OWCZAREK KATALOŃSKI

Wzorzec FCI nr 87
OWCZAREK KATALOŃSKI

Kraj pochodzenia: Hiszpania, Katalonia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 26.05.1982

Użytkowanie: Pies ten najpełniej wyraża się przy przeganianiu stad owiec, nie wykonując polecenia pasterza, ale i wykazując się własną inicjatywą. Robi to z nadzwyczajną łatwością, nie dopuszczając do rozproszenia się owiec. Dzięki swej odwadze nadaje się także na stróża. Niewielkie rozmiary, piękna sierść i bezgraniczne oddanie właścicielowi czynią z niego doskonałego psa do towarzystwa.

Klasyfikacja FCI: Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 - Psy pasterskie.
Próby pracy nie wymagane.

RYS HISTORYCZNY:
Rasa pochodzi z katalońskiej części Pirenejów i rozprzestrzeniła się w całej Katalonii.

WYGLĄD OGÓLNY:
Średni, harmonijny, o pięknej sierści.

WAŻNE PROPORCJE:
Nieco dłuższy niż wysokość w kłębie, mniej więcej w proporcji 9:8.

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Wybitnie zrównoważony, aktywny i inteligentny, o pełnym godności wyrazie, a twardym i miłym charakterze, oddany pasterzowi i zwierzętom, oddanym pod jego opiekę. Nieufny wobec obcych, co może czasem sprawiać wrażenie, że jest nietowarzyski. Bardzo czujny, wytrzymały na zimno i gorąco. Do pracy w trudnych warunkach wystarczy mu najskromniejsza karma.

GŁOWA:
Mocna, szeroka, trochę wysklepiona, ale nie ciężka, proporcjonalna do reszty ciała. Proporcja mózgoczaszki do kufy jak 4 do 3.
Mózgoczaszka:
Czaszka: nieco dłuższa od szerokości, bruzda wyraźnie zaznaczona na przedniej 1/3 długości, potem mniej wyraźna. Potylica i guz potyliczny wyraźnie zaznaczone. Mózgoczaszka lekko wysklepiona, od przodu może być nieco spłaszczona. Łuki jarzmowe wyraźne, tak na długość, jak na szerokość. Łuki nadoczodołowe wyraźne.
Przełom czołowo-nosowy (stop): dobrze widoczny, ale niezbyt głęboki.
Trzewioczaszka:
Nos: prosty, proporcjonalny do wielkości głowy, wyłącznie czarny.
Kufa: prosta, raczej krótka, stożkowata, lekko zaokrąglona w obrysie.
Wargi: mocne, krótkie, o równych krawędziach, nie obwisłe, czarne, mocno pigmentowane, podobnie jak podniebienie.
Uzębienie: mocne, dobrze wykształcone, białe i zdrowe. Zgryz nożycowy. U psów pracujących kły mogą być starte.
Oczy: szeroko otwarte, wyraziste, o żywym i inteligentnym spojrzeniu, barwy ciemnobursztynowej, o czarnych powiekach.
Uszy: wysoko osadzone, trójkątne, delikatne, na końcach zaostrzone; chrząstka niezbyt gruba i elastyczna. Wiszące blisko przy głowie. Stosunek szerokości do długości ucha jak 8 do 10. Porośnięte długim włosem, tworzącym ruchliwe frędzle. U psów pracujących dopuszcza się uszy cięte.

SZYJA:
Ruchliwa, mocna, dobrze umięśniona, raczej krótka, ale nie aż tak, aby ograniczało to jej ruchliwość, dobrze osadzona na łopatkach.

TUŁÓW:
Lekko wydłużony, mocny, dobrze umięśniony, dający wrażenie siły i zwinności.
Kłąb: dobrze widoczny.
Grzbiet: prosty, nigdy nie zapadnięty, zad lekko wzniesiony, na wysokość kłębu lub nieco niżej. Może wydawać się jeszcze wyższy ze względu na obfity włos.
Zad: krzepki, dobrze umięśniony, lekko opadający.
Klatka piersiowa: dobrze rozwinięta, szeroka, sięgająca łokcia. Żebra dobrze wysklepione, nie płaskie, co zapewnia niezbędna do pracy pojemność klatki.
Brzuch i słabizna: brzuch lekko podciągnięty, słabizna krótka, wyraźnie widoczna.

