SZPIC FIŃSKI

Wzorzec FCI nr 49 /09. 08.1999/, wersja angielska
SZPIC FIŃSKI
(Suomenpystykorva / Finnish Spitz)

TŁUMACZENIE : Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Finlandia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
12.03.1999.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies myśliwski, przeznaczony głównie do
polowania na ptactwo leśne, ale również na małe drapieżniki, ptactwo
wodne oraz łosie. Zapalony łowca; dosyć niezależny, ale skory do
współpracy podczas polowania; wskazuje zwierzynę oszczekiwaniem.
KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych.
Sekcja 2 Nordyckie psy myśliwskie.
Podlegają próbom pracy wyłącznie w
krajach nordyckich (Szwecja, Norwegia,
Finlandia).
ZARYS HISTORII RASY: Pochodzenie szpica fińskiego jest
nieznane. Wiadomo jednakowoż, że setki lat temu psów w typie
szpica fińskiego używano do wszelkiego rodzaju polowań w całym
kraju. Pierwotnie, głównym celem było wyhodowanie psa umiejętnie
oszczekującego zwierzynę na drzewach i zarazem pięknego. Kiedy w
latach 90. XIX wieku rozpoczęto oficjalną rejestrację rasy, psy
podobne w typie i podobnie użytkowane znajdowano głównie na
wschodnich i północnych terenach kraju.
Pierwszy wzorzec rasy powstał w roku 1892. Pierwsza specjalistyczna
wystawa odbyła się w tym samym roku, natomiast pierwsze zawody
w polowaniu na ptactwo – w 1897. Obecnie rasa jest bardzo
rozpowszechniona w Finlandii i Szwecji. Ukształtowała się ona w
absolutnie naturalny sposób i stanowi istotny element fińskiej kultury.
W 1979 roku szpic fiński został nazwany narodowym psem Finlandii.
WRAŻENIE OGÓLNE : Mniej, niż średniej wielkości; niemal
kwadratowy. Suchej, lecz mocnej budowy; o dobrej postawie.
ISTOTNE PROPORCJE : Długość tułowia odpowiada wysokości w
kłębie. Głębokość klatki piersiowej stanowi nieco mniej, niż połowę
wysokości w kłębie. Stosunek kufy do czaszki – ok. 3:4. Czaszka
nieco szersza, niż dłuższa; szerokość czaszki odpowiada jej
głębokości.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : Żywotny, pełen wigoru,
odważny i stanowczy. Może być nieco zdystansowany w stosunku do
obcych, lecz nigdy niebezpieczny.
GŁOWA :
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka : Widziana z góry – jajowata, rozszerzająca się stopniowo w
kierunku uszu; najszersza między uszami. Widziana z przodu i z
profilu – lekko wypukła. Górna oś czaszki i kufy – niemal równoległe.
Bardzo płytka bruzda czołowa. Łuki brwiowe i potylica – słabo
widoczne.
Stop: Niezbyt zaznaczony. Kąt między grzbietem nosa a czaszką –
wyraźnie zaznaczony.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Dosyć mały; czarny jak smoła.
Kufa: Wąska, kształtna; widziana z góry i z profilu – równomiernie
zwężająca się. Grzbiet nosa prosty. Żuchwa wyraźnie zaznaczona.
Wargi: Napięte, dosyć cienkie i ściśle przylegające. Dobrze
pigmentowane.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie : Szczęka i żuchwa mocne. Zęby
dobrze rozwinięte i symetryczne. Prawidłowe uzębienie. Ciasny zgryz
nożycowy.
Policzki: Łuki jarzmowe lekko zaznaczone.
Oczy: Średniej wielkości, migdałowego kształtu, nieco ukośne;
preferowane ciemne; o żywym i czujnym wyrazie.
Uszy: Osadzone dosyć wysoko; zawsze wyprostowane. Dosyć małe,
spiczaste, bardzo ruchome; okryte delikatnym włosem.
SZYJA: Umięśniona; u psów sprawia wrażenie dosyć krótkiej, ze
względu na gęstą kryzę; u suk – średniej długości. Gardło bez łałoku.
TUŁÓW:
Kłąb: Wyraźnie zaznaczony, zwłaszcza u samców.
Grzbiet: Dosyć krótki, prosty i umięśniony.
Lędźwie: Krótkie i umięśnione.
Zad: Średniej długości, dobrze rozwinięty, nieco opadający.
Klatka piersiowa: Głęboka, sięgająca niemal łokci, niezbyt szeroka.
Żebra lekko wysklepione; przedpiersie wyraźne, niezbyt szerokie.
Dolna linia: Nieco podciągnięta.
OGON: Zagięty energicznie do przodu, począwszy od nasady, ciasno
wzdłuż grzbietu, skierowany w dół i nieco do tyłu, przylega do uda;
koniuszek ogona sięga połowy uda. Wyprostowany, sięga mniej
więcej stawu skokowego.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE :
Wrażenie ogólne: Widziane z przodu – proste i równoległe. Kościec
umiarkowanie mocny. Ramię nieco krótsze, niż łopatka i przedramię.
Łopatki: Mocne, bardzo ruchome i stosunkowo słabo kątowane.
Ramię: Odrobinę krótsze od łopatki; lekko ukątowane i silne.
Łokcie: Osadzone z przodu pionowej linii, biegnącej od szczytu
łopatki; ustawione ściśle do tyłu.
Przedramię: Dosyć silne; pionowe.
Śródręcze: Średniej długości, nieco ukośne.
Przednie łapy: Okrągławe kocie łapy. Palce zwarte i dobrze
wysklepione. Elastyczne opuszki, zawsze czarne; boki okryte gęstym
włosem.
KOŃCZYNY TYLNE :
Wrażenie ogólne: Mocne; widziane z tyłu – proste i równoległe;
umiarkowane kątowanie. Kościec umiarkowanie mocny. Udo nieco
dłuższe, niż podudzie.
Udo: Średniej długości, dosyć szerokie, z dobrze rozwiniętą
muskulaturą.
Kolano: Ustawione do przodu; umiarkowanie kątowane.
Podudzie: Umięśnione.
Staw skokowy: Ustawiony umiarkowanie nisko, o umiarkowanym
kątowaniu.
Śródstopie: Dosyć krótkie, mocne i pionowe.
Tylne łapy: Nieco dłuższe od przednich; poza tym takie same. Palce
szczątkowe powinny być usuwane.
CHÓD/RUCH : Lekki, okładający teren bez wysiłku. Z łatwością
przechodzi od kłusa do galopu, będącego najbardziej naturalną formą
ruchu. Kończyny poruszają się równolegle. W pogoni za zwierzyną,
rozpędza gwałtownie się do szybkiego galopu.
SKÓRA: Równomiernie napięta, bez zmarszczek.
SZATA:
WŁOS: Dosyć długi na tułowiu, nieco uniesiony lub uniesiony,
sztywniejszy na szyi i grzbiecie. Na głowie i kończynach, z wyjątkiem
tyłu tylnych kończyn, krótki i ściśle przylegający. Sztywny włos na
łopatkach, zwłaszcza u samców, jest wyraźnie dłuższy i grubszy. Z
tyłu ud (na portkach) oraz na ogonie – włos długi i gęsty. Podszycie
krótkie, miękkie, gęste, jasnego koloru.
MAŚĆ: Włos na grzbiecie – czerwony lub złotobrązowy; preferowany
lśniący. W jaśniejszym odcieniu wewnątrz uszu, na policzkach,
gardle, klatce piersiowej, brzuchu, wewnętrznej stronie kończyn,
tylnej stronie ud oraz ogonie. Biały pas na klatce piersiowej i małe
białe znaczenia na łapach – dopuszczalne.
WIELKOŚĆ I CIĘŻAR CIAŁA:
Wysokość w kłębie: Idealna wysokość – psy: 47 cm,
– suki: 42 cm.
Z tolerancją 3 cm (powyżej i poniżej).
Waga: Psy: 12 - 13 kg,
Suki: 7 - 10 kg.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
• Ciężka głowa.
• Toporna kufa.
• Słaba żuchwa.
• Uszy pochylone ku przodowi pod kątem ostrym; odchylone
na boki lub przylegające do siebie koniuszkami; odchylone do
tyłu, z długim włosem wewnątrz.
• Ogon zbyt luźno lub zbyt ciasno zwinięty.
• Zbyt miękkie śródręcze.
• Długa, miękka, zbyt krótka lub przylegająca szata.
• Wyraźne zróżnicowanie kolorystyczne.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Cielisty nos.
• Przodozgryz lub tyłozgryz.
• Jasnożółte oczy lub zez.
• Uszy z obwisłymi koniuszkami.
• Złamany ogon.
• Falista lub lokowata szata.
• Odcienie kolorystyczne wyraźnie różniące się od koloru
podstawowego.
• Duże białe znaczenia na klatce piersiowej i/lub białe skarpety.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.

SZWEDZKI LAPPHUND

SZPIC JAPOŃSKI