MOPS

Historia

Dziwna rasa, która przez wieki towarzyszy człowiekowi w prawie niezmienionej formie. Już sam ten fakt zasługuje na uwagę. Pamiętajmy, że zarówno współcześni, jak i dawni hodowcy kształtowali psy według własnych upodobań, oraz biorąc pod uwagę aktualną modę. Jeżeli więc jakaś rasa przetrwała w prawie nie zmienionej formie przez wieki, zachowując swoje charakterystyczne cechy, to już ten fakt świadczy o jej niezwykłości.

Większość kynologów uważa za kolebkę mopsa Daleki Wschód. Cofnijmy się w czasie o trzy tysiące lat. W czasie dynastii Sung (960-1279 przed Chrystusem) "mopsopodobne" psy występowały pod nazwą " Lo -chiang-sze" lub " Lo-sze", który jest bezpośrednim przodkiem współczesnych mopsów.



Niewiele ustalonych ras może poszczycić sie tak długą historią. Krótkonose psy opisuje Konfucjusz w 551 roku p.n.e. W starej, chińskiej encyklopedii :ERH-YA" znajdziemy urywki mówiące o małych, krótkonosych psach, wożonych na polowania. Czy uczestniczyły w nich czynnie, czy były tylko wspaniałymi " osobami towarzyszącymi" - niestety tego nie dowiemy się już nigdy... Wzmianki o małych, krótkonogich, krótkonosych pieskach spotykamy również w pierwszym stuleciu naszej ery. Występowały wówczas pod nazwą PAI jak również pod nazwą HAPA (pies spod stołu) ponieważ mieściły się pod małymi, chińskimi stolikami.

W tym okresie możemy rozróżnić trzy typy: lwiego pieska ( nie mylmy go ze współczesnym lwim pieskiem z grupy bischonów), pekińczyka i krótkowłosego Lo-Sze, który jest prawdopodobnie bezpośrednim przodkiem współczesnych mopsów. Przedstawione w Cesarskiej Księdze Psów wizerunki krótkowłosych Lo-Sze , przedstawiają po prostu współczesne mopsy. Powstało również wówczas coś na wzór dzisiejszego wzorca rasy, zawierającego wymagania stawiane hodowanym psom. Np: wymagano tzw. "książęcego piętna", które jest odpowiednikiem dzisiejszego diademu.



Za pierwszy europejski ślad przyjęto 1425 rok, kiedy to włoski malarz Pisanello uwiecznił mopsa na swoim obrazie. Żadna inna rasa w Europie nie była znana pod tyloma różnymi nazwami: w Anglii - początkowo Holenderski Mastiff, pózniej Pug, we Francji - Carlin, w Holandii Mopshond. Pod nazwą mascherino czyli maseczka w XVII wieku występowały również w Wenecji . Mimo obrazu Pisanello, większość autorów prac kynologicznych uważa , że w XVI wieku przybyły mopsy do Europy. Po trzystuletniej przerwie, w 1516 roku kontakty handlowe z Chinami nawiązują Portugalczycy, w 1575 Hiszpanie a w 1604 Holendrzy. Najprawdopodobniej z flotą holenderską przybywają do Europy pierwsze mopsy. W kraju wiatraków szybko zdobywają duże powodzenie ,zaczęły się pojawiać na portretach panujących.



Znany jest portret córki szwedzkiego kanclerza Alexa Oxenstiera , Anny , z mopsem malowany w 1620 roku. Imiennie przeszedł do historii mops Pompey, stanowiący własność księcia Wilhelma Orańskiego (1533-1584) . Pies ten, wszczynając alarm, uratował księciu życie. Mops stał się w Holandii symbolem( herbem ) partii " Orańczyków". Przenosząc się do Anglii aby objąć tron, Wilhelm III zabral ze sobą grupę mopsów, które zapoczątkowały angielską hodowlę tej rasy pod nazwą mastif holenderski a następnie nadano im nazwę PUG.



W XVII i XIX wieku niemieckie fabryki porcelany wykonywały duże ilości porcelanowych figurek mopsów. Mopsy występowały również na dworze królowej Wiktorii. We Francji nadano mu nazwę Carlin od pseudonimu znanego aktora Carlo Bartinazzi .

Mopsy stanowiły natchnienie wielu artystów. Uwieczniali je tacy artyści jak Jose de Goya ( portret Markizy de Pontejos z mopsem, 1785 ) czy też William Hogarth. Jeden z portretów madame de Pompadour (1721-1764) przedstawia ją w towarzystwie mopsa. Znany jest również mops cesarzowej Józefiny o imieniu Fortune, który zginął w walce z buldogiem kucharza cesarza Napoleona. W Rosji mopsy przybyły na dwór Katarzyny Wielkiej, której wspaniały portret, w otoczeniu stadka mopsów , znajduje się w Ermitażu.