OGON:
Osadzony raczej nisko, może być długi, sięgający stawu skokowego, albo krótki, krótszy niż 10 cm. Zdarzają się osobniki bez ogonów, a u psów pracujących dopuszcza się cięcie. Gdy pies stoi spokojnie, ogon zwisa luźno, tworząc fajkę na końcu. Dopuszczalny także ogon w kształcie szabli. W ruchu wzniesiony, ale nie zawinięty nad grzbietem. Obficie porośnięty długim, lekko falistym włosem.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: mocne, suche, proste i równoległe, tak z przodu, jak z boku. Odległość od kłębu do łokcia niemal taka sama, jak od łokcia do podłoża.
Łopatki: mocne, dobrze umięśnione, ustawione trochę skośnie.
Kąt pomiędzy łopatką i ramieniem: około 110 stopni.
Ramiona: mocne i dobrze umięśnione, łokcie przylegające, nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.
Kąt pomiędzy ramieniem a przedramieniem: około 135 stopni.
Przedramię: proste, mocne, zapewniające dużą sprawność w pracy.
Nadgarstki i śródręcza: stanowią pionowe przedłużenie przedramienia i są raczej krótkie.
Łapy: owalne, o czarnym i mocnych opuszkach, między palcami dobrze porośnięte włosem, pazury mocne i czarne.
Kończyny tylne: Mocne, dobrze umięśnione, równoległe, dające wrażenie siły i zwinności.
Uda: długie, szerokie, dobrze umięśnione, o mocnej kości.
Kąt pomiędzy miednicą a kością udową: około 115 stopni.
Kończyny: o mocnym kośćcu i dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: nisko osadzone, nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.
Śródstopia: krótkie, pionowe i proste.
Łapy: identyczne, jak przednie, ale z nisko osadzonymi, podwójnymi, kostnymi wilczymi pazurami. Zrośnięte są one błoną i przyrośnięte do wewnętrznego palca łapy.

CHODY:
Wydajny, typowy dla psów owczarskich. Galopuje tylko na rozległych przestrzeniach, w ringu zaś porusza się krótkim kłusem, takim, jak inne psy, posiadające wilcze pazury.

OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra: gruba, dobrze przylegająca na całym ciele i głowie, dobrze pigmentowana. Sierść: na tylnej jednej trzeciej tułowia sierść najdłuższa, prosta lub lekko falista, szorstka, z obfitym podszerstkiem. Na głowie widoczna broda, wąsy, brwi i tupecik. Ogon i kończyny dobrze owłosione. Linienie u tej rasy następuje w dwóch etapach. W pierwszym pies zrzuca sierść na przedniej części tułowia, tak, że pies wygląda jak dwa różne psy. Dopiero później linieje tylna część ciała, i pies wygląda znów normalnie.
Umaszczenie: Z pewnej odległości pies wydaje się umaszczony jednolicie, czasem z jaśniejszymi kończynami. Z bliska widać, że maść jest skutkiem pomieszania rozmaitych odcieni płowej, czerwonawej, szarej, czarnej i białej. Podstawowe kolory, jakie z tego powstają, to:
- Płowy, od jasnego do ciemnego.
- Śniady, powstały z mieszaniny włosów płowych, kasztanowych, białych i czarnych, w tonach od jasnego do ciemnego.
- Szary, powstały z pomieszania włosów czarnych, szarych i białych, w odcieniu od srebrzystoszarego do czarnoszarego. Gdy dominuje włos czarny, przemieszany z białym, to w ostatecznym efekcie maść jest czarna zaszroniona.

Zdarzają się też psy, u których włos czarny, rudy i płowy rozłożony jest tak, że daje efekt podpalania. Niedopuszczalne są białe ani czarne łaty, tolerowana niewielka biała gwiazdka na piersi i trochę bieli na palcach, ale pazury muszą być czarne.

WZROST:
Wysokość w kłębie: 47 do 55 cm dla psa,
45 do 53 cm dla suki.

WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.

DUŻE WADY:
Głowa płaska lub pozbawiona bruzdy.
Uszy w kształcie płatka róży lub źle osadzone, chrząstka gruba, długa lub wygięta.
Jasne oczy.
Brak 2 przedtrzonowców.
Lekki przodozgryz.
Zapadnięty grzbiet.
Łapy ustawione na zewnątrz lub do wewnątrz.
Kilka białych pazurów.
Brak kości w wilczych pazurach lub pojedynczy wilczy pazur.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Agresja lub wyraźna lękliwość.
Brak pigmentacji warg, nosa, powiek i podniebienia.
Czekoladowy nos.
Niebieskie oczy.
Białe łaty.
Brak więcej niż 2 przedtrzonowców lub jakiegokolwiek innego zęba.
Ogon zakręcony nad grzbietem.
Brak wilczych pazurów lub łączącej je błony.
Wszystkie pazury białe.
Więcej niż 3 cm odchylenie od granicznego wzrostu.
Głowa owczarka pirenejskiego lub briarda.
Przodozgryz lub tyłozgryz.
Przy porównaniu psów jednakowej klasy, pierwszeństwo przyznaje się temu, który nie jest w żaden sposób zmieniony, na przykład przez cięte uszy czy ogon; zabiegów tych nie dopuszcza się w ogóle u psów, które nie pracują przy stadzie. Wyżej cenione są ciemniejsze odcienie umaszczenia. Każdy pies, wykazujący deformacje budowy lub zaburzenia charakteru, powinien być zdyskwalifikowany.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

OWCZAREK HOLENDERSKI

OWCZAREK PIKARDYJSKI