LAPOŃSKI PIES PASTERSKI/LAPINPOROKOIRA

Wzorzec FCI nr 284 /12.03.1999/, wersja angielska
LAPOŃSKI PIES PASTERSKI/LAPINPOROKOIRA

TŁUMACZENIE : Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Finlandia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
12.03.1999.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies pasterski do wypasu reniferów.
KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych.
Sekcja 3 Nordyckie psy stróżujące i
pasterskie.
Bez prób pracy.
ZARYS HISTORII RASY: Lapończycy od wieków używali psów w
typie lapońskiego psa pasterskiego [jako psów pasterskich] do wypasu
reniferów. Rejestrację w księgach rodowodowych rozpoczęto w latach
50. XX wieku. Wówczas współczesny fiński lapphund i lapoński pies
pasterski uważane były jeszcze za tę samą rasę. Lapoński pies
pasterski został uznany za odrębną rasę 10.12.1966, gdy stwierdzono,
iż istnieją dwie różne rasy psów pasterskich do wypasu reniferów.
WRAŻENIE OGÓLNE : Szpic pasterski, średniej wielkości,
długości wyraźnie przekraczającej wysokość w kłębie. Kościec i
muskulatura – mocne. Pies umięśniony, nie może jednak sprawiać
wrażenia topornego. Płeć powinna być wyraźnie zaznaczona. Szata
odpowiednio przystosowana do arktycznego klimatu.
ISTOTNE PROPORCJE: Długość tułowia przekracza o ok. 10%
wysokość w kłębie. Głębokość tułowia stanowi mniej więcej połowę
wysokości w kłębie.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : Pojętny, spokojny,
przyjacielski, energiczny, posłuszny. Ochoczo szczeka podczas pracy.
GŁOWA : Wydłużona; kufa nieznacznie krótsza, niż czaszka.
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka : Nieznacznie wysklepiona. Bruzda czołowa zaznaczona; łuki
brwiowe wyraźnie zaznaczone.
Stop: Łagodnie opadający.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Preferowany czarny, lecz harmonizujący z kolorem szaty.
Kufa: Grzbiet nosa prosty. Widziana z góry i boku, kufa zwęża się
równomiernie ku nosowi.
Wargi: Napięte.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Szczęka i żuchwa oraz zęby –
mocne. Zgryz nożycowy. Normalne uzębienie.
Policzki: Łuki jarzmowe wyraźnie zaznaczone.
Oczy: Preferowane ciemnego koloru, lecz harmonizujące z kolorem
szaty. Żywe, rozstawione dosyć szeroko. Owalnego kształtu. Wyraz
bystry; u suk – także wierny.
Uszy: Stojące, średniej długości, rozstawione dosyć szeroko, dosyć
szerokie u nasady. Wnętrze ucha okryte gęstym włosem, zwłaszcza u
nasady.
SZYJA: Mocna, umiarkowanej długości, osadzona harmonijnie w
łopatkach. Bez łałoku.
TUŁÓW:
Kłąb: Zaznaczony.
Grzbiet: Mocny i umięśniony.
Lędźwie: Krótkie i umięśnione.
Zad: Dosyć długi i nieco skośny.
Klatka piersiowa: Głęboka, długa i pojemna; niezbyt szeroka. Żebra
wyraźnie wysklepione.
Dolna linia: Łagodnie podciągnięta.
OGON: Średniej długości, nisko osadzony, okryty gęstym włosem. W
spoczynku zwisa; w ruchu luźno zwinięty, nie może wznosić się nad
grzbiet. Ruch ogona może również być okrężny.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE :
Wrażenie ogólne: Silne, związane z tułowiem silnymi mięśniami, a
zarazem swobodne w ruchu. Umięśnione i dobrze kątowane.
Widziane z przodu – proste i równoległe.
Łopatki: Ukośne i umięśnione.
Łokcie: Ani odstające, ani ustawione podsiebnie. Przylegające do
tułowia; ustawione ściśle do tyłu.
Przedramię: Pionowe.
Nadgarstek: Umięśniony i giętki.
Śródręcze: Widziane z boku – nieco ukośne, umożliwiające elastyczny
ruch.
Przednie łapy: Raczej owalne ze wszystkich stron, także od spodu;
okryte gęstym włosem. Palce dobrze wysklepione; opuszki elastyczne
i grube.
KOŃCZYNY TYLNE :
Wrażenie ogólne: Dobrze kątowane. Widziane z tyłu – proste i
równoległe.
Udo: Dosyć długie i szerokie, z dobrze rozwiniętymi mięśniami.
Kolano: Ustawione do przodu; wyraźne kątowanie.
Staw skokowy: Ustawiony dosyć nisko; wyraźne kątowanie.
Śródstopie: Dosyć krótkie, pionowe i równoległe.
Tylne łapy: Takie same, jak przednie. Preferowane bez palców
szczątkowych.
CHÓD/RUCH : Swobodny, elastyczny, nie wymagający wysiłku,
harmonijny. Niestrudzony kłus. W szybkim kłusie ma skłonność do
poruszania się ruchem jednośladowym.
SKÓRA: Równomiernie napięta, bez zmarszczek.
SZATA:
WŁOS: Włos okrywowy średniej długości lub długi, prosty, raczej
odstający i szorstki. Podszycie delikatne i gęste. Włos często bardziej
obfity i dłuższy na szyi, klatce piersiowej oraz z tyłu ud.
MAŚĆ: Czarna w różnych odcieniach, łącznie z szarawą i
ciemnobrązową; z jaśniejszymi odcieniami, niż kolor podstawowy;
szarawe lub brązowawe znaczenia często występują na głowie,
dolnych partiach tułowia i kończynach. Dopuszczalne białe znaczenia
na szyi, klatce piersiowej i kończynach. Podszycie czarne, szarawe lub
brązowawe.
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Idealna wysokość – psy: 51 cm,
suki: 46 cm.
Z tolerancją 3 cm (poniżej i powyżej).
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
• Nie samcze psy i nie sucze suki.
• Bardzo jasne oczy u czarnych psów.
• Uszy z opadającymi koniuszkami.
• Zwinięty lub zagięty nad grzbietem ogon.
• Miękka, falista lub płasko leżąca szata.
• Brak podszycia.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Przodozgryz lub tyłozgryz.
• Wiszące uszy.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.

KISHU

NAGI PIES MEKSYKAŃSKI