SZWEDZKI LAPPHUND

Wzorzec FCI nr 135 /22. 09. 2000/, wersja angielska
SZWEDZKI LAPPHUND

TŁUMACZENIE : Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Szwecja.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
26.06.2000.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies pasterski; obecnie głównie pełni funkcję psa
do towarzystwa.
KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych.
Sekcja 3 Nordyckie psy stróżujące i
pasterskie.
Bez prób pracy.
ZARYS HISTORII RASY: Szwedzki lapphund (nordycki szpic,
używany dawniej przez nomadów-Lapończyków do wypasu
reniferów) jest znany w krajach nordyckich od wieków.
WRAŻENIE OGÓLNE : Typowy szpic, nieco mniej, niż średniej
wielkości, dumnie noszący głowę. Jego szata jest odporna na warunki
pogodowe.
ISTOTNE PROPORCJE: Prostokątny kształt tułowia.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : Żywotny, czujny, miły i
czuły. Lapphund jest bardzo pojętny i chętny do pracy. Jako pies
stróżujący i pasterski ma umiejętności bardzo przydatne przy wypasie
reniferów. Jest on bardzo wszechstronny; nadaje się do zawodów
posłuszeństwa, agility, wypasu, tropienia, itd. Łatwy do wyszkolenia,
wytrwały i wytrzymały.
GŁOWA :
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka : Nieco dłuższa, niż szersza; czoło zaokrąglone; potylica nie
jest wyraźnie zaznaczona.
Stop: Bardzo dobrze zaznaczony.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Preferowany czarny lub bardzo ciemny.
Kufa: Stanowi nieco więcej, niż 1/3 długości głowy. Kufa mocna,
równomiernie zwężająca się w kierunku nosa. Grzbiet nosa prosty.
Wargi: Ściśle przylegające. Podniebienie i wargi mocno
pigmentowane.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie : Zgryz nożycowy; równo ustawione
i dobrze wykształcone zęby.
Oczy: Szeroko rozstawione, okrągłe, dosyć duże, ale nie wyłupiaste.
Brązowe, najlepiej ciemnobrązowe, i pełne wyrazu. Obwódki oczu
mocno pigmentowane.
Uszy: Trójkątne; szerokie u nasady; małe; stojące; koniuszki nieco
zaokrąglone. Szeroko rozstawione i bardzo ruchome. Uszy załamane
są niepożądane, lecz nie stanowią wady dyskwalifikującej.
SZYJA: Umiarkowanej długości, kształtna i mocna.
TUŁÓW: Dobrze związany; długości przekraczającej nieco wysokość
w kłębie.
Grzbiet: Poziomy, mocny, umięśniony, sprężysty.
Lędźwie Krótkie i szerokie.
Zad: Proporcjonalnie długi i szeroki, nieco opadający, dobrze
umięśniony.
Klatka piersiowa: Dosyć głęboka, sięgająca łokci. Klatka piersiowa
proporcjonalnie długa, owalna, z dobrze wykształconymi ostatnimi
żebrami. Dobrze rozwinięte przedpiersie; wyraźnie zaznaczony
mostek.
Dolna linia i brzuch: Brzuch nieco podciągnięty.
OGON: Osadzony dosyć wysoko, po rozprostowaniu sięga stawu
skokowego. Gdy pies jest w ruchu – noszony zwinięty nad grzbietem.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE : Kończyny przednie powinny być
wystarczająco kątowane w łopatkach i łokciach, tak, by zapewniały
dobry wykrok.
Łopatki: Łopatka dobrze ukątowana.
Łokcie: Ściśle przylegające do klatki piersiowej.
Przedramię: Proste, mocne i równoległe, zarówno w pozycji stojącej,
jak i w ruchu.
Śródręcza: Wystarczająco ukośne.
Przednie łapy: Mocne, owalne, o zwartych palcach; mocne i
elastyczne opuszki. Dobrze okryte włosem, także między opuszkami.
Pazury i opuszki mocno pigmentowane.
KOŃCZYNY TYLNE : Dobrze, ale nie przesadnie kątowane w
kolanie i stawie skokowym.
Udo: Umięśnione.
Stawy skokowe: Nisko nad podłożem, aby dawać dobrą siłę napędu.
Place szczątkowe niepożądane.
Tylne łapy: Takie same, jak przednie.
CHÓD/RUCH : Lekki i sprężysty, dobrze pokrywający teren, z dobrą
akcją kończyn tylnych.
SZATA:
WŁOS: Obfita podwójna szata. Włos odstający od ciała; podszycie
gęste i bardzo delikatnie skręcone. Krótki na głowie i przedzie
kończyn. Dłuższy na mostku, z tyłu kończyn oraz na ogonie. Na
ogonie krzaczasty, długi i gęsty. Tworzy kryzę wokół szyi.
MAŚĆ: Zwykle jednolicie czarna; brązowe refleksy – typowe. Dawno
temu występował także kolor wątrobianobrązowy. Biel na klatce
piersiowej, łapach oraz koniuszku ogona – dopuszczalna, ale większa
ilość bieli jest niepożądana.
WYSOKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Idealna wysokość – psy: 48 cm,
suki: 43 cm.
Dopuszczalne odchylenie o 3 cm poniżej i powyżej.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
POWAŻNA WADA:
• Zupełny brak podszycia.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Brak typu.
• Nieprawidłowości.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.

FIŃSKI LAPPHUND/SUOMENLAPINKOIRA

SZPIC FIŃSKI