THAI RIDGEBACK DOG

Wzorzec FCI nr 338 /25.02.2004/, wersja angielska
THAI RIDGEBACK DOG

TŁUMACZENIE : Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Tajlandia.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies myśliwski i do towarzystwa.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
26.05.2003.
KLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 5 Szpice i psy ras
pierwotnych.
Sekcja 7 Pierwotne psy myśliwskie.
Bez prób pracy.
ZARYS HISTORII RASY: Thai ridgeback to stara rasa, której
istnienie potwierdzają materiały źródłowe, powstałe ok. 360 lat temu
w Tajlandii. Psy te używane były głównie do polowania we
wschodnich rejonach Tajlandii. Miejscowa ludność używała ich
także do eskortowania wozów oraz jako psów stróżujących. Rasa
zachowała przez tak wiele lat swój pierwotny typ dzięki ubogiej
komunikacji we wschodnich rejonach Tajlandii; nie miała ona wielu
okazji do krzyżowania się z innymi rasami.
WRAŻENIE OGÓLNE: Pies średniej wielkości, o krótkim włosie,
tworzącym pręgę wzdłuż grzbietu. Tułów jest nieznacznie dłuższy,
niż wysokość w kłębie. Dobrze rozwinięte mięśnie; budowa
anatomiczna adekwatna do zakresu działania [psa].
ISTOTNE PROPORCJE:
Długość tułowia: wysokość w kłębie = 11:10.
Głębokość klatki piersiowej : wysokość w kłębie = 1:2.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : Twardy i aktywny [pies], z
doskonale rozwiniętą umiejętnością skakania. Wierny pies rodzinny.
GŁOWA :
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka: Czaszka płaska między uszami, ale widziana z boku –
nieznacznie zaokrąglona.
Czoło: Przy skupionej uwadze – na czole pojawiają się zmarszczki.
Stop: Wyraźnie, lecz umiarkowanie zaznaczony.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Czarny. U niebieskich psów, nos jest niebieskawy.
Grzbiet nosa: Prosty i długi.
Kufa: Klinowata, nieco krótsza, niż czaszka.
Wargi: Napięte, o dobrej pigmentacji.
Jama ustna: Preferowane czarne znaczenia na języku.
Szczęka i żuchwa: Szczęka i żuchwa mocne.
Uzębienie: Białe i mocne; zgryz nożycowy.
Oczy: Średniej wielkości, migdałowego kształtu. Kolor oka –
ciemnobrązowy. U niebieskich psów dopuszczalny jest bursztynowy
kolor oczu.
Uszy: Osadzone po bokach czaszki. Średniej wielkości, trójkątne,
pochylone do przodu i pewnie stojące. Nie mogą być cięte.
SZYJA: Średniej długości, mocna, umięśniona, nieco łukowata,
utrzymująca wysoko głowę.
TUŁÓW:
Grzbiet: Mocny i prosty.
Lędźwie: Mocne i szerokie.
Zad: Umiarkowanie opadający.
Klatka piersiowa: Wystarczająco głęboka, by sięgać łokci. Żebra
dobrze wysklepione, ale nie beczkowate.
Dolna linia: Brzuch dobrze podciągnięty.
OGON: Gruby u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi.
Koniec może sięgać stawów skokowych. Noszony pionowo i nieco
zagięty.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE :
Łopatka: Dobrze kątowana.
Przedramię: Proste.
Śródręcze: Widziane z przodu – proste; widziane z boku – bardzo
nieznacznie ukośne.
Łapy: Owalne.
Pazury: Czarne, ale mogą być jaśniejsze, w zależności od koloru
szaty.
KOŃCZYNY TYLNE:
Uda: Dobrze rozwinięte, z dobrze kątowanym kolanem.
Stawy skokowe: Mocne i nisko ustawione.
Śródstopie: Widziane z tyłu – proste i równoległe.
Łapy: Owalne.
CHÓD/RUCH : Dobry wykrok, bez kiwania czy kołysania
tułowiem. Równoległe prowadzenie kończyn przy normalnej
prędkości. Widziane z przodu, przednie kończyny poruszają się w
górę i dół po linii prostej, tak, iż łopatka, łokieć i nadgarstek znajdują
się mniej więcej w tej samej linii. Widziane z tyłu, staw kolanowy i
biodrowy znajdują się mniej więcej w tej samej linii. Ruch odbywa
się po linii prostej, do przodu, bez odrzucania łap do wewnątrz czy
na zewnątrz, zatem umożliwia długi wykrok i mocną akcję kończyn
tylnych. Ogólnie rzecz biorąc, rytm ruchu psa wywołuje wrażenie
łagodnego, płynnego i harmonijnego.
SKÓRA: Miękka, delikatna i napięta. Gardło: bez łałoku.
SZATA:
WŁOS: Krótki i gładki. Pręgę na grzbiecie tworzy włos, rosnący w
przeciwnym kierunku do reszty szaty. Powinna ona być wyraźnie
oddzielona od pozostałych części grzbietu. Istnieją różne kształty i
długości pręgi; musi ona jednak być symetryczna z każdej strony
kręgosłupa i nie przekraczać szerokości grzbietu. Dopuszczalne są
korony lub wicherki na głowie pręgi.
MAŚĆ: Jednolity kolor: rudy, czarny, niebieski i bardzo jasny płowy
(izabelowaty). Czarna maska preferowana u rudych psów.
WIELKOŚĆ: Idealna wysokość w kłębie:
psy 22-24 cale (56-61 cm);
suki: 20-22 cale (51-56 cm).
Z tolerancją +/- 1 cala (2,5 cm).
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna
względem ich stopnia i zasięgu.
• Jakikolwiek zgryz inny, niż nożycowy.
• Nierówna pręga.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Brak pręgi.
• Długi włos.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne
nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.

SZPIC JAPOŃSKI

SZWEDZKI VALLHUND/VÄSTGÖTASPETS