KARELSKI PIES NA NIEDŹWIEDZIE

Wzorzec FCI nr 48
KARELSKI PIES NA NIEDŹWIEDZIE
(Karjalankarhukoira / Karelian Bear Dog)

TŁUMACZENIE : Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Finlandia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
12.03.1999.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies przeznaczony głównie do polowania na łosie i
niedźwiedzie; osacza zwierzynę. Zapalony łowca; bardzo niezależny,
choć skory do współpracy podczas polowania; wskazuje zwierzynę
oszczekiwaniem. Wyostrzone zmysły, szczególnie powonienia, czynią
rasę odpowiednią do polowania na dużą zwierzynę. Bardzo dobra
orientacja przestrzenna.
KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych.
Sekcja 2 Nordyckie psy myśliwskie.
Podlegają próbom pracy wyłącznie w
krajach nordyckich (Szwecja, Norwegia,
Finlandia).
ZARYS HISTORII RASY: Za przodka rasy uważany jest pies komi,
nazywany także psem Zyrian. Jednakże psami-założycielami były psy
pochodzące z Ładogi, Ołońca oraz rosyjskiej części Karelii, gdzie
używano ich do różnego rodzaju polowań na zwierzynę. Hodowlę
psów tej rasy zaczęto w 1936 roku, celem stworzenia mocnego psa,
oszczekującego grubą zwierzynę. Pierwszy wzorzec rasy powstał w
roku 1945. Pierwsze psy zarejestrowano oficjalnie w 1946. Dziś rasa
rozpowszechniła się w Finlandii.
WRAŻENIE OGÓLNE : Średniej wielkości, krzepkiej budowy,
silny, długości nieznacznie przekraczającej wysokość w kłębie, o
gęstej szacie i stojących uszach.
ISTOTNE PROPORCJE : Długość tułowia nieznacznie przekracza
wysokość w kłębie. Głębokość tułowia stanowi ok. połowę wysokości
w kłębie. Stosunek kufy do czaszki wynosi ok. 2:3. Długość czaszki
jest mniej więcej równa jej szerokości i głębokości.

USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : Zrównoważony, nieco
powściągliwy, odważny i wytrwały. Bardzo pewny siebie; może być
agresywny w stosunku do innych psów, ale nigdy w stosunku do
ludzi. Silnie rozwinięty duch walki.
GŁOWA : Widziana z przodu – trójkątnego kształtu.
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka : Szeroka; widziana z przodu i boku – nieco wypukła.
Najszersza między uszami. Ledwie zauważalna bruzda czołowa. Łuki
brwiowe nieznacznie rozwinięte.
Stop: Niezbyt zaznaczony; nieco rozciągnięty; biegnie łukiem ku
czaszce.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Duży, czarnego koloru.
Kufa: Głęboka, zwężająca się nieznacznie ku nosowi. Grzbiet nosa
prosty.
Wargi: Dosyć cienkie i napięte.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie : Szczęka i żuchwa bardzo mocne.
Zęby dobrze rozwinięte i symetryczne; prawidłowe uzębienie. Ciasny
zgryz nożycowy.
Policzki: Mocne łuki jarzmowe.
Oczy: Dosyć małe, nieco owalne. W różnych odcieniach brązu; nigdy
żółte. Czujny i płomienny wyraz.
Uszy: Stojące, osadzone dosyć wysoko, średniej wielkości, nieco
zaokrąglone koniuszki.
SZYJA: Umięśniona, średniej długości, łukowata, okryta gęstym
włosem. Bez łałoku.
TUŁÓW:
Kłąb: Wyraźnie zaznaczony, zwłaszcza u samców; u suk – słabiej
zaznaczony.
Grzbiet: Prosty i umięśniony.
Lędźwie: Krótkie i umięśnione.
Zad: Szeroki, mocny, nieco opadający.

