JÄMTHUND

Wzorzec FCI nr 42 /05. 05. 2003/, wersja angielska
JÄMTHUND
(Jämthund / Swedish Elkhound)
Schematyczny rysunek autorstwa M. Davidson.

TŁUMACZENIE : Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Szwecja.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
25.03.2003.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies myśliwski.
KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych.
Sekcja 2 Nordyckie psy myśliwskie.
Podlegają próbom pracy wyłącznie w
krajach nordyckich (Szwecja, Norwegia,
Finlandia).
ZARYS HISTORII RASY: Jämthunda uznano za odrębną rasę
dopiero w 1946 roku, mimo, iż jest to bardzo stary typ psa, znany już
od czasów, gdy zaludniona została północ Szwecji. Przyczyną tak
późnej rejestracji był fakt, iż mniejsze norweskie elkhundy i
jämthundy sędziowano na wystawach jako tę samą rasę. Ostatecznie
sytuacja ta okazała się niemożliwa do utrzymania.
Jämthund używany jest głównie do polowania na łosie; czasem
również na niedźwiedzie i rysie (częściej w dawnych czasach). Wobec
tego jämthund musi być bardzo silnym i wytrzymałym psem.
WRAŻENIE OGÓLNE : Duży, prostokątny szpic, kształtny, silny,
mocny, lecz jednocześnie zwinny, o dobrej postawie. Tułów nie może
sprawiać wrażenia długiego czy zbyt ciężkiego.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : Odważny i energiczny, lecz
zarazem stoicko spokojny.
GŁOWA : Kształtna i wydłużona, proporcjonalnie szeroka między
uszami.
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka : Nieco wysklepiona.
Stop: Wyraźnie zaznaczony, ale nie przesadnie głęboki.

OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Kufa: Kufa, mierzona od stopu do nosa, stanowi nieco mniej, niż
odległość od stopu do potylicy. Równomiernie zwęża się w kierunku
wierzchołka nosa. Zarówno widziana z góry, jak i z boku – kufa nie
może być spiczasta. Grzbiet nosa prosty, szeroki i mocny. Nos
szeroki.
Wargi: Ściśle przylegające.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie : Zgryz nożycowy.
Policzki: Kształtne.
Oko: Nieco owalnego kształtu, brązowe, o przenikliwym, lecz
łagodnym wyrazie.
Ucho: Wysoko osadzone, idealnie proste, spiczaste i wrażliwe na
dźwięki, długości przekraczającej nieznacznie szerokość u nasady.
Wnętrze ucha dobrze owłosione.
SZYJA: Długa, kształtna, mocna, z dobrym wysięgiem.
TUŁÓW: Mocny i kształtny, długości przekraczającej nieco
wysokość w kłębie.
Górna linia: Prosta, nieco opadająca od kłębu do zadu.
Lędźwie: Szerokie i dobrze rozwinięte.
Zad: Szeroki i nieznacznie opadający.
Klatka piersiowa: Dobrej głębokości; żebra dobrze wysklepione.
Dolna linia i słabizna: Słabizna nieznacznie podciągnięta.
OGON: Wysoko osadzony, średniej długości, równomiernie gruby.
Noszony zawinięty, lecz nie ciasno zakręcony nad lub blisko grzbietu.
Gęsta szata, lecz bez pióra.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE :
Łopatka: Długa, dobrze ukątowana.
Łokieć: Blisko klatki piersiowej.
Przedramię: Proste, kształtne, o mocnym kośćcu.
Przednie łapy: Mocne, nieco owalne, ustawione prostu do przodu, o
zwartych palcach.

KOŃCZYNY TYLNE :
Wrażenie ogólne: Widziane od tyłu – równoległe.
Kolano: Dobrze kątowane.
Staw skokowy: Dobrze kątowany.
Tylne łapy: Patrz: przednie łapy.
CHÓD/RUCH : Mocny, swobodny, z dobrym wykrokiem. W kłusie
porusza się ruchem jednośladowym.
SZATA:
WŁOS: Włos okrywowy dosyć ściśle przylegający, lecz nie leżący
płasko. Podszycie krótkie, miękkie, jasne, preferowane kremowego
koloru. Szata gładka na głowie i przedzie kończyn, dłuższa na szyi,
klatce piersiowej, ogonie oraz z tyłu kończyn i ud.
MAŚĆ: Jaśniejszy i ciemniejszy odcień maści szarej.
Charakterystyczne znaczenia: jasnoszare lub kremowe na bokach
kufy, policzkach, podgardlu, klatce piersiowej, brzuchu, kończynach
oraz pod ogonem.
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Psy: 57-65 cm. Idealna wysokość: 61 cm.
Suki: 52-60 cm. Idealna wysokość: 56 cm.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
• Żółte oczy.
• Ciasno zakręcony ogon.
• Kremowe znaczenia przesiane czernią.
• Zbyt krótka szata.
• Drobny kościec.
• Krótki ogon.
• Prosty ogon.

POWAŻNE WADY:
• Okrągłe czoło i wypukłe policzki.
• Spiczasta kufa.
• Brakujące zęby, inne, niż P1.
• Kwadratowy tułów.
• Lekka budowa.
• Toporna, limfatyczna budowa.
• Płaskie łapy.
• Nieprzerwany, wyraźny biały pas, biegnący od podgardla do
mostka (tzw. krawat).
• Niewystarczające kątowanie tylnych kończyn.
• Cienki, biczowaty ogon.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Wysokość w kłębie inna, niż podana we wzorcu.
• Przodozgryz lub tyłozgryz.
• Wiszące uszy.
• Brak charakterystycznych kremowych znaczeń.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.

BEAGLE-HARRIER

KOREA JINDO DOG