KISHU

Wzorzec FCI nr 318 /16.06.1999/, wersja angielska
KISHU

TŁUMACZENIE : Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Japonia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
20.12.1994.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies myśliwski oraz do towarzystwa.
KLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 5 Szpice i psy ras
pierwotnych.
Sekcja 5 Szpice azjatyckie i
rasy pokrewne.
Bez prób pracy.
ZARYS HISTORII RASY: Rasa ta pochodzi od średniej wielkości
psów, żyjących w dawnych czasach w Japonii. Rasa powstała w
górskich rejonach w Kishu (prefektura Wakayama i Mie). Pierwotnie,
szata tych psów często miała znaczenia w wyróżniających się
kolorach, takich, jak rudy, sezamowy lub pręgowany. Jednakże od
1934 r. w rasie tej dopuszczano tylko jednolite kolory; szata o
wyróżniających się znaczeniach zniknęła do 1945 r. i nie pojawiła się
nigdy więcej. Obecnie zdarzają się psy tej rasy o białej szacie.
Psy te używane są do polowania, obecnie głównie na dziki, ale
niegdyś również na jelenie. Rasa przyjęła nazwę regionu, w którym
została wyhodowana. W 1934 r. została uznana za „pomnik
przyrody”.
WRAŻENIE OGÓLNE: Średniej wielkości pies, harmonijny,
mocnej budowy, o dobrze rozwiniętych mięśniach. Pies ten ma stojące
uszy i zwinięty lub sierpowato zagięty ogon. [Pies] Mocnej budowy, o
mocnym kośćcu, zwarty.
ISTOTNE PROPORCJE: Stosunek wysokości w kłębie do długości
tułowia wynosi 10:11.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : Pies o wybitnej
wytrzymałości, sprawiający wrażenie szlachetnego, dostojnego i
prostodusznego. Temperament – wierny, pojętny i bardzo czujny.
GŁOWA :
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka: Szerokie czoło.
Stop: Dosyć stromy, z delikatną bruzdą.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Czarny; cielisty dopuszczalny u białych psów. Grzbiet nosa
prosty.
Kufa: Dosyć gruba, klinowata, zwężająca się.
Wargi: Przylegające.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Mocne; zgryz nożycowy.
Policzki: Dosyć dobrze rozwinięte.
Oczy : Stosunkowo małe, niemal trójkątne, szeroko rozstawione,
ciemnobrązowego koloru.
Uszy: Małe, trójkątne, nieco pochylone do przodu, pewnie stojące.
SZYJA: Gruba i umięśniona.
TUŁÓW:
Kłąb: Wysoki.
Grzbiet: Prosty i krótki.
Lędźwie: Szerokie i umięśnione.
Klatka piersiowa: Głęboka; żebra umiarkowanie wysklepione.
Brzuch: Dobrze podciągnięty.
OGON: Wysoko osadzony, gruby, zdecydowanie zwinięty lub
zagięty jak sierp nad grzbietem; gdy ogon jest opuszczony, jego
koniec sięga niemal stawów skokowych.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE :
Łopatki: Umiarkowanie ukośne, z dobrze rozwiniętymi mięśniami.
Stawy barkowe umiarkowanie kątowane.
Łokcie: Przylegające do tułowia.
Przedramię: Proste.
Śródręcza: Nieco pochyłe.
KOŃCZYNY TYLNE:
Uda: Długie.
Podudzia: Krótkie.
Stawy skokowe: Żylaste i mocne.
ŁAPY: Palce dobrze wysklepione i zwarte. Opuszki grube i
elastyczne. Pazury twarde, preferowane ciemnego koloru.
CHÓD/RUCH : Lekki i sprężysty.
SZATA:
WŁOS: Włos okrywowy szorstki i prosty; podszycie miękkie i gęste.
Włos na policzkach i ogonie – dosyć długi.
MAŚĆ: Biała, ruda i sezamowa (rudo-płowe włosy z czarnymi
koniuszkami).
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Psy: 52 cm.
Suki: 46 cm.
Tolerancja 3 cm powyżej i poniżej.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
• Sucze psy / samcze suki.
• Długi włos.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Skrajny przodozgryz lub tyłozgryz.
• Nie stojące uszy.
• Wiszący ogon, krótki ogon.
• Płochliwość.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.

KARELSKI PIES NA NIEDŹWIEDZIE

LAPOŃSKI PIES PASTERSKI/LAPINPOROKOIRA