PIES GRENLANDZKI

Wzorzec FCI nr 274
PIES GRENLANDZKI
(Grønlandshund / Greenland Dog)

TŁUMACZENIE: Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Grenlandia.
PATRONAT: Dania.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
25.03.2003.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies zaprzęgowy.
KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych.
Sekcja 1 Nordyckie psy zaprzęgowe.
Bez prób pracy.
ZARYS HISTORII RASY: Pies grenlandzki jest jedną z
najstarszych ras psów na świecie; już od zamierzchłych czasów
używany był przez Eskimosów do celów transportowych i
myśliwskich. Selekcja hodowlana opierała się przede wszystkim na
poszukiwaniu u przedstawicieli rasy takich cech, jak duża siła
fizyczna, odporność i wytrzymałość, choć oczywiście brano pod
uwagę także atrakcyjny wygląd. Ze względu na swą krzepką naturę,
pies grenlandzki jest psem dla ludzi ceniących aktywny tryb życia. To
znakomity towarzysz dla ludzi lubiących spacery po lesie lub górach,
z psem ciągnącym lub niosącym ich ekwipunek.
WRAŻENIE OGÓLNE : Bardzo silny szpic polarny, o budowie
zapewniającej wytrzymałość i umożliwiającej wykonywanie
wytężonej pracy w charakterze psa zaprzęgowego w arktycznych
warunkach. Dopuszczalna jest pewna rozpiętość wielkości, pod
warunkiem, że nie zaburza ona predyspozycji do pracy oraz harmonii
psa.
ISTOTNE PROPORCJE : Tułów jest krótki i prostokątny ; stosunek
wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 10 :11. Suki mogą
mieć nieco dłuższy tułów.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : Dominującymi cechami
charakteru psa grenlandzkiego są : energiczność, siła psychiczna i
odwaga. To pełen wigoru i niestrudzony pies zaprzęgowy. W
stosunku do ludzi – także obcych – przyjacielski ; ciągnąc zaprzęg nie
przywiązuje się do konkretnej osoby, zatem nie jest odpowiedni do
roli psa stróżującego. Podczas polowania na foki i niedźwiedzie
polarne wykazuje silny instynkt myśliwski.
GŁOWA :
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka : Szeroka i lekko wysklepiona, najszersza między uszami.
Stop: Wyraźny, ale nie przesadnie zaznaczony.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Duży i ciemny, dostosowany do koloru szaty ; często wątrobiany
u psów o czerwono-złotej szacie. Zimą może stać się różowy (tzw.
« zimowy nos »).
Kufa: Klinowata, szeroka u nasady i zwężająca się ku nosowi, lecz nie
spiczasta. Grzbiet nosa prosty i szeroki od stopu do nosa.
Wargi: Cienkie i napięte, ściśle przylegające do bardzo mocnych
zębów.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie : Szczęka i żuchwa mocne, o
regularnym, zdrowym i mocnym uzębieniu. Zgryz nożycowy.
Oczy: Preferowane ciemne, ale kolor zgodny z kolorem szaty jest
dopuszczalny. Nieco skośne; nie mogą być głęboko osadzone, ani
wyłupiaste. O szczerym i śmiałym wyrazie. Obwódki oczu ściśle
przylegające.
Uszy: Dosyć małe, trójkątne, o zaokrąglonych końcach; noszone
zupełnie prosto. Bardzo ruchome i nadające wyrazu, ze względu na
ich ustawienie.
SZYJA: Bardzo silna i dosyć krótka.
TUŁÓW: Silny i dosyć zwarty, o długości nieznacznie
przekraczającej wysokość w kłębie.
Linia grzbietu: Prosta lub nieznacznie opadająca.
Grzbiet: Prosty.
Lędźwie: Szerokie.
Zad: Nieznacznie opadający.
Klatka piersiowa: Głęboka i szeroka, lecz nie może być beczkowata.
Brzuch: Stanowi przedłużenie linii mostka. Dopuszczalny także nieco
podciągnięty.
OGON: Osadzony wysoko, gruby i krzaczasty. Noszony zagięty lub
nieznacznie zawinięty nad grzbietem.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE : Widziane z przodu, przednie kończyny są
idealnie proste, o silnej muskulaturze i mocnym kośćcu.
Łopatki: Umiarkowanie kątowane.
Ramię: Proste i mocne; nieco dłuższe, niż łopatka.
Łokcie: Ściśle przylegające do tułowia, ale poruszające się swobodnie.
Przedramię: Proste i mocne.
Staw nadgarstkowy: Mocny i ruchomy.
Śródręcze: Mocne i elastyczne, lekko ukośne.
Przednie łapy: Dosyć duże, silne i zaokrąglone, z mocnymi pazurami i
opuszkami.
KOŃCZYNY TYLNE : Widziane od tyłu, kończyny tylne są idealnie
proste. Kończyny tylne bardzo umięśnione, o mocnym kośćcu i
umiarkowanym kątowaniu.
Uda : Mocne i bardzo umięśnione.
Staw skokowy: Szeroki i mocny, umiarkowanie kątowany.
Tylne łapy: Takie same, jak przednie.
CHÓD/RUCH : U psów zaprzęgowych najistotniejszy jest wydajny,
harmonijny, płynny i niestrudzony kłus. W ringu pies powinien być
wystawiany na luźnej smyczy, w umiarkowanym kłusie, tak, by
pokazywał dobry wykrok kończyn przednich i dobrą akcję kończyn
tylnych. Widziany z przodu, pies grenlandzki nie porusza się ruchem
jednośladowym, jednak wraz z narastającą prędkością, kończyny
stopniowo zbiegają się ku środkowi, do momentu, kiedy łapy
poruszają się wzdłuż linii środkowej.
SZATA:
WŁOS: Podwójna szata, tzn. delikatne, gęste podszycie i gęsty, prosty
i gruby włos okrywowy, bez loków czy fal. Na głowie i kończynach
dosyć krótki; na tułowiu dłuższy i bardziej obfity. Na spodniej części
ogona szata jest długa, dając wrażenie krzaczastości.
MAŚĆ: Każda – zarówno jednolita, jak i łaciata – jest dozwolona, z
wyjątkiem albinotycznej, która jest wadą dyskwalifikującą.
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: U psów – 60 cm i wyżej.
U suk – 55 cm i wyżej.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
• Lekki kościec.
• Krótkie łapy; nisko osadzony tułów.
• Płochliwy charakter.
POWAŻNE WADY:
• Długa i jedwabista szata.
• Uszy nie noszone zupełnie stojąco.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Albinizm.
• Oczy różnego koloru.
• Niebieskie oczy lub zez.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.

PIES FARAONA

PODENCO KANARYJSKI