Autroportet Williama Hogartha z mopsem. Ten obraz pochodzi z 1746 roku a zobaczyć go można w londyńskim Tate Gallery.

W pierwszej połowie XIX wieku w Anglii ( która to wiodła prym w hodowli tej rasy) wyodrębniły się dwa typy mopsa różniąc się od siebie dość znacznie. Typ Morrison charakteryzował się ciepłymi, jasnymi odcieniami beżu, przechodzącymi wręcz w pomarańcz. Typ Willoughby wyróżniał sie wręcz czarnymi nalotami ( srebrne ). W drugiej połowie XIX wieku nastąpiło zmieszanie obu typów. W 1873 roku powstał Kennel Club, w którym zarejestrowano 66 mopsów. W 1882 roku powstał pierwszy British Pug Dog. Do dnia dzisiejszego Anglia przoduje w hodowli mopsów. O wysokim poziomie angielskich hodowli świadczy fakt, że iwele znanych hodowli kontynentalnych, jak na przykład belgijska hodowla DYLVILLE, bazuje na materiale angielskim.

W Ameryce w 1885 roku American Kennel Club zarejestrował tylko jednego mopsa, by w 1926 roku osiągnąć liczbę 5234 mopsów!.


Pierwsze ślady mopsów w Polsce znajdujemy w początkach XVIII wieku. W pałacu w Nieborowie znajduje się portret kasztelanowej Anny Orzelskiej, córki Augusta II Sasa i Franciszki Duvall, malowany przez Antoine Pesne około 1730 roku, na którym widzimy mopsa mającego, zgodnie z ówczesną modą, obcięte uszy. Wiadomo, że mopsy mieszkały też na dworze króla Stanisława Augusta. Jako dar od naszego króla trafiły na dwór Carycy Katarzyny, wzmianka o tym fakcie ukazała się w tygodniku "Wędrowiec", który ukazywał się na przełomie IX i XX wieku. Innym potwierdzeniem pobytu mopsów na dworze królewskim jest bajka Ignacego Krasickiego " Kurta i mops".


Portret Katarzyny Orzelskiej z mopsem.

W początku XIX wieku, oprócz arystokracji , mopsami zaczęło się interesować bogate mieszczaństwo. Na dowód tego znajdujemy ogłoszenia w ówczesnej prasie. Np. cytat: " znaczną nagrodę przy zamilczeniu donosiciela, za odprowadzenie lub wiadomość o starym mopsie wielkości średniej, płowej sierści, ze zwisłymi uszami, pyskiem czarnym, kilku zębów nie mającym" . W 1866 roku mopsy już były rasa bardzo popularną. W tym właśnie roku "Gazeta Rolnicza" we wzmiance o wystawie rolniczej podała wiadomość : " Pieski pokojowe, w Warszawie bardzo lubiane przez specjalistki, w rasie mopsów zawsze licznie były nadsyłane" . W roku 1893 wydano w Warszawie , nakładem Gebethnera i Wolfa, pierwszą książkę kynologiczną, napisaną we współczesnym stylu przez Stanisława Rewińskiego. Nosiła tytuł: "PIES JEGO GATUNKI, RASY, WYCHOWANIE, UTRZYMANIE, UŻYTKI, UKŁADANIE, CHOROBY I LECZENIE. Zawiera ona również rycinę przedstawiającą mopsa jak również jego op[is. S. Rewiński był zdecydowanym wrogiem mopsów, jak wynika z opisu i komentarzy. Cyt. " Mops gruby, krępy, opasły, z krótką, śmiesznie do góry zadartą mordą, z okrągłym i szerokim łebkiem, z uszkami sterczącymi do góry i w końcach tylko zwisłemi, z krótkim, zakręconym i na grzbiet zadartym ogonkiem, maści czarniawej na grzbiecie i zupełnie czarnej na pyszczku i policzkach, o chrapliwym glosie, zastąpił dzisiaj charcika i bardzo sie upowszechnił, chociaż przed kilkunastu laty stanowił prawdziwą rzadkość ".


