AUSTRALIAN SILKY TERRIER

Strona główna » kynologia » rasy psów » AUSTRALIAN SILKY TERRIER - rasy psów

rozmiar czcionki A A A

czytano 6306 razy

AUSTRALIAN SILKY TERRIER - rasy psów

Historia Australian Silky Terrier

OJCZYZNA ORAZ NAZWA
Dawniej rasa Australian Silky Terrier nosiła nazwę Sydney Silky Terriera, co wskazywało na pochodzenie jej z okolic miasta Sydney. Jednak najprawdopodobniej powstała w mieście Ross leżącym na Tasmanii. Istnieją informacje, iż kilka rodzin mieszkających w Ross hodowało terriery o barwie niebiesko-płowej, wykorzystywane do tępienia szczurów a nawet żmij. Anglik Mc Arthur Little zabrał przypuszczalnie jedną taką sukę do Anglii i pokrył Dandie Dinmond Terrierem. Wracając do Australii zabrał w ten sposób uzyskane mieszańce i później przyczynił się do stworzenia silky terriera.

W 1959 roku nazwa Uległa zmianie z Sydney Silky Terrier na Australian silky Terrier. Jak nazwa wskazuje "Silky" oznacza jedwab i odnosi się do jedwabistej szaty psów tej rasy. Do dziś Silky Terriery posiadają temperament wskazujący na pokrewieństwo tej rasy z dawnymi tępicielami szkodników. I mimo iż zaliczają się do psów miniaturowych zasłużenie nazywane są terrierami.

PRZODKOWIE
Australian silky Terrier powstał w pierwszej połowie XIX wieku. Pewne jest, że Silky Terrier powstał z krzyżówki Terriera Australijskiego, Yorkshire Terriera oraz przy udziale Diandie Dinmond Terriera. Należy jednak pamiętać ze Przedstawiciele tych trzech ras znacznie się różniły od psów tych ras żyjących współcześnie. Najpewniej w powstaniu Silky Terriera miało udział również wiele innych odmian miniaturowych terrierów jednak dzisiaj nie da się stwierdzić, jakie konkretnie były to rasy. Pewne jest natomiast to, iż w XIX wieku z Anglii sprowadzono ok.25 Yorkshire Terrierów do stanu Wiktoria oraz ok 25 do Nowej Południowej Anglii.

Hodowcy Terrierów Australijskich szukając psów mogących wnieść do hodowli maść czarną podpalaną zaczęli wykorzystywać do krycia suk Terriera Australijskiego większe egzemplarze psów rasy Yorkshire Terrier. W ten sposób poprzez chów krewniaczy doprowadzili do powstania 3 typów terriera: terriera australijskiego, yorkshire terriera oraz typu pośredniego. Psy w typie pośrednim był jednak niejednolite część z nich miała włos szorstki część jedwabisty i to właśnie te psy stały się punktem wyjścia do hodowli Australian Silky Terriera

CZYSTA RASA
1889 roku powstał pierwszy Australijski Klub Terrierów Szorstkowłosych założony w Wiktorii obejmował on swoim patronatem Australian Terriera oraz Australian silky terriera. W 1890 roku odbyła się pierwsza wystawa klubowa, podczas której obie rasy psów były oceniane w jednej klasie.

1908 powstał Victoria Silky and Yorkshire Terrier Club w Wiktorii (psy były rejestrowane w Kennel Control Council), podobny klub otwarto w tym samym czasie w Nowej Południowej Walli ( psy rejestrowano w Royal Agricultural Society Kennel Control). Skupiały one największą ilość hodowców rasy Silky Terrier. Niezależnie od siebie obie organizacje wydały wzorce Australian Silky Terriera. W 1900 roku w Nowej Południowej Walli oraz w 1909 w Wiktorii. Oba wzorce pokrywały się w najważniejszych punktach, natomiast różniły się detalami.

W obu standardach wymagano psa niskonożnego o wydłużonym formacie ciała o typowej klinowatej głowie terriera. Sierść na uszach, kufie i łapach powinna być kurtka długa i jedwabista na tułowiu. Różnice polegały na ustanowieniu 2 kategorii wagowych w Nowej Południowej Walii (do 2,7 kg oraz od 2,7 kg do 5,4kg) oraz jednej w Wiktorii (od 2,7 do 5,4 kg). W Wiktorii uznawano uszy opadające oraz stojące a w Nowej Południowej Walii uznawano tylko uszy stojące. Psy z Nowej Południowej Walii nazywały się Sydney Silky Terrier a z Wiktorii Victoria Silky Terrier. Jednak częściej zaczęto używać nazwy Sydney Silky Terrier do 1959 roku.

HISTORIA WSPÓŁCZESNA
W 1926 roku zaczęto ujednolicanie kategorii wagowych, opublikowano nowy wzorzec. W 1932 roku Kennel Control Council of Victoria zarobiło krzyżowania Yorkshire, Australian oraz Silky Terrierów. Niestety postęp w hodowli nastąpił o wiele później, ponieważ hodowcy nie byli jednomyślni, co do idealnego wizerunku rasy. Część hodowców preferowała jedwabiste miniaturki w typie Australian Terriera o masie 3,6 do 4,5 kg; natomiast inni jeszcze mniejsze o masie do 2,7 kg. Jednak nadmierna miniaturyzacja pociągnęła za sobą kilka wad takich jak niewłaściwy grzbiet. W konsekwencji takich działań coraz trudniej było odróżnić Yorkshire Terriera od Silky Terriera.

Taka sytuacje panowała do 1959 roku. Do ujednolicenia masy przyczynili się amerykańscy hodowcy (3,6-4,5 kg). Gdy w 1958 roku Australian National Kennel Council zdał sobie sprawę, że na skale międzynarodową może być uznany standard opracowywany przez Amerykanów, zaczęto ponownie prace nad wzorcem sformułowano wyraźnie, iż "maksymalna dopuszczalna masa ciała wynosi 3,6-4,5 kg. Nowy wzorzec został przyjęty w 1958 roku przez Kennel Council. American Kennel Club uznał go ostatecznie w 1959 roku. Wzorzec przez wiele lat nie ulegał istotnym zmianom.

HISTORIA NAJNOWSZA
Najnowsze zmiany wzorca są najbardziej radykalne od 1959 roku. Są one związane częściowo z tym, iż każda rasa ulega przemianom na przestrzeni lat oraz częściowo zmianami społecznymi w podejściu do psów. W wzorcu z 19.04.2005 najbardziej istotnymi zmianami jest uniezależnienie wagi i wzrostu. Dawniej dokładnie zdefiniowana waga psów tej rasy przestała obowiązywać. Bardziej istotny stał się wzrost, który wynosi 23-26 cm, do którego pies musi mieć odpowiednią sylwetkę. Kolejną znaczącą zmianą jest to, iż w starszych wzorcach opisany był jedynie wygląd ogona kopiowanego natomiast w nowym jest również zapis określający wygląd ogona nie kopiowanego, co wynika z faktu iż w coraz większej ilości państw Europy odchodzi się od takich praktyk uznając je za okaleczanie psów. Również w Polsce od kilku lat nie kopiuje się ogonów Australian Silky Terriera mimo ze nadal takie psy mogą być w naszym kraju wystawiane

Wzorzec FCI nr 236

AUSTRALIJSKI SILKY TERIER
(Australian Silky Terrier)

Pochodzenie: Australia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 19.04.2005
Użytkowanie: terier.
Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery
sekcja 2 teriery miniaturowe (do towarzystwa)
Próby pracy nie są wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY:
Pies zwartej budowy, raczej niskonożny, o średniej długości tułowia, wysmukłej
sylwetce. Dostatecznie przy tym silny by polować i zabijać domowe gryzonie. Do czego był używany. Jedwabista, prosta sierść z przedziałkiem biegnącym wzdłuż ciała stanowi dopełnienie obrazu i sprawia, że odnosimy wrażenie iż pies jest wypielęgnowany.

USPOSOBIENIE/CHARAKTER:
Ma typowe dla teriera cechy, jest pełen temperamentu, odważny i żywotny.

GŁOWA:
Średniej długości, kufa jest nieco krótsza od mózgoczaszki. Głowa powinna być mocna, charakterystyczna dla teriera, umiarkowanie szeroka między uszami.

Mózgoczaszka płaska, nie wysklepiona między oczami, z jedwabistą, delikatną w
dotyku czuprynką, która nie opada na oczy (długa sierść, opadająca na kufę i policzki jest wysoce niepożądana).

Trzewioczaszka:
Trufla nosowa czarna.
Wargi cienkie, ściśle przylegające.
Uzębienie: szczęka i żuchwa mocne. Zęby regularnie rozstawione, nie ściśnięte. Siekacze szczęki ściśle przykrywają siekacze żuchwy tworząc zgryz nożycowy.
Oczy powinny być małe, owalne, nigdy okrągłe, ani wyłupiaste, jak najciemniejsze. Ich wyraz jest żywy, inteligentny.
Uszy małe, w kształcie litery „V”. Małżowina winna być cienka. Są osadzone na szczycie czaszki, wyprostowane, nie obrośnięte długą sierścią.

SZYJA:
Średniej długości, zgrabna, z lekkim łukiem, harmonijnie wtapia się w łopatki. Jest
okryta długą, jedwabistą sierścią.

TUŁÓW:
Umiarkowanie długi w porównaniu z wysokością psa mierzoną w kłębie.
Górna linia w postawie i akcji zawsze prosta. Poważną wadą jest wysklepienie, bądź zapadnięcie.
Lędźwie silne.
Klatka piersiowa umiarkowanej szerokości i głębokości. Żebra dobrze wysklepione, sięgające ku mocnym lędźwiom.

OGON:
Zwykle jest kopiowany, wysoko osadzony, noszony do góry, ale nie „wesoło”. Nie może być na nim frędzli.
Ogon niekopiowany: trzy pierwsze kręgi powinny być noszone prosto, lub lekko zagięte, ale nie zakręcone nad grzbietem. Ogon nie może być zwinięty. Jego długość pasuje do sylwetki psa.
Ogon kopiowany, jest taki jak naturalny. Tak skrócony, jak i naturalny ogon nie mogą mieć frędzli.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie o delikatnym obrysie, okrągłej (w przekroju poprzecznym) kości. Proste, dobrze ustawione pod tułowiem, bez oznak słabości w nadgarstkach.
Łopatki smukłe, wyraźnie pochylone ku tyłowi. Tworzą odpowiedni kąt z ramionami i ściśle przylegają do żeber.
Łokcie nie są skierowane ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.

Kończyny tylne:
Uda dobrze rozwinięte.
Stawy kolanowe dobrze kątowane.
Stawy skokowe odpowiednio kątowane. Oglądane od tyłu powinny być nisko położone i równoległe.
Łapy małe, kocie, o jędrnych opuszkach i zwartych palcach. Pazury czarne lub bardzo ciemne.

RUCH:
Swobodny, ale nie luźny w łopatkach i łokciach. Łapy i śródręcza nie powinny kierować się ani do wewnątrz, ani na zewnątrz. Kończyny tylne dają mocny impuls, wypchnięcie, dzięki elastyczności stawów kolanowych i skokowych. Oglądane od tyłu nie powinny być zanadto rozstawione, ani wąskie.

OKRYWA WŁOSOWA:
Włos winien być gładki, delikatny, błyszczący i jedwabisty. Takiej długości, by nie krępować ruchów psa. Pod tułowiem ma być widoczny prześwit. Tak przednie, jak i tylne łapy nie są porośnięte długą sierścią.
Umaszczenie: wszystkie odcienie niebieskie z płowym podpalaniem są uznawane. Bardziej ceni się intensywne odcienie i wyraźnie odgraniczone podpalania. Srebrna ibiała maść są niedopuszczalne. Błękitna sierść na ogonie powinna być bardzo ciemna. Pożądane jest, by czuprynka była błękitno-srebrna lub płowa. Kolor błękitny i podpalanie są następująco rozmieszczone: podpalanie wokół nasady uszu, na kufie i bokach policzków, błękit od nasady głowy po koniuszek ogona. Na przednich kończynach błękitne umaszczenie sięga nadgarstka, na tylnych stawów skokowych. Podpalanie na przednich kończynach jest do nadgarstków, a na tylnych stopniowo schodzi od kolan, przez stawy skokowe do łap. Podpalanie występuje też
wokół odbytu. Błękitna maść ma być czysta, bez płowych lub brązowych nalotów. Podpalanie jest także czyste, bez czerwonego przesiania. Dopuszcza się maść czarną u szczeniąt, jednak od 18 miesiąca życia pies powinien być już błękitny.

WZROST I WAGA:
Wysokość w kłębie: dla samca ok. 23- 26 cm. Suki są nieco mniejsze.
Waga jