płowe z zauważalnym nakrapianiem, dobrze wymieszanym. Efekt
końcowy może przypominać odcień „kwiatu brzoskwini”.
Kolorowe plamy na głowie, symetryczne lub nie, są tolerowane pod
warunkiem, że nie dominują i że oboje oczu nie są plamiste w tym
samym miejscu.
WZROST:
Wysokość w kłębie: psy: 51 - 57 cm
suki: 48 - 55 cm
Tolerancja ± 1 cm jest możliwa, jeżeli proporcje są zachowane.
Waga: psy: 18 - 25 kg
suki: 16 - 22 kg
WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane
jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
Wady w wyglądzie ogólnym:
- Zbyt ciężka lub lekka budowa.
- Zbyt smukły lub krępy.
- Tułów: położony zbyt nisko, zbyt krótki (kształt pionowego
prostokąta).
- Widok ogólny szorstki lub elegancki.
- Głowa: zbyt mała, zbyt ciężka, długa lub wąska, boczne strony płaskie,
linie skroniowo-twarzowe nieznacznie zbieżne.
- Przełom czołowo-nosowy (stop): zbyt mocno zaakcentowany.
- Nos: wierzchołek nosa czarny, częściowo cielisty, nozdrza nie dość
rozwarte.
- Kufa: spiczasta lub wąska, zbyt mało masywna.
- Grzbiet nosa: zbyt długi lub krótki, wypukły (rzymski nos) lub
wklęsły.
- Fafle: zbyt zwisające, o zbyt dużym zagięciu w kącikach; podwinięte
lub wywinięte wargi.
- Uzębienie: brak więcej niż dwóch przedtrzonowców lub więcej niż
jednego zęba trzonowego po każdej stronie.
- Oczy: zbyt małe, wyłupiaste lub głęboko osadzone; jasne, migotka zbyt
widoczna, ślady odbarwień na powiekach; o złośliwym, nieśmiałym
lub zabiedzonym wyrazie.
- Uszy: długie, zbyt nisko osadzone, zbyt mocno owłosione.
- Szyja: smukła; zbyt wyraźne podgardle.
- Linia grzbietu: wznosząca się ku zadowi.
- Zad: płaski.
- Klatka piersiowa: wąska lub płytka, nie dość opuszczona.
- Żebra: płaskie.
- Boki: płytkie lub zapadłe.
- Ogon: dłuższy niż 15 cm.
- Kończyny: smukłe, o lekkim kośćcu, beczkowate lub krowie.
- Łokcie: zbyt zwarte lub luźne.
- Uda: zbyt płaskie, za słabo umięśnione, kończące się wąskimi stawami
skokowymi.
- Staw skokowy: prosty, krowiasty lub beczkowaty.
- Stopy: płaskie, długie, pochyłe.
- Chody: niepoprawne, o ograniczonym zasięgu.
- Galop: kołyszący, wymuszony, ospały, bez werwy.
- Szata: włos długi, zbyt gruby, brak charakterystycznych, kształtnych
portków.
- Umaszczenie: koloru czarnego; czarny płaszcz lub podpalanie na ciele
(większe niż wielkości ludzkiej dłoni).
Wady dyskwalifikujące: mając na uwadze zredukowaną pulę genetyczną
tej rasy, należy eliminować z hodowli nietypowe osobniki z poważnymi
wadami dziedzicznymi.
- Całkowity brak typu.
- Głowa: zaznaczona zbieżność ku przodowi linii skroniowo-twarzowych.
- Nos: nadmierna depigmentacja wierzchołka nosa lub jego rozszczepienie,
grzbiet nosa wyraźnie wypukły.
- Fafle: podwinięcie lub wywinięcie warg większe niż 2 cm.
- Oczy: entropium, ektropium, oczy zbyt jasne lub różnobarwne; nadmierna
depigmentacja powiek.
- Obecność wilczych pazurów lub śladów ich usunięcia.
- Czarne znaczenia.
- Umaszczenie: kasztanowy (brązowy) lub płowy płaszcz lub duże
znaczenia w tych kolorach na ciele, albinizm.
- Wzrost: poza granicami standardu.
- Zachowanie-temperament: nieśmiałość lub bojaźliwość; nadmierna
nerwowość, niezrównoważenie.
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie
umieszczone w worku mosznowym.

BRAQUE DE L’ARIEGE

BRAQUE SAINT-GERMAIN