Książka z 1893r. " Pies jego gatunki..." . ( Ze zbiorów autorki strony B. Zawadzkiej - hodowla Stellanova )

W latach czterdziestych para polskich kynologów , Zofia i Lubomir Smyczyńscy, zakupiła kilka mopsów w rejonie Jeleniej Góry. Około roku 1970 Władysław Kłodziński sprowadził z Anglii psa Championa Rudy of Alicedown. Pies ten kojarzony był z niemieckimi sukami Rhea von Elbflorenz i Ilka von Moschgraben, co dało początek hodowlom : ''Margo" , "Stagrama" . Z tych właśnie hodowli wyszły bardzo wysokiej klasy mopsy ( Interchampiony i Championy) dając początek niemal wszystkim polskim hodowlom. W tamtych czasach sprowadzanie psów było niemal niemożliwe, dlatego też wielkim wydarzeniem było przybycie w 1984 roku psa o imieniu " Invader Dylville. Okazał się on wybitnym psem pod względem wystawowym jak i hodowlanym. Zdobył wiele tytułów : Interchampion, 16 x CACIB, 55 x CWC i CAC oraz został ojcem 250 szczeniąt. Wiele z nich ( np: DZAMUKA-CHAN Szeroki Step, Dukat Mini Sfora, Rywal Slawora ) zdobyło na wystawach najwyższe laury.

Obecnie znów zapanowała moda na mopsy. Widać to na ringach wystawowych. Należy mieć nadzieję , że nie podyktowane jest to tylko chęcią "wzbogacenia się " pseudo hodowców.

Zachowanie i charakter

Mops to pies prostolinijny, zgodny, bardzo towarzyski, dobrze zachowujący się w domu, wrażliwy. Ma dobrze rozwinięte "poczucie humoru", jest niesamowicie uczuciowy i inteligentny. Nikt nie przejdzie koło tego dziwnie wyglądającego psa obojętnie. Mops wzbudza skrajne emocje. Albo ktoś się zakocha w nim od pierwszej chwili, albo nie może patrzeć na takie stworzonko. Mopsy żyją w zgodzie z innymi psami i zwierzętami domowymi. W kontaktach z dziećmi i gośćmi zachowują się bez zarzutu. Nie wolno zapominać, że wymagają, by poświęcać im wiele uwagi, i stają się zazdrosne, jeśli ich właściciel zajmuje się czym innym. Nie należy do grupy psów tzw. " pies jednego pana " , mops kocha całą rodzinę jednakowo.

Mówi się o nim "multi in parvo" czyli dużo w małym. A dużo jest wszystkiego: zawsze dobrego humoru, miłości do rodziny, wrażliwości, łagodności, przywiązania i oddania rodzinie, no i oczywiście dużo "ciała" (a jak mówi powiedzenie" kochanego ciała nigdy nie za wiele" ).



Obraz olejny " Mops Pixi " autor: Beata Zawadzka


Przeznaczenie mopsów: nie mają żadnego konkretnego przeznaczenia. Nie są psami pasterskimi, stróżującymi czy obrończymi. Czemu więc służą ? Wydaje się, że ich zadaniem jest sprawianie ludziom radości przez sam fakt swego istnienia. Przyjaźń ta musi być dwustronna.


Idealna głowa mopsa ( nasza Pixi )


Szata: krótka, gęsta i miękka sierść może być maści beżowej z czarną maską (gdzie beż jest w odcieniach: srebrnym, brzoskwiniowym, płowym), albo w kolorze całkowicie czarnym.



Wychowanie: szkolenie należy prowadzić bardzo łagodnie. Mopsy są wrażliwe na ton głosu. Ostre karanie jest zupełnie niepotrzebne, może przynieść wręcz odwrotny skutek.

Ruch: uwielbiają baraszkowanie i zabawę na powietrzu podczas ładnej pogody. W upały nie wolno ich zostawiać na słońcu ! (w żadnym wypadku w zamkniętym samochodzie! ). Muszą mieć zapewnione chłodne, zacienione miejsce oraz cały czas dostęp do wody.

Ceni sobie wygody i komfort, do odpoczynku wybiera miejsca, z których może obserwować okolicę. Podczas snu wydaje przeróżne dźwięki , są osobniki które potrafią dość głośno chrapać, dlatego jeśli chcemy dzielić z nim sypialnię, musimy się do tego przyzwyczaić. Charakterystyczny, dosyć głośny oddech mopsa nie musi świadczyć o jego kłopotach zdrowotnych.

Psa tej rasy uważa się za doskonałego przyjaciela dzieci. Jest łagodny, cierpliwy, tolerancyjny i zawsze chętny do zabawy. Wbrew pozorom ma żywe i energiczne usposobienie. Ciekawski i wszędobylski, uwielbia gości. Jest całkowicie pozbawiony agresji w stosunku do ludzi i zwierząt.

Mops jest budowy mocnej, silnej ,o sylwetce wpisanej w kwadrat.

B. Zawadzka
strna www: hodowala mopsów

Zapraszamy na nasz wortal o rasie: MOPSY

	Katalog hodowli psów rasowych: mops

MUNSTERLANDER

NOWOFUNDLAND - silny, dobroduszny, wspaniały pływak