PODENCO Z IBIZY

Wzorzec FCI nr 89 /04.02. 2000/, wersja angielska
PODENCO Z IBIZY

TŁUMACZENIE : Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Hiszpania (Baleary).
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
26.05.1982.
UŻYTKOWOŚĆ: Podenco z Ibizy używany jest głównie do
polowania – bez broni – na króliki, zarówno w dzień, jak i w nocy. Ze
względu na swój szczególnie dobry zmysł powonienia, którego wraz
ze zmysłem słuchu używa częściej, niż wzroku, z łatwością wyczuwa i
chwyta króliki, nawet dobrze ukryte. Zwinny i bystry, szybko chwyta
swą ofiarę, zwłaszcza, gdy poluje razem z innymi psami. Podczas gdy
jeden pies wskazuje zwierzynę, otaczają go pozostałe [psy], które
zachowują pewną odległość i oczekują. Szczekają jedynie wtedy, gdy
widzą lub słyszą zwierzynę oraz gdy już ją otoczą. Zarówno
wskazując, jak i chwytając zwierzynę, psy szybko machają ogonami,
lecz z łatwością porzucają swą wyczekującą postawę. Podenco z Ibizy
używany jest także do polowania na zające i grubą zwierzynę; jest
dobrym szperaczem i aporterem. Z nielicznymi wyjątkami, do
tworzenia sfor używane są wyłącznie suki, lub – co najwyżej – [suki i]
jeden pies, ponieważ psy nie potrafią współpracować ze sobą podczas
polowania i są kłótliwe. W przypadku tej rasy może się zdarzyć, że
jeżeli sfora upoluje kilka tysięcy królików – niektóre psy z tejże sfory
nie będą chciały dłużej polować, dopóki nie udadzą się na spoczynek.
Hiszpańskie wyrażenie „enconillarse” (udać się na spoczynek) odnosi
się do tej właściwości.
KLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 5 Szpice i psy ras
pierwotnych.
Sekcja 7 Pierwotne psy myśliwskie.
Bez prób pracy.
ZARYS HISTORII RASY: Rasa ta pochodzi z Balearów – Majorki,
Ibizy, Minorki i Formentery, gdzie znana jest pod swą oryginalną
nazwą: „ca eivissec”. Popularna jest także w Katalonii, w okolicach
Walencji, w Rousillon i Prowansji, gdzie znana jest pod
następującymi nazwami: mallorquí, xarnelo, mayorquais, charnegue,
charnegui oraz pies z Balearów. Psy te prawdopodobnie zostały
sprowadzone na wyspy przez Fenicjan, Kartagińczyków; możliwe, że
również przez Rzymian.
Pies ten jest typowym psem pierwotnym oraz silnym
przedstawicielem jednej z najstarszych, istniejących współcześnie ras.
Wizerunki tych psów odnaleziono w grobowcach faraonów oraz
obiektach muzealnych, zatem istnienie rasy można obecnie datować
na rok 3400 p.n.e.
ISTOTNE PROPORCJE: Odległość od wierzchołka kufy do oczu
odpowiada odległości od oczu do potylicy.
GŁOWA : Widziana w całości, długa, delikatna głowa ma postać
stożka, ściętego przy nasadzie; zupełnie sucha i dosyć mała w
stosunku do tułowia.
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka: Długa i płaska (dolichocefaliczna). Wystający guz
potyliczny. Czoło delikatne i płaskie.
Stop: Bardzo słabo zaznaczony.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Skóra nosa cielistego koloru. Nozdrza rozwarte. Grzbiet nosa
nieco łukowaty.
Kufa: Grzbiet nosa i nos wystają ponad szczękę. Delikatna, długa i –
zgodnie z kolorem szaty – cielistego koloru.
Wargi: Cienkie, ściśle przylegające, cielistego koloru.
Uzębienie: Idealnie dopasowane, w zgryzie nożycowym; białe i
regularne.
Oczy: Skośne, małe, jasnobursztynowego koloru, przypominającego
karmelowy. Kolor bursztynowy może być mniej lub bardziej
intensywny, zgodnie z kolorem szaty. Choć nie wydaje się
szczególnie szlachetny, wyraz ukazuje inteligencję, ale również
płochliwość i brak zaufania.
Uszy: Zawsze sztywne, bardzo ruchome. Ustawione do przodu, bądź
na boki w płaszczyźnie poziomej lub do tyłu. Wyprostowane, gdy pies
jest ożywiony. Środek nasady ucha znajduje się na poziomie oczu.
Ucho ma kształt wydłużonego rombu, ściętego w 1/3 długiej
przekątnej. Uszy delikatne, pozbawione włosa wewnątrz małżowiny
usznej; średniej, nie przesadnej wielkości.
SZYJA: Bardzo sucha, zarówno w górnym, jak i dolnym odcinku. Jej
długość stanowi ¼ długości tułowia; [szyja] nieco łukowata i
umięśniona. Skóra napięta, gładka, bez łałoku. Zwykle szata jest
dłuższa i bardziej gęsta w miejscu połączenia z tułowiem, zwłaszcza u
odmiany krótkowłosej.
TUŁÓW: Rozpatrywany w całości, tułów jest symetryczny, nieco
wypukły, o umiarkowanych, równych proporcjach, zwarty; nieco
dłuższy, niż wyższy, choć nie jest to wyraźna różnica.
Kłąb: Dobrze zaznaczony, wysoki, suchy i długi.
Grzbiet: Długi, prosty i giętki. Mocne, choć płaskie mięśnie.
Lędźwie: Łukowate, średniej szerokości, mocne i stabilne.
Zad: Mocno opadający, z widzialną strukturą kostną. [Zad] O bardzo
mocnych, twardych mięśniach.
Klatka piersiowa: Głęboka, wąska i długa, choć nie sięgająca łokci.
Przedpiersie wyraźne i mocno wystające. Płaskie żebra.
Brzuch: Podciągnięty, choć nie przesadnie.
OGON: Nisko osadzony. W okolicy koniuszka ogona powinny
znajdować się dłuższe i grubsze, nieco odstające włosy (jak kłosy
zboża). [Ogon] długi. Gdy ogon przeciągnięty jest między łapami,
powinien sięgać kręgosłupa. Nieco grubszy u nasady, zwęża się
stopniowo w kierunku koniuszka. W spoczynku – naturalnie zwisa; w
ruchu – noszony sierpowato, mniej lub bardziej zagięty. Preferowany
nie noszony prosto, ani zbyt zwinięty nad grzbietem.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE : Pionowe, symetryczne. Widziane z
przodu, ustawione są bardzo blisko siebie. Ogólnie rzecz biorąc [jest
to] mocny pies o długich kończynach, sprawiający wrażenie
szczupłego, szybkiego, a zarazem silnego zwierzęcia.
Łopatki: Łopatki ukośne, mocne i swobodnie poruszające się.
Ramię: Bardzo długie, proste, mocne i bardzo przylegające.
Łokieć: Szeroki, ustawiony dosyć daleko od tułowia, równoległy
względem płaszczyzny pośrodkowej ciała, lecz nigdy odstający.
Przedramię: Rozszerzające się ku nadgarstkowi.
Śródręcze: Silne, mocne, szerokie i dosyć proste.
KOŃCZYNY TYLNE: Pionowe, o długich, mocnych, płaskich
mięśniach.
Staw skokowy: Dobrze kątowany, szeroki, nisko ustawiony, pionowy,
ani skierowany do środka, ani na zewnątrz.
ŁAPY: Niemal zajęcze. Długie i zwarte. Obfity włos w przestrzeni
między palcami. Pazury bardzo mocne, zwykle białe, a sporadycznie –
zgodne z kolorem szaty. Bardzo twarde opuszki.
CHÓD/RUCH : Preferowany chód to kłus z zawieszeniem. Galop
bardzo szybki i daje wrażenie wielkiej zwinności.
SKÓRA: Napięta, ściśle przylegająca do ciała; pigment czerwonawy,
ale w miejscach, w których inny jest kolor szaty – może być różny.
SZATA:
WŁOS: Krótki, szorstki lub długi włos.
• Krótki nie powinien być jedwabisty, lecz mocny i błyszczący.
• Szorstki powinien być twardy i bardzo gęsty, nieco krótszy na
głowie i uszach, nieco dłuższy z tyłu ud i na spodzie ogona.
Bardzo ceniona jest broda.
• Długi jest bardziej miękki i powinien mieć przynajmniej 5 cm
długości. Głowa gęsto owłosiona.
MAŚĆ: Preferowana biało-ruda, bądź jednolicie biała lub ruda.
Dopuszczalna jest płowa, pod warunkiem, że pies tej maści jest
nadzwyczaj dobrym okazem. U psów krótkowłosych maść ta jest
jednak niedopuszczalna.
WYSOKOŚĆ: Psy: 66-72 cm.
Suki: 60-67 cm.
Bez nadmiernego rygoryzmu można tolerować psy wysokości
zbliżonej do wymaganej, pod warunkiem, że są one bardzo
proporcjonalne i estetyczne.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
POWAŻNE WADY:
• Krótka i szeroka głowa.
• Wyraźnie zaznaczony stop.
• Brak przedtrzonowca.
• Wiszące uszy.
• Beczkowate żebra.
• Odstające łokcie.
• Krowia postawa.
• Łapy ustawione odsiebnie.
• Krzyżowanie łap i stawów skokowych w ruchu.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Czaszka w kształcie stopnia (płaszczyzna czaszki zbyt wysoka
w stosunku do grzbietu nosa).
• Brązowy pigment lub czarne plamy na skórze nosa.
• Każda postać prognatyzmu.
• Powieki i wargi: rudawo-brązowe.
• Dowód na skrzyżowanie z galgo [español] lub innym
chartem:
- Załamane uszy.
-Ciemne oczy.
-Szeroki zad.
-Bardzo słabo zaznaczone przedpiersie.
-Szeroko rozstawione przednie łapy.
-Zaokrąglone i szerokie uda, z widocznymi żyłami.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.

PODENCO KANARYJSKI

PODENGO PORTUGALSKI