Klatka piersiowa: Pojemna, niezbyt szeroka, dosyć długa, sięgająca
mniej więcej do łokci. Żebra nieco wysklepione; przedpiersie
wyraźne, choć niezbyt szerokie.
Dolna linia: Nieco podciągnięta.
OGON: Wysoko osadzony, średniej długości, wywinięty nad
grzbietem; koniec ogona dotyka boków lub grzbietu. Naturalnie krótki
ogon jest dopuszczalny.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE :
Wrażenie ogólne: Mocne, o mocnym kośćcu. Widziane z przodu –
proste i równoległe. Ramię i łopatka są tej samej długości; przedramię
– nieco dłuższe.
Łopatki: Dosyć ukośne, umięśnione.
Ramię: Nieco ukośne, mocne.
Łokcie: Ustawione prosto do tyłu, osadzone w pionowej linii,
biegnącej od szczytu łopatki.
Przedramię: Proste i pionowe.
Śródręcze: Średniej długości, nieco ukośne.
Przednie łapy: Zwarte, dobrze wysklepione, okrągławe, ustawione do
przodu. Sprężyste opuszki; boki okryte gęstym włosem.
KOŃCZYNY TYLNE :
Wrażenie ogólne: Mocne i umięśnione. Widziane z tyłu – proste i
równoległe. Przednia linia tylnych kończyn jest równomiernie
wyoblona.
Udo: Szerokie i długie, o mocnych mięśniach.
Kolano: Ustawione do przodu; umiarkowanie kątowane.
Podudzie: Długie, umięśnione.
Staw skokowy: Nisko nad podłożem, o wyraźnym kątowaniu.
Śródstopie: Krótkie, mocne i pionowe.
Tylne łapy: Zwarte; nieco dłuższe i mniej wysklepione, niż przednie.
Sprężyste opuszki; boki okryte gęstym włosem.
CHÓD/RUCH : Lekki, dobrze okładający teren i nie wymagający
wysiłku. Z łatwością przechodzi od kłusa do galopu, będącego

najbardziej naturalną formą ruchu. Kończyny poruszają się
równolegle.
SKÓRA: Równomiernie napięta, bez zmarszczek.
SZATA:
WŁOS: Włos okrywowy twardy i prosty. Na szyi, grzbiecie oraz z
tyłu ud – dłuższy, niż gdziekolwiek indziej. Podszycie miękkie i gęste.
MAŚĆ: Czarna; może być matowa lub z odcieniem brązowym.
Większość przedstawicieli rasy ma wyraźne białe znaczenia na
głowie, szyi, klatce piersiowej, brzuchu oraz kończynach.
WIELKOŚĆ I CIĘŻAR CIAŁA:
Wysokość w kłębie: Idealna wysokość – psy: 57 cm,
suki: 52 cm.
Z tolerancją 3 cm (powyżej i poniżej).
Waga: Psy: 25-28 kg.
Suki: 17-20 kg.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
• Lekki kościec.
• Wąska czaszka.
• Mocno wysklepione czoło.
• Spiczasta kufa.
• Żółte oczy.
• Miękkie uszy lub uszy nietoperza (stojące, bardzo szerokie u
nasady, o bardzo szerokich koniuszkach i frontalnie otwartej
małżowinie).
• Łałok.
• Zbyt głęboka lub beczkowata klatka piersiowa.
• Prosty lub niewystarczająco zagięty ogon.
• Strome łopatki.
• Strome stawy skokowe i płaskie łapy.

• Palce szczątkowe na tylnych kończynach.
• Falista sierść.
• Przewaga bieli z czarnymi znaczeniami lub ślady tzw.
wilczastej sierści.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja, skierowana ku ludziom.
• Przodozgryz lub tyłozgryz.
• Zez.
• Wiszące uszy lub uszy z obwisłymi koniuszkami.
• Kolory inne, niż dopuszczone przez wzorzec.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.

KAI

KISHU