Beauceron - Czerwona pończocha - Psy - rasy psów - ogłoszenia o szczeniakach - psy rasowe

Strona główna » kynologia » rasy psów » Beauceron - Czerwona pończocha

rozmiar czcionki A A A

czytano 7145 razy

Beauceron - Czerwona pończocha

Beauceron - "Czerwona pończocha"

Przedstawiciele tej starej francuskiej rasy psów , pod względem budowy, są czymś pośrednim pomiędzy mastifem a dobermanem. Szczątki psich szkieletów sprzed 2000 lat wykopane w zachodniej Francji, pozwalają mówić o dużym podobieństwie praprzodków naszego bohatera do współcześnie żyjących beauceronów.

Pierwsze zapiski o starofrancuskim psie pasterskim, który używany był również do polowań na niedźwiedzie i dziki znajdujemy w XIV-to wiecznej "Księdze Łowów" hrabiego Gastona Phoebusa, którą już cytowałem w poprzednich felietonach. Obszar Basenu Paryskiego, okolice Canal Briare łączącego Loarę z Sekwaną, to rejon hodowli francuskich, nizinnych psów pasterskich strzegących niegdyś stad bydła i owiec. Pod koniec XIX wieku egzemplarze długowłose otrzymały miano "chien de berger de Brie" a krótkowłose "chien de berger de Beauce".

Wymienione rasy są blisko ze sobą spokrewnione, mają niektóre cechy wspólne jak n.p. wilcze pazury na tylnych kończynach. Łatwym kryterium rozróżnienia jest szata i umaszczenie. Czarny lub płowy briard uważany był niegdyś za koziowłosą odmianę beaucerona. Obiekt naszego zainteresowania ma sierść gęstą, bardzo krótką na głowie, gładko przylegającą na korpusie, tworzącą niewielkie "pióro" na ogonie i niezbyt długie "portki" na zadniej części ud. Najczęściej spotykanym umaszczeniem jest czerń z rdzawoczerwonym podpalaniem. Stąd biorą się całkowicie błędne skojarzenia o pokrewieństwie pomiędzy beauceronem a rottweilerem iszkockim gordon seterem.

Zdarzają się również beaucerony trójkolorowe, arlekiny: marmurkowe, czarno-szare z rdzawo - czerwonymi znaczeniami. Niepożądana jest zbyt jasna barwa podstawowa a białe znaczenia dyskwalifikują psa.

Owczarek z Beauce jest psem szybkim, inteligentnym, pracowitym, potrzebującym bardzo dużo ruchu. Egzemplarz zgodny ze standardem prezentuje silną osobowość co oznacza daleko idące posłuszeństwo pod warunkiem dominacji przewodnika. Jego ogromna sprawność fizyczna, wytrzymałość i siła wymaga rozładowania energii poprzez codzienny, długi spacer i wybieganie. Stąd mogą wynikać trudności w adaptowaniu do życia miejskiego, w mieszkaniu. Ma opinię psa nieustraszonego, potrafi być niekiedy brutalny zwłaszcza kiedy obcy pobratymiec wtargnie na jego terytorium.

Podobnie jak ogromna większość rasowych psów, rozsądnie wychowywany, traktowany w miły sposób, odpowiednio cywilizowany - lubi dzieci i jest wobec nich cierpliwy i łagodny. Niezwykła czujność oraz daleko posunięta potrzeba ogarniania stada jak również powierzonego terenu czyni beaucerona znakomitym stróżem. Dlatego psy te, z dobrym skutkiem, pilnują domów stojących na uboczu, owczarni, stajni ale również fabryk, warsztatów czy tzw obiektów specjalnych. We Francji wybierane są do roli psa wojskowego. Pełnią również funkcje ratownika. Znacznym ograniczeniem użyteczności "czerwonych skarpet" jest spadek hodowli bydła. Nie mniej jest to nadal popularny pies na francuskiej wsi.

Na dorocznych mistrzostwach Francji w pracy ze stadem owiec berger de beauce odnoszą błyskotliwe sukcesy. Pomimo, że FCI bardzo wcześnie zarejestrowała standard beaucerona (nr 44), ich popularność poza "ojczyzną ponad 400 serów" jest niewielka. W Polsce jest ich kilkanaście sztuk ale wszystko wskazuje, że te doskonałe, sportowe psy, nie ustępujące owczarkom niemieckim czy belgijskim, będą u nas coraz popularniejsze.

Znaczącą rolę w rozwoju poszczególnego typu psów odgrywają kluby ras. We Francji od nieomal 100 lat działa Club Francais du Chien de Berger, który "stoi na straży" pożądanego rozwoju hodowli, publikuje zdięcia i opisy najlepszych przedstawicieli rasy, wreszcie prowadzi rejestrację pogłowia. Do ważnych zadań Klubu należy organizowanie sprawdzianów dla psów pilnujących. Chodzi o zapobieganie pewnej degradacji przedstawicieli rasy w postaci pełnienia jedynie roli psów do towarzystwa. Utrzymanie złożonej wszechstronności beaucerona nie jest proste. Żaden pies nie rodzi sie wytresowany a najlepiej ułożony będzie popadał we wtórny analfabetyzm jeżeli nie będzie wykorzystywany zgodnie ze swoimi umiejętnościami.

Nie inaczej jest z beauceronem. Ten pies, z pomocą dwóch, trzech kompanów, powinien samodzielnie poradzić sobie z podopiecznym stadem złożonym nawet z kilkuset sztuk bydła czy owiec. Oznacza to szeroko rozumianą ochronę; pędzenie w inny rejon, nie dopuszczając do rozpraszania, zaganianie do zagrody czy okólnika, dozorowa - nie pasącego się stada i zapobieganie wchodzeniu "w szkodę". Z godnych uwagi faktów wymienić należy założony w 1927 roku Club des Amis de Beauceron oraz pojawienie się, swojego rodzaju biblii rasy autorstwa Siraudin. O wszystkim co dotyczy "czewonej pończochy" informuje gazeta ...nomen omen..."Le bas rouge".

Pogłowie beauceron we Francji liczy kilka tysięcy psów. W 1980 roku księga rejestru (LOF) wykazywała 3025 sztuk.

Wygląd: prostokątna, silna sylwetka. Nieco "diaboliczny" wyraz głowy zwłaszcza kiedy są profilowane uszy. Wzrost: psy 65-70cm; suki 63-68cm. Waga dorosłych suk: 27-37 kg, waga dorosłych psów to 40-55 kg. Maść: najczęściej spotykana jest czysta czerń z rdzawo - czerwonymi podpalaniami na dolnej części kończyn, trzewioczaszce, szyi i przedpiersiu. O innym umaszczeniu wspominam wyżej. Szata: krótka, gęsta, przylegająca. Głowa: minimalnie wysklepiona, wydłużona mózgowioczaszka, kufa wydłużona, nieznacznie zaznaczony stop, silne szczęki. Uszy naturalne są zwisające, profilowane, cięte, stojące. Oczy: ciemne, okrągłe, osadzone horyzontalnie. Tułów: szeroka, pojemna klatka piersiowa, podkasane słabizny, nieco wydłużona sylwetka, kłąb zaznaczony, lędźwie nieco opadające w kierunku zadu. Kończyny: silne, umięśnione, dobrze kątowane. Na tylnych kończynach występują podwójne wilcze pazury.

Wady: wzrost wykraczający poza limit, za ciężka lub zbyt mała głowa, nos innego niż czarny koloru, za jasne oczy, skrócony lub zawinięty ogon, brak wilczych pazurów, inne odstępstwa od standardu.

Jan Borzymowski
WORTAL PSY24.PL ( www.psy24.pl )

zdjęcia , dzięki uprzejmości:
Małgorzata Bartoszewska - Kujawa
www.beauceron.pl

Wzorzec FCI nr 44

OWCZAREK FRANCUSKI BEAUCERON
Kraj pochodzenia: Francja
Data publikacji obowiązującego wzorca: 29.11.2001
Użytkowanie: Pies pasterski i stróżujący.
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 - Psy pasterskie.
Próby pracy wymagane.

RYS HISTORYCZNY:
„Owczarek z Beauce”, „Beauceron” lub „Czerwona Pończocha” - takimi nazwami określano w końcu XIX wieku starodawnego pochodzenia psy, występujące na nizinach, charakteryzujące się krótką, gładką sierścią na głowie i także krótką, twardszą na tułowiu. Z reguły przycinano im uszy. Maść miały czarną z podpalaniem, rozmieszczonym tak, że tworzyło skarpetki na kończynach, ale zdarzały się też psy szare, czarne i płowe, bez podpalania.

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Bezpośredni i pewny siebie. Wyraz łagodny, nigdy nie wystraszony ani smutny. Temperament beaucerona ma być łagodny i nieustraszony.

WYGLĄD OGÓLNY:
Owczarek z Beauce jest duży, masywny, silny, dobrze zbudowany i umięśniony, odporny, ale nie ociężały.

WAŻNE PROPORCJE:
Beauceron jest psem wyważonym i wolnym od jakiegokolwiek przerysowania. Długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego jest nieco większa, niż wysokość psa w kłębie. Głowa jest długa, jej długość wynosi 2/5 wysokości w kłębie, a jej szerokość i głębokość stanowią nieco mniej, niż połowę długości. Mózgoczaszka i kufa jednakowej długości.

GŁOWA:
Dobrze wyrzeźbiona, o harmonijnych liniach. Przy oglądaniu z profilu górna linia mózgoczaszki i kufy są równoległe.

Mózgoczaszka: Czaszka: płaska lub lekko zaokrąglona, bruzda tylko nieznacznie zaznaczona, guz potyliczny daje się zauważyć. Przełom czołowo-nosowy (stop): tylko nieznacznie zaznaczony, dzieli głowę na dwie jednakowo długie części.

Trzewioczaszka:
Nos: proporcjonalny do wielkości kufy, dobrze wykształcony, zawsze czarny i nierozłupany.
Kufa: nie może być wąska ani spiczasta.
Wargi: przylegające i zawsze dobrze pigmentowane. Górna warga przykrywa dolną, nie obwisając. Na spojeniu tworzą lekki załomek, który nie może być luźny.
Uzębienie: zęby mocne, zgryz nożycowy.
Oczy: lekko owalne, osadzone na linii prostej. Tęczówka ciemnobrązowa, a w każdym razie nawet przy jaśniejszym podpalaniu co najmniej orzechowa. U odmiany arlekin dopuszczalne oczy porcelanowe.
Uszy: wysoko osadzone. Jeśli przycięte, noszone prosto, z czubkamiskierowanymi do przodu, ani zbieżnie, ani rozbieżnie. Dobrze noszone ucho to takie, przez którego czubek można przeprowadzić linię, przechodzącą pionowo przy boku szyi. Uszy niecięte są albo częściowo załamane, albo wiszące, ale nie mogą wisieć płasko przy policzkach. Są płaskie i raczej krótkie. Długość nieciętego ucha wynosi połowę długości głowy.

SZYJA:
Dobrze umięśniona, odpowiednio długa, płynnie przechodząca w łopatki.

TUŁÓW:
Linia górna: Grzbiet prosty, lędźwie krótkie, szerokie i dobrze umięśnione. Zad tylko nieznacznie opadający.
Kłąb: dość wyraźny.
Klatka piersiowa: Obwód klatki piersiowej o 1/5 przewyższa wysokość w kłębie. Klatka piersiowa sięga łokci, jest długa, szeroka i głęboka.

OGON:
W całości noszony nisko, sięga co najmniej do stawu skokowego, prosty, na końcu tworzący lekką fajkę, kształtu litery „J”. W ruchu może być noszony wyżej, na przedłużeniu linii grzbietu.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: oglądane z przodu i z boku proste.
Łopatki: średnio długie, skośnie ustawione.
Przedramiona: umięśnione.
Łapy: duże, okrągłe i zwarte. Pazury zawsze czarne, opuszki mocne, ale sprężyste.
Kończyny tylne: pionowe i równoległe.
Uda: szerokie i dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: niezbyt blisko podłoża, pięta na wysokości mniej więcej 1/4 wysokości w kłębie, tworzy kąt mocno rozwarty z podudziem.
Śródstopia: pionowe, ustawione nieco dalej, niż przechodzi pionowa linia od guza siedzeniowego.
Łapy: duże, okrągłe i zwarte.
Wilcze pazury: Tradycyjnie, owczarze uważają podwójne wilcze pazury za ważną cechę swoich psów. Powinny mieć one kształt dwóch oddzielnych palców, każdy zakończony pazurem, i znajdować się możliwie blisko łapy.

CHODY:
Swobodne i wydajne; kończyny poruszają się w jednych płaszczyznach. Owczarek z Beauce porusza się wyciągniętym kłusem o długim, wydajnym kroku.

OKRYWA WŁOSOWA:
Sierść: Na głowie krótka i gładka, na tułowiu krótka, gęsta, sztywna i przylegająca, długości 3-4 cm. Musi tworzyć niewielkie, ale wyraźne portki i szczotkę na ogonie. Podszerstek krótki, gęsty i delikatny, najlepiej mysioszary, nie prześwieca przez włos okrywowy.

Umaszczenie:
a) Czarne z podpalanymi znaczeniami („Czerwona skarpeta”).
Czerń powinna być czysto czarna, a podpalanie w kolorze wiewiórczym. Znaczenia rozmieszczone, jak podano poniżej:
- Plamki nad oczami.
- Na bokach kufy, zmniejszają się stopniowo ku policzkom, i nigdy nie zachodzą aż do wysokości uszu.
- Na klatce piersiowej, najlepiej dwie plamy.
- Na spodzie szyi.
- Pod ogonem.
- Na nogach, zacierając się stopniowo ku górze. Nie mogą zajmować więcej, niż 1/3 długości; po wewnętrznej stronie sięgają nieco wyżej.
b) Arlekin (szare w czarne plamy i z podpalaniem). Maść szara i czarna powinny być równomiernie rozłożone, możliwa przewaga czerni. Znaczenia podpalane takie same, jak u psów czarnych. Dopuszczalna niewielka biała plamka na piersi.

WZROST:
Wysokość w kłębie: psy 65 do 70 cm, suki 61 do 68 cm.

WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Agresja lub wyraźna lękliwość.
Wielkość poza ramami wzorca.
Zbyt lekki kościec.
Oczy zbyt jasne, lub porcelanowe u psów innych, niż arlekiny.
Nos rozłupany, barwy innej, niż czarna, nie w pełni pigmentowany.
Przodozgryz lub tyłozgryz z utratą kontaktu siekaczy, brak 3 lub więcej zębów, nie licząc P1.
Uszy niecięte naturalnie stojące.
Tylne łapy bardzo wyraźnie odstawione na zewnątrz.
Ogon skrócony lub zakręcony nad grzbietem.
Szata: Maść i rodzaj sierści inne, niż podaje wzorzec. Zupełny brak podpalanych znaczeń. Sierść kosmata. Wyraźna, dobrze widoczna biała plama na piersi. U odmiany arlekin: przewaga maści szarej nad czarną, maść czarna na jednym, a szara na drugim boku, głowa szara, bez czarnych plam.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

Psy	Konie	Rasy psów	Przepisy kulinarne		Kawa	Herbata
Hałas	Finanse	Dane osobowe	Osmologia		Kryminalistyka	Administracja
Fantastyka	Astronomia	Pozycjonowanie	Gry przeglądarkowe		Rock	Country
Mapa	Holandia	Elbląg	Europa		Podróże	Turystyka
Zarządzanie wiedzą	Prawa autorskie	Ratownictwo medyczne	Ciąża i macierzyństwo	wiecej: wortale tematyczne

Beauceron - Czerwona pończocha

Katalog hodowli psów rasowych: owczarek francuski beauceron

rasy psów

Alfabetyczny podział ras:

- A -

- A -

- B -

- B -

- C -

- C -

- D -

- D -

- E -

- E -

- F -

- F -

- G -

- G -

- H -

- H -

- I -

- I -

- J -

- J -

- K -

- K -

- L -

- L -

- M -

- M -

- N -

- N -

- O -

- O -

- P -

- P -

- R -

- R -

- S -

- S -

- T -

- T -

- W -

- W -

- Y -

- Y -

- inne opracowania -

- inne opracowania -

- do opracowania: -

- do opracowania: -

Katalog hodowli psów rasowych:
owczarek francuski beauceron