PODENCO KANARYJSKI

Wzorzec FCI nr 329
PODENCO KANARYJSKI
(Podenco Canario)
FCI-St n° 329

TŁUMACZENIE : Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Hiszpania.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
24.06.1987.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies ten używany jest do polowania na króliki i ze
względu na to idealnie przystosowuje się do licznych nieregularności
terenu, używając swego wspaniałego węchu, wzroku i słuchu. Z
łatwością znosi wysokie temperatury i zdolny jest do polowania od
świtu do zmierzchu. Za sprawą swego węchu i słuchu, potrafi również
wyczuć obecność królików głęboko w naturalnych szczelinach w
podłożu, pęknięciach ścian [jaskiń], stercie kamieni na skrajach pól
rolnych, kanałach wulkanicznych i ciernistych krzewach.
Nadzwyczajna wytrzymałość podenco kanaryjskiego bez wątpienia
uwarunkowana jest zdolnościami myśliwskimi, które przez stulecia
czyniły go niezastąpionym. Podenco kanaryjski jest przede wszystkim
psem tropiącym, który nie może szczekać na zwierzynę, ani też
chwytać jej podczas tropienia. Podenco kanaryjski używany jest także
do polowań z fretką (metoda polowania [m.in. na króliki]
rozpowszechniona na wyspach); zwykle bierze króliki w zęby.
KLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 5 Szpice i psy ras
pierwotnych.
Sekcja 7 Pierwotne psy myśliwskie.
Bez prób pracy.
ZARYS HISTORII RASY: Na Wyspach Kanaryjskich, z których
pochodzi podenco kanaryjski, znany jest pod nazwą „Podenco
Canario”. Jest on często spotykany na wszystkich wyspach, zwłaszcza
na największych – wyspie Gran Canaria i Teneryfa. Podenco
kanaryjski to pies o egipskich korzeniach, prawdopodobnie
sprowadzony na Wyspy Kanaryjskie przez Fenicjan, Greków,
Kartagińczyków oraz samych Egipcjan. To jedna z najstarszych
istniejących współcześnie ras – świadczą o tym liczne ślady (ryciny,
posągi, płaskorzeźby) w grobowcach faraonów oraz w muzeum w
FCI-St n° 329
Luwrze i British Museum. Początki tej rasy sięgają ok. 7000 lat
wstecz.
WRAŻENIE OGÓLNE: Pies średniej wielkości, o wydłużonej
sylwetce, szczupły, lekkiej budowy i niezwykle wytrzymały. Dobrze
rozwinięty kościec. Brak tkanki tłuszczowej umożliwia ogląd klatki
piersiowej oraz kręgosłupa i kości biodrowych. Muskulatura
rozwinięta w najwyższym stopniu, sucha; skurcze mięśni widoczne
przez skórę.
ISTOTNE PROPORCJE: Nieco dłuższy, niż wyższy. Klatka
piersiowa dobrze rozwinięta, nie dochodzi do łokci. Kufa nieco
dłuższa, niż czaszka.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : Odważny, pełen wigoru,
pobudliwy, entuzjastycznie dynamiczny. Imponujący, lecz
pozbawiony agresji. Przywiązany bez reszty do swego pana, ze
stoickim spokojem poddaje się najsurowszemu nawet rygorowi dnia,
nie okazując śladu zmęczenia.
GŁOWA : Wydłużona, w kształcie ściętego stożka, proporcjonalna w
stosunku do tułowia, średniej długości (21-22 cm). Osie mózgoczaszki
i twarzoczaszki – równoległe.
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka: Dłuższa, niż szersza, płaska, z wyraźnym guzem
potylicznym.
Stop: Bardzo słabo zaznaczony.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Duży, cielistego koloru, harmonizującego z kolorem szaty.
Nozdrza umiarkowanie rozwarte.
Kufa: Duża i wydatna, w kształcie tępo zakończonego stożka, mniej
więcej ciemnocielistego koloru, harmonizującego z kolorem szaty.
Wargi: Delikatne i napięte, koloru harmonizującego z kolorem nosa.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Zgryz nożycowy; zęby doskonale
dopasowane, dobrze wykształcone.
FCI-St n° 329
Oczy: Skośne, małe, migdałowego kształtu. Mniej więcej
bursztynowego koloru; jego intensywność zależy od koloru szaty.
Inteligentny i pełen szlachetności wyraz.
Uszy: Dosyć duże; gdy pies jest podekscytowany – uniesione, stojące
w lekko rozbieżnej pozycji. W spoczynku – opadają do tyłu. Szerokie
u nasady, spiczasto zakończone.
SZYJA: Dobrze umięśniona, prosta, o gładkiej skórze, bez podgardla,
elastyczna i zaokrąglona.
TUŁÓW:
Grzbiet: Mocny; dobrze rozwinięta muskulatura, stosowna do celów
wyścigowych i potrzeb myśliwskich.
Lędźwie: Nieco wydłużone.
Zad: Kościec zadu dosyć mocny, bardziej widoczny u chudych psów
lub w pełni sezonu łowieckiego.
Klatka piersiowa: Mostek nie wystaje. Klatka piersiowa dobrze
rozwinięta, choć nie sięga łokci. Żebra owalne. Obwód klatki
piersiowej przekracza wysokość w kłębie o 5-8 cm.
Brzuch: Podciągnięty, lecz nie aż tak charci, jak u galgo [español].
Wyraźnie zaznaczone słabizny.
OGON: Dosyć nisko osadzony; stanowi przedłużenie zadu. Okrągły,
sięga niewiele poniżej stawu skokowego. Zwisający lub sierpowato
uniesiony. Nieco zwężony na końcu, który zwykle jest biały. [Ogon]
nigdy nie może być zwinięty. W ruchu – niepożądany noszony zbyt
wysoko.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE : Idealnie pionowe, proste i równoległe;
kościec delikatny, lecz mocny; łapy w kształcie kocich łap, zwykle
ustawione nieco odsiebnie. Opuszki mocne, nieco owalne.
Kątowanie: Kąt łopatkowo-ramieniowy: ok. 110°.
Kąt ramieniowo-promieniowy: ok. 140°.
KOŃCZYNY TYLNE: Idealnie pionowe, proste, silne; dobrze
rozwinięta muskulatura; dosyć wysoki staw skokowy (ok. 18 cm od
FCI-St n° 329
podłoża); kocie łapy, zupełnie proste; opuszki mocne i owalnego
kształtu. Brak palców szczątkowych.
Kątowanie: Kąt biodrowo-udowy: ok. 110°.
Kąt udowo-piszczelowy : ok. 120°.
Kąt stawu skokowego : ok. 130°.
CHÓD/RUCH : Kłus musi być zwinny, rozciągnięty i bardzo lekki.
SKÓRA: Mocna, przylegająca bez fałd do tułowia.
SZATA:
WŁOS: Gładki, krótki i gęsty.
MAŚĆ: Preferowana rudo-biała; ruda może być mniej lub bardziej
intensywna, wahająca się od pomarańczowej do ciemnorudej
(mahoniowej). [Dopuszczalne są] Wszystkie połączenia tych kolorów.
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Psy: Od 55 do 64 cm.
Suki : Od 53 do 60 cm.
Ze względu na różnice w ukształtowaniu terenów, na jakich żyją i
polują te psy, średnie wysokości mogą różnić się od powyższych;
dopuszczalne są zatem odchylenia do 2 cm powyżej maksymalnej
wysokości i 2 cm poniżej minimalnej wysokości, o ile psy
odpowiadają pierwowzorowi rasy.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
POWAŻNE WADY:
• Przesadnie szeroka głowa.
• Przesadnie zaznaczony stop.
• Obwisłe wargi.
• Brak przedtrzonowców.
• Prognatyzm.
FCI-St n° 329
• Zbyt szeroko rozstawione uszy.
• Płaska klatka piersiowa.
• Wystający mostek.
• Zwinięty ogon.
• Zbyt nisko osadzone stawy skokowe; krowia postawa.
• Krzyżowanie przednich i tylnych łap w ruchu.
• Agresywne zachowanie.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.

PIES GRENLANDZKI

PODENCO Z IBIZY