PIES FARAONA

Wzorzec FCI nr 248 /09.08.1999/, wersja angielska
PIES FARAONA

TŁUMACZENIE : Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Malta.
PATRONAT: Wielka Brytania.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
24.06.1987.
UŻYTKOWOŚĆ: Czujny, bystry myśliwy, posługujący się węchem i
wzrokiem; w pobliżu zdobyczy, w dużym stopniu używa także słuchu.
KLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 5 Szpice i psy ras
pierwotnych.
Sekcja 6 Psy ras pierwotnych.
Bez prób pracy.
WRAŻENIE OGÓLNE: Średniej wielkości, o szlachetnej postawie i
kształtnej sylwetce. Pełen wdzięku, choć silny. Bardzo szybki, o
swobodnym, lekkim chodzie i czujnym wyrazie.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : Czujny, inteligentny,
przyjacielski, czuły i skory do zabaw.
GŁOWA : Kufa nieco dłuższa, niż czaszka. Szczyt czaszki
równoległy względem kufy; cała głowa, widziana z boku i góry, ma
kształt tępego klina.
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka: Długa, sucha i dobrze rzeźbiona.
Stop: Nieznaczny.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Wyłącznie cielistego koloru, dopasowany do [koloru] szaty.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Szczęka i żuchwa silne, z mocnym
uzębieniem. Zgryz nożycowy, tzn., że górny łuk zębowy ściśle
zachodzi na dolny i , a zęby ustawione są pionowo względem szczęki
i żuchwy.
Oczy: Bursztynowego koloru, dopasowane do [koloru] szaty. Owalne,
umiarkowanie głęboko osadzone, o bystrym, inteligentnym wyrazie.
Uszy: Osadzone średnio wysoko; noszone prosto, gdy pies czuwa,
lecz bardzo ruchome. Szerokie u nasady, delikatne i duże.
SZYJA: Długa, sucha, umięśniona i nieco łukowata. Sucha linia
gardła.
TUŁÓW: Gibki, o niemal prostej górnej linii. Długość tułowia od
klatki piersiowej do kości biodrowej przekracza nieco wysokość w
kłębie.
Zad: Lekki spadek od zadu do nasady ogona.
Klatka piersiowa: Głęboka, sięgająca łokci. Żebra dobrze
wysklepione.
Brzuch: Umiarkowanie podciągnięty.
OGON: Osadzony średnio wysoko, dosyć gruby u nasady, zwężający
się (biczowato); gdy [pies] jest w stanie spoczynku, [ogon] sięga tuż
poniżej stawu skokowego. Gdy pies jest w ruchu – noszony wysoko i
zagięty. Ogon nie powinien znajdować się między kończynami
tylnymi. Korkociągowaty ogon – niepożądany.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE : Kończyny przednie proste i równoległe.
Łopatka: Mocna, długa i dobrze ukątowana.
Łokieć: Dobrze przylegający.
Śródręcze: Mocne.
KOŃCZYNY TYLNE: Silne i umięśnione. Widziane z tyłu, kończyny
są równoległe.
Kolano: Umiarkowane kątowanie kolana.
Podudzie: Dobrze rozwinięte.
ŁAPY: Mocne, zwartej budowy i stabilne, nie skierowane ani na
zewnątrz, ani do środka. Łapy dobrze wyściełane opuszkami. Palce
szczątkowe mogą być usuwane.
CHÓD/RUCH : Swobodny i płynny. Głowa noszona dosyć wysoko;
pies powinien dobrze okładać teren, bez widocznego wysiłku.
Kończyny i łapy powinny poruszać się w jednej linii z tułowiem;
wszelkie tendencje do wyrzucania łap na bok lub wysokie podciąganie
kończyn – „hackney” – wysoce niepożądane.
SZATA:
WŁOS: Krótki i lśniący, wahający się od delikatnego i przylegającego
do nieco szorstkiego; brak pióra.
MAŚĆ: Podpalana lub soczysto podpalana z białymi znaczeniami
dopuszczalna, jak następuje:
Biały koniuszek ogona – bardzo pożądany. Biel na klatce piersiowej
(tzw. „gwiazda”). Biel na palcach. Wąska biała strzałka w środkowej
linii twarzoczaszki – dopuszczalna. Nakrapianie lub biel gdzie indziej,
niż w miejscach wspomnianych powyżej – niepożądane.
WYSOKOŚĆ: Psy: idealnie: 56 cm (22-25 cali = 56-63,5 cm).
Suki: idealnie: 53 cm (21-24 cali = 53-61 cm).
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu oraz wpływu na zdrowie i dobro psa.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.

NORSK LUNDEHUND

PIES GRENLANDZKI