TERIER BRAZYLIJSKI

Wzorzec FCI nr 341
TERIER BRAZYLIJSKI
(Terrier Brazileiro)
Pochodzenie: Brazylia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 21.05.2007
Użytkowanie: do polowania na drobną zwierzynę, pies do towarzystwa i stróżowania.
Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery
sekcja 1 teriery duże i średnie
Próby pracy nie są wymagane.
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Przodkowie tego teriera nie pochodzą z Brazylii. W XIX i na początku XX wieku wielu
młodych Brazylijczyków studiowało na uniwersytetach europejskich, najczęściej we
Francji i w Anglii. Do kraju wracali często z żonami, które zabierały do swej nowej
ojczyzny małe pieski w typie teriera. Ci młodzi ludzie wraz z rodzinami wracali, by żyć
na swoich farmach, które opuścili na czas studiów. Ich małe pieski adaptowały się do
życia na wsi i siłą rzeczy spokrewniły z miejscowym pogłowiem. W ten sposób powstały
psy o pewnym wyglądzie i ten fenotyp utrwalił się na przestrzeni kilku pokoleń. Rozwój
wielkich miast spowodował, że farmerzy z rodzinami i pracownikami stopniowo zaczęli
się do nich przenosić, a ich małe psy kolejny raz zmieniały warunki życia.
WYGLĄD OGÓLNY:
Wysmukły pies średniego wzrostu, proporcjonalny, budowa jego jest silna, ale nie
ciężka, sylwetka zamyka się w kwadracie, a jej linie są zaokrąglone, co odróżnia teriera
brazylijskiego od foksteriera krótkowłosego psa o obrysie kanciastym.
CHARAKTER I ZACHOWANIE:
Ruchliwy, bystry, aktywny i ostry, przyjacielski i miły dla znajomych.
GŁOWA:
Oglądana z góry ma kształt trójkątny, szeroka u nasady o uszach dobrze rozstawionych,
zwęża się znacznie od oczu ku koniuszkowi kufy. Gdy patrzymy na głowę z profilu,
górna jej linia lekko unosi się od koniuszka nosa do stopu, w tym miejscu, na wysokości
oczu kieruje się wyraziście ku górze, a jej przedłużenie biegnące do guza potylicznego
jest lekko wypukłe.
Mózgoczaszka jest zaokrąglona i lekko spłaszcza się w okolicy czołowej. Przy oglądaniu
z góry, boczne linie zwężają się na poziomie oczu. Odległość między zewnętrznym
kątem oka a nasadą ucha jest taka sama jak pomiędzy oboma zewnętrznymi kątami oczu.
Wyraźne wgłębienie bruzdy czołowej.
Stop zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Trufla nosowa: średnio rozwinięta, ciemnej barwy, należycie otwarte nozdrza.
Kufa oglądana z góry ma kształt trójkąta równobocznego, którego podstawą są dwa kąty
zewnętrzne oczu a czubkiem jest koniuszek nosa. Kufa jest mocna, należycie
wyrzeźbiona pod oczami, spadzista w okolicy stopu.
Wargi suche, ścisłe, tak przylegające, że przykrywają zęby, szczęka i żuchwa tworzą
dokładne zamknięcie.
Uzębienie regularnie rozstawione i dobrze rozwinięte 42 zęby zwarte w zgryzie
nożycowym.
Policzki dobrze rozwinięte, suche.
Oczy umiejscowione w połowie odległości między truflą nosową a guzem potylicznym,
dobrze rozstawione. Odległość pomiędzy zewnętrznymi kątami oczu jest taka sama jak
od kąta zewnętrznego oka do czubka nosa. Gdy patrzymy na nie od przodu, są duże,
średnio wypukłe o wyraźnie rozwiniętych łukach nadoczodołowych, zaokrąglone o
bystrym, żywym wyrazie. Tak ciemne, jak to tylko możliwe. U psów o łatach błękitnych
oczy są szaroniebieskie, u tych które mają brązowe znaczenia są brązowe, zielone lub
niebieskie.
Uszy osadzone bocznie na wysokości oczu, znacznie rozstawione jedno od drugiego,
mają trójkątny kształt i są półuniesione. Ich koniuszki kierują się ku zewnętrznym
kątom oczu. Uszy nie są kopiowane.
SZYJA:
Umiarkowanie długa, proporcjonalna, pasująca do głowy. Wtapia się harmonijnie
zarówno w tułów, jak i w głowę. Szlachetna w obrysach, sucha, w górnej linii lekko
łukowata.
TUŁÓW :
Wyważony, nie za ciężki, sylwetka o opływowych liniach, w obrysie kwadratowa.
Kłąb dobrze uwypuklony, harmonijnie połączony z kończynami przednimi.
Górna linia mocna i prosta, lekko opadająca od kłębu w kierunku zadu.
Grzbiet stosunkowo krótki i dobrze umięśniony.
Lędźwie krótkie i silne, harmonijnie łączą się z zadem.
Zad lekko skośny, dobrze rozwinięty i umięśniony, ogon nisko osadzony.
Klatka piersiowa średniej szerokości, nie stanowi przeszkody dla swobodnie pracujących
przednich kończyn. Przedpiersie mało uwydatnione. Mostek jest długi, a żebra dobrze
wysklepione. Pozycja mostka jest pozioma przy małym zagięciu. Klatka piersiowa sięga
łokci.
Linia dolna lekko wznosząca się ku tyłowi, ale nie charcia.
OGON:
Może być od urodzenia krótki lub długi i w dowolnej postaci zostawiony. Ale nie
powinien sięgać poza staw skokowy. W kraju pochodzenia rasy długi ogon był zwykle
skracany.
Ogon kopiowany: między drugim a trzecim kręgiem, krótki, nisko osadzony.
Ogon niekopiowany: krótki, nie sięga poza staw skokowy, osadzony nisko, dość mocny,
noszony do góry, ale nie zakręcony nad grzbietem.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: gdy patrzymy na nie od przodu, są proste, umiarkowanie
rozstawione. Kończyny tylne są szerzej rozstawione, także proste.
Łopatki długie, skośne, tworzące kąt 110 – 120o.
Ramiona mniej więcej tej samej długości co kości łopatek.
Łokcie blisko ciała, położone na poziomie dolnej linii klatki piersiowej.
Przedramiona proste, cienkie i suche.
Nadgarstki tworzą otwarte kąty.
Śródręcza proste i cienkie.
Łapy o zwartych palcach, które nie kierują się na zewnątrz ani do wewnątrz, tworzą
zajęczą łapę, dwa środkowe palce są dłuższe.
Kończyny tylne silnie umięśnione.
Uda dobrze rozwinięte o mocnej muskulaturze.
Stawy kolanowe tworzą otwarty kąt.
Podudzia w dobrej proporcji z udami.
Stawy skokowe wysoko plasowane o rozwartych kątach.
Śródstopia proste.
Łapy zwarte, dłuższe od łap kończyn przednich.
CHÓD:
Elegancki , swobodny i szybki. Mało wydajny wykrok.
SKÓRA:
Dobrze przylegająca do ciała, nie luźna, sucha.
OKRYWA WŁOSOWA:
Włos krótki, śliski, cienki, ale nie miękki, dobrze przylegający, podobny do szczurzego.
Poprzez sierść nie powinna prześwitywać skóra. Włos jest delikatniejszy na głowie,
uszach, spodniej stronie szyi, dolnych i wewnętrznych partiach kończyn przednich oraz
wewnętrznej stronie ud.
Umaszczenie: zasadniczo białe w łaty czarne, rudobrązowe lub niebieskie. Typowe dla
rasy są charakterystyczne znaczenia: podpalania ponad oczami, na bokach kufy i obu
policzkach, we wnętrzu, u nasady i na obramowaniach uszu. Podpalanie powinno okalać
różnokolorowe łaty rozmieszczonych na tułowiu. Głowa powinna być w łaty czarne,
brązowe lub niebieskie obejmujące czoło i ciemiona, a także wierzch uszu. Może przez
nią biec biała strzałka, mogą być też rozłożone symetrycznie i harmonijnie białe
znaczenia. Najlepiej gdy występują na bokach kufy i wzdłuż bruzdy czołowej.
WZROST I WAGA:
Wysokość w kłębie: dla samców 35-40 cm, dla suk 33-38 cm.
Waga maksymalna: 10 kg.
WADY:
Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i
oceniane stosownie do ich stopnia.
- ogólne niedostatki budowy;
- kończyny inne niż proste;
- sierść długa lub nietypowa;
- błędy w umaszczeniu;
- stojące uszy;
- źle ułożone lub luźne łopatki.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- agresja, bądź lękliwość:
- zad inny niż lekko wysklepiony;
- przodozgryz lub tyłozgryz;
- brak harmonii, ogólnie nietypowa budowa.
Psy posiadające widoczne wady fizyczne lub odchylenia psychiczne powinny być
dyskwalifikowane.
UWAGA:
Samce powinny mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w mosznie.

SEALYHAM TERRIER

TERIER CZESKI