OWCZAREK HOLENDERSKI

Wzorzec FCI nr 223
OWCZAREK HOLENDERSKI
Kraj pochodzenia: Holandia

Data publikacji obowiązującego wzorca: 18.12.1989
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1- Psy pasterskie.
Próby pracy nie wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY:
Średniej wielkości i wagi, proporcjonalny, dobrze umięśniony pies o mocnej, harmonijnej budowie, inteligentnym wyrazie i żywym temperamencie.

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Oddany właścicielowi, posłuszny, łatwy do ułożenia, czujny, godny zaufania, mało wymagający, wytrzymały, czujny, aktywny, odznaczający się temperamentem prawdziwego owczarka.

ODMIANY:
Ze względu na rodzaj sierści wyróżnia się trzy odmiany, stanowiące
odrębne rasy:
a) krótkowłosą
b) długowłosą
c) szorstkowłosą

GŁOWA:
Proporcjonalna do tułowia, raczej długa, niż masywna, bez zmarszczek, sucha. Wierzch czaszki płaski, kufa nieco dłuższa od mózgoczaszki, o prostym profilu, równoległym do górnej linii czaszki. Stop niewielki. Wargi przylegające. U psów szorstkowłosych głowa wydaje się mocniejsza i kanciasta, ale jest to jedynie złudzenie.
Uszy: raczej małe, niż duże. Gdy pies jest czymś zainteresowany, skierowane do przodu. Wysoko osadzone. Nie mogą mieć kształtu łyżkowatego.
Oczy: ciemne, średniej wielkości, kształtu migdała, nieco skośne. Ani okrągłe, ani wyłupiaste.
Nos: zawsze czarny.
Uzębienie: zęby mocne i równomiernie rozstawione. Zgryz nożycowy - przy zamkniętym pysku siekacze żuchwy znajdują się tuż za siekaczami szczęki.

SZYJA:
Nie powinna być zbyt krótka. Jest sucha, bez podgardla, płynnie przechodzi w tułów.

TUŁÓW:
Mocny, żebra lekko wysklepione. Klatka piersiowa głęboka i nie wąska.
Mostek płynnie przechodzi w brzuch. Grzbiet krótki, prosty i mocny.
Lędźwie mocne, ani długie, ani wąskie. Zad nie może być całkiem krótki, ani zbyt spadzisty.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Mocne, dobrze umięśnione, o mocnym kośćcu. Zasadniczo proste, tylko śródręcze trochę nachylone. Skośnie ustawione łopatki mocno przylegają do klatki piersiowej. Ramię dostatecznie długie.
Kończyny tylne:
Mocne, dobrze umięśnione, o mocnym kośćcu, umiarkowanie kątowane, a zatem ustawienie uda jest zbliżone do pionowego. Staw skokowy powinien być umiarkowanie kątowany i znajdować się na linii pionowej, poprowadzonej od guza siedzeniowego.
Łapy: palce zwarte i wysklepione, dzięki czemu łapy nie są długie.
Pazury czarne, opuszki ciemne i sprężyste.

CHODY:
Swobodne i wydajne. Nie powinien być związany, ani też o szczególnie wydłużonym kroku.

OGON:
W spoczynku zwisa prosto, lub jest lekko wygięty, sięga stawu skokowego. W ruchu ładnie wzniesiony, nie zakręcony do góry ani na bok.

OKRYWA WŁOSOWA:
Odmiany sierści:
Krótkowłosa: sierść na całym ciele dość twarda, nie za krótka, z wełnistym podszerstkiem. Konieczny kołnierz na szyi, portki i szczotka na ogonie.
Maść: mniej lub bardziej wyraźne pręgi na tle płowym (złota pręgowana) lub szarym (srebrna pręgowana). Pręgi występują także na kołnierzu, portkach i ogonie. Niepożądane zbytnie zagęszczenie pręgowania, dające maść niemal czarną, pożądana natomiast czarna maska.
Długowłosa: sierść na całym ciele długa, prosta i przylegająca, w dotyku szorstka, bez fal czy loków, z wełnistym podszerstkiem.
Na głowie, uszach, łapach i tylnych nogach poniżej stawu skokowego krótka i gęsta. Na tylnych krawędziach nóg przednich wyraźne frędzle, coraz krótsze ku dołowi. Ogon obficie i równomiernie owłosiony. Na uszach włos nie powinien być długi.
Maść: taka sama, jak przy sierści krótkiej.
Szorstkowłosa: sierść na całym ciele gęsta, twarda, szorstka i zmierzwiona, z gęstym, wełnistym podszerstkiem. Musi być gęsta. Wargi porośnięte dłuższym, nastroszonym włosem, tworzącym wąsy i brodę. Brwi twarde i krzaczaste.
Sierść na czaszce i policzkach krótsza. Ogon mocno owłosiony.
Konieczne wyraźne portki.
Maść: stalowo szara i pieprz z solą, złota i srebrna pręgowana.
Pręgowanie na włosie okrywowym nie tak wyraźne, jak u psów krótkowłosych i długowłosych.

WZROST:
Długość tułowia większa od wysokości w kłębie w proporcji 10 do 9.
Wysokość 57 - 62 cm dla psa, 55 - 60 cm dla suki.

WADY:
- Zbyt wiele bieli na piersi i łapach, białe znaczenia w jakichkolwiek innych miejscach.
- Nos barwy innej, niż czarna.
- Uszy wiszące lub łyżkowatego kształtu.
- Nieprawidłowe umaszczenie, łaty, zbyt dużo czerni na okrywie.
- Przodozgryz lub tyłozgryz.
- Uszy cięte.
- Ogon cięty albo skręcony.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

OWCZAREK CHORWACKI

OWCZAREK KATALOŃSKI