SCHIPPERKE

Wzorzec FCI nr 83
SCHIPPERKE
Kraj pochodzenia: Belgia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 25.03.2003

Użytkowanie: mały pies stróżujący i do towarzystwa.
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 - Psy pasterskie.
Próby pracy nie wymagane.

RYS HISTORYCZNY:
W dialekcie flamandzkim schipperke znaczy tyle, co „mały owczarek”. Wspólnym przodkiem schipperke i owczarków belgijskich był zapewne pies pasterski o nazwie leuvenaar, nieduży, o czarnej maści. Pochodzenie schipperke sięga XVII wieku; był on faworytem robotników i woźniców z dzielnicy StGery w Brukseli. Urządzali oni dla nich wystawy, na których pokazywano przede wszystkim zrobione dla psów obroże. Ogony cięto tym psom kompletnie, a zwyczaj ten utrzymywał się już od XV wieku. Psy znane były jako znakomici łowcy szczurów, myszy i kretów. Na oficjalnej wystawie schipperke po raz pierwszy pokazany został w 1882 w Spa, a popularności przysporzyła mu belgijska królowa Maria Henrietta. W 1887 pierwsze schipperke sprowadzone zostały do USA i Wielkiej Brytanii. Pierwszy wzorzec rasy opracował belgijski klub rasy, będący najstarszym klubem w tym kraju, w roku 1888. Prze lata typ rasowy został w znacznym stopniu ujednolicony, chociaż kiedyś rozważano uznanie trzech odmian, pochodzących odpowiednio z Anvers, Louvain i Brukseli.

WYGLĄD OGÓLNY:
Lisi. Schipperke to pies niewielki, ale bardzo solidnie zbudowany. Głowę ma klinowatą, o dobrze rozwiniętej mózgoczaszce i stosunkowo krótkiej kufie, tułów proporcjonalny, szeroki i krępy, a kościec delikatny.
Charakterystyczna jest szata: bogata, o prostym, sztywnym włosie, tworzącym grzywę, żabot i portki, co daje sylwetkę zupełnie wyjątkową.
Dymorfizm płciowy silnie wyrażony. Zgrabna budowa, charakter i temperament owczarka, w połączeniu z małym wzrostem, są przyczynami dużej popularności rasy, sięgającej daleko poza granice Belgii.

WAŻNE PROPORCJE:
Wysokość w kłębie równa jest długości, a zatem pies wpisuje się w kwadrat.
Klatka piersiowa sięga łokci.
Kufa jest wyraźnie krótsza od połowy długości głowy.

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Doskonały, mały pies stróżujący, zawsze gotów zaalarmować, tryskający życiem, nieufny wobec obcych. Bez ustanku aktywny i zaabsorbowany, niezmordowany, bez przerwy zainteresowany wszystkim, co dzieje się dokoła, i gotów jest odpędzić każdego, kto zbliży się do miejsca lub przedmiotu, powierzonego jego opiece. Łagodny wobec dzieci, ciekawski, zawsze chce wiedzieć, co znajduje się za zamkniętymi drzwiami lub za przesuwanym przedmiotem, reagujący przenikliwym szczekaniem i nastroszeniem grzywy. Dobrze łowi myszy, szczury i krety.

GŁOWA:
Lisia, klinowata, niezbyt długa i na tyle szeroka, by harmonizowała z tułowiem. Łuki brwiowe i policzki umiarkowanie wysklepione. Przejście od mózgoczaszki do części twarzowej widoczne, ale nie nadmiernie zaznaczone.
Mózgoczaszka: dość szeroka, zwężająca się ku oczom, oglądana z boku
- lekko zaokrąglona. Linie profilu równoległe.
Przełom czołowo-nosowy (stop): wyraźny, ale nie przesadny.
Trzewioczaszka:
Nos: mały, zawsze czarny.
Kufa: zwężająca się ku nosowi, sucha, nie za długa ani spiczasta, o czystych liniach. Jej długość wynosi około 40 % długości całej głowy.
Wargi: czarne, ściśle przylegające.
Uzębienie: zdrowe, równo rozstawione, zgryz nożycowy, dopuszczalny cęgowy. Dopuszczalny brak jednego lub dwóch P1 albo jednego P2, a do obecności M3 nie przywiązuje się wagi.
Policzki: suche, niedostrzegalnie przechodzą w boki kufy.
Oczy: ciemnobrązowe, małe, kształtu migdała, ani wypukłe, ani głęboko osadzone, o ostrym, żywym i psotnym wyrazie. Powieki czarne.
Uszy: bardzo małe, stojące, trójkątne (możliwie w kształcie trójkąta równoramiennego), osadzone wysoko, ale nie za blisko siebie, sztywne i niesłychanie ruchliwe.

SZYJA:
Mocna, dobrze umięśniona, sprawiająca wrażenie bardzo potężnej z powodu grzywy, średniej długości, dobrze osadzona na łopatkach, wysoko noszona, gdy pies jest zainteresowany, i lekko łukowata.

TUŁÓW:
Krótki, szeroki i krępy, ale nie za ciężki, wpasowany idealnie w kwadrat: długość od stawu barkowego do guza siedzeniowego w przybliżeniu równa wysokości w kłębie.
Linia górna: grzbiet i lędźwie mocne i proste, często opadające od kłębu do zadu.
Kłąb: bardzo wyraźny, co podkreśla jeszcze grzywa.
Grzbiet: krótki, mocny i prosty.
Lędźwie: krótkie, szerokie i mocne.
Zad: krótki, szeroki i poziomy, na końcu ładnie zaokrąglony, jak zad świnki morskiej.
Klatka piersiowa: sięgająca łokci, szeroka od przodu i za łokciami, lekko wznosząca się ku brzuchowi, który jest lekko podciągnięty, ani obwisły, ani charcio podkasany.

OGON:
Niewidoczny, ale jeśli nie jest obcięty, będzie długi, szeroki u nasady i zwężający się ku końcowi, sięgający przynajmniej stawu skokowego. W spoczynku najlepiej, by był opuszczony nisko, na końcu lekko zagięty. W ruchu może być podniesiony na wysokość grzbietu, ale możliwie nie wyżej. Obecność ogona nie powinna zmieniać charakterystycznej linii zadu, kończącego się ładnym zaokrągleniem. Ogon zakręcony tolerowany, ale niepożądany.

KOŃCZYNY:
O lekkim kośćcu, ustawione pod tułowiem.
Kończyny przednie: oglądane z każdej strony - proste, i idealnie równoległe, gdy patrzeć na nie od przodu. Ich długość do łokci wynosi około połowy wysokości w kłębie.
Łopatki: długie i skośne, normalnie kątowane.
Ramiona: długie i wystarczająco nachylone.
Łokcie: mocne, nie wykręcone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
Przedramiona: proste, w znacznej odległości jedno od drugiego.
Nadgarstki: mocne, nie wyróżniający się z całej kończyny.
Śródręcza: dość krótkie, pionowo ustawione, gdy patrzeć z przodu, i co najwyżej lekko nachylone, gdy oglądać je z boku.
Łapy: małe, zwarte i okrągłe (kocie), palce wysklepione, pazury krótkie, mocne, zawsze czarne.
Kończyny tylne: podstawione pod tułowiem, oglądane z tyłu muszą być idealnie równoległe.
Uda: długie, dobrze umięśnione, wydają się bardzo potężne wskutek obfitych portek.
Kolana: mniej więcej na jednej linii z biodrem, normalnie kątowane.
Podudzia: mniej więcej tej samej długości, co udo.
Stawy skokowe: normalnie kątowane.
Śródstopia: raczej krótkie, wilcze pazury niepożądane.
Łapy: takie, jak przednie, lub nieznacznie dłuższe.

CHODY:
Akcja w kłusie zdecydowana, z dostatecznym wykrokiem i dobrym napędem z kończyn tylnych; grzbiet utrzymuje równą linię, a kończyny poruszają się równolegle. Akcja frontu w harmonii z akcją tyłu, łokcie nie mogą być skierowane na zewnątrz. W szybszym tempie kończyny stawiane są zbieżnie.

OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra: dobrze przylegająca na całym ciele.
Sierść: włos okrywowy obfity, prosty, zwarty i dostatecznie twardy, w dotyku sprężysty, suchy, dający, wraz z miękkim, gęstym podszerstkiem, doskonałą ochronę przed niepogodą. Bardzo krótki na uszach, krótki na głowie i przedniej stronie przednich nóg i śródstopiach. Na tułowiu włos średniej długości, przylegający. Na szyi włos wyraźnie dłuższy i bardziej nastroszony, począwszy od zewnętrznych krawędzi uszu, tworzy bardzo typową grzywę na bokach i wierzchu szyi, szczególnie wyraźną u psów, ale widoczną także u suk, i sięgającą kłębu, a nawet łopatek. Na spodniej stronie szyi i piersi długi włos układa się w kształt żabotu, zanikający ku tyłowi klatki piersiowej. Na tylnej stronie ud obfity, długi włos tworzy charakterystyczne portki, zawinięte do wewnątrz i zasłaniające okolice odbytu. Włos na ogonie takiej samej długości, jak na tułowiu. Umaszczenie: jednolicie czarna. Podszerstek może być nie tylko czarny, ale i ciemnoszary, o ile nie widać go przez włos okrywowy.

WAGA:
Od 3 do 9 kg, przy czym najbardziej pożądana średnia, od 4 do 7 kg. Psy mniejsze lub większe nie mogą być ocenione jako doskonałe.

WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
Wrażenie ogólne: Zwiewny, nie dość masywny, za długie lub za krótkie nogi, prostokątna sylwetka.
Głowa: Zbyt długa lub zbyt krótka. Linie profilu nierównoległe, brak lisiego wyrazu, zbyt wyraźne łuki brwiowe i policzki.
Mózgoczaszka: Zbyt wąska, okrągła lub jabłkowata.
Kufa: Zbyt długa, spiczasta, ciężka, garbonosa.
Uzębienie: Nierówno rozmieszczone lub krzywe siekacze; brak siekacza, trzech P1 lub dwóch P2 są dużymi wadami.
Oczy: Duże, okrągłe lub wyłupiaste, jasne (oczy orzechowe są jeszcze dopuszczalne)
Klatka piersiowa: Wąska, płaska, cylindryczna, nie dość głęboka.
Zad: Długi, spadzisty, wzniesiony, przejście od zadu do tylnej strony ud bez odpowiedniego zaokrąglenia.
Kończyny: Przesadnie lub nie dość kątowane.
Ruch: Wąska akcja kończyn, zbyt krótki krok, słaby napęd i jego przełożenie z kończyn tylnych na przednie, zbyt wysoka akcja kończyn przednich i podskakująca tylnych.
Sierść: Zbyt krótka i przylegająca, zbyt długa, rzadka, miękka lub jedwabista, falista, luźno zwisająca, brak lub niedostateczne grzywa, żabot i portki (co jest wadą przede wszystkim u samców, zwłaszcza brak żabotu). Słaby podszerstek.
Umaszczenie: Szare, brunatne lub rdzawe naloty na włosie okrywowym. Pojedyncze białe włosy, na przykład na palcach. Nieznaczne siwienie dopuszczalne u starszych psów.
Temperament: Apatyczny lub niepewny.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Temperament: Histeryczny, agresywny lub tchórzliwy.
Wrażenie ogólne: Brak typu rasowego.
Uzębienie: Przodozgryz lub tyłozgryz, nawet i bez utraty kontaktu siekaczy, krzywa żuchwa, brak jednego kła, jednego M4 w szczęce lub M1 w żuchwie, jednego P4 lub P3, albo innego zęba, lub razem czterech i więcej jakichkolwiek zębów, nie licząc P1.
Nos, wargi, powieki: Niedostatki pigmentacji.
Uszy: Wiszące lub w połowie tylko stojące.
Sierść: Długa, miękka i jedwabista, szata wyraźnie długa, z frędzlami i piórami, zupełny brak podszerstka.
Umaszczenie: Jakiekolwiek inne, niż czarne, ewentualnie z nalotem szarym, brunatnym lub rdzawym, z najmniejszymi nawet białymi znaczeniami na palcach czy gdziekolwiek indziej.
Waga: Wyraźnie wykraczająca poza podany limit.
Każdy pies, wykazujący wyraźne deformacje budowy lub zaburzenia zachowania, powinien być zdyskwalifikowany.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

Zdjęcia: Zofia Kowalczewska

SAARLOOSWOLFHOND

CAIRN TERRIER