SZPIC JAPOŃSKI

Wzorzec FCI nr 262 /16.06.1999/, wersja angielska
SZPIC JAPOŃSKI
(Nihon Supittsu)

TŁUMACZENIE : Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Japonia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 1987.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa.
KLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 5 Szpice i psy ras
pierwotnych.
Sekcja 5 Szpice azjatyckie i
rasy pokrewne.
Bez prób pracy.
ZARYS HISTORII RASY: Przyjmuje się, iż szpic japoński
pochodzi od dużego białego szpica niemieckiego, który dotarł do
Japonii ok. 1920 r. przez Syberię i północno-wschodnią część Chin.
Rasę wystawiono po raz pierwszy ok. roku 1921 na wystawie psów w
Tokio.
Następnie, w 1925 r., importowano dwie pary białych szpiców z
Kanady; mniej więcej do roku 1936 sprowadzano psy z Kanady, USA,
Australii i Chin. Ostatecznie potomstwo tych psów krzyżowano ze
sobą, by uzyskać lepszą rasę. Po drugiej wojnie światowej, w 1948 r.,
Japoński Związek Kynologiczny (JKC) wydał ujednolicony wzorzec
rasy, obowiązujący do dziś.
WRAŻENIE OGÓLNE: Okryty obfitym, czysto białym włosem, ze
spiczastą kufą, trójkątnymi, stojącymi uszami i opiórowanym,
zagiętym nad grzbietem ogonem. Żylastej budowy, całkowicie
harmonijny; jego harmonijne piękno tworzy charakter i dostojeństwo,
właściwe dla rasy, i wyraża elegancję.
ISTOTNE PROPORCJE: Stosunek wysokości w kłębie do długości
tułowia wynosi 10:11.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : Inteligentny, radosny, o
wyostrzonych zmysłach. Niedopuszczalny hałaśliwy.
GŁOWA : Wielkości proporcjonalnej do tułowia; umiarkowanie
szeroka i zaokrąglona.
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka: Czoło umiarkowanie rozwinięte. Tylna część czaszki –
najszersza.
Stop: Zaznaczony.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Mały, okrągły, czarny.
Kufa: Spiczasta; wierzchołek nieco okrągły; harmonijna. Wargi
przylegające, preferowane czarne.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Zęby białe i mocne; zgryz
nożycowy.
Oczy: Umiarkowanie duże, migdałowego kształtu, osadzone nieco
ukośnie, ciemnego koloru. Obwódki oczu czarne.
Uszy: Wysoko osadzone, małe, trójkątne, stojące, ustawione do
przodu i nie przesadnie szeroko rozstawione.
SZYJA: Umiarkowanie długa; dobrze rozwinięte mięśnie.
TUŁÓW:
Kłąb: Wysoki.
Grzbiet: Prosty i krótki.
Lędźwie: Szerokie.
Klatka piersiowa: Szeroka i głęboka; żebra dobrze wysklepione.
Brzuch: Dobrze podciągnięty.
OGON: Wysoko osadzony, umiarkowanej długości, noszony nad
grzbietem.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE : Łopatki mocno ukośne; przedramiona
proste; łokcie ciasno przylegające.
KOŃCZYNY TYLNE: Umięśnione; kolano i staw skokowy
umiarkowanie kątowane.
ŁAPY: Kocie łapy. Opuszki grube; podobnie, jak pazury – pożądane
czarne.
CHÓD/RUCH : Szybki i energiczny.
SZATA:
WŁOS: Włos okrywowy prosty i odstający. Podszycie krótkie,
miękkie i gęste. Pysk, uszy, przód przedramion i odcinek poniżej
stawu skokowego – okryte krótkim włosem; reszta okryta obfitym,
długim włosem, zwłaszcza odcinek od szyi do łopatek oraz
przedpiersie okryte piękną kryzą; ogon również gęsto opiórowany
długim włosem.
MAŚĆ: Czysto biała.
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Psy: 30-38 cm.
Suki nieco mniejsze, niż psy.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
• Przodozgryz lub tyłozgryz.
• Mocno zawinięty ogon.
• Płochliwość; hałaśliwość.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Wiszące uszy.
• Nie noszony na grzbiecie ogon.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.

SZPIC FIŃSKI

THAI RIDGEBACK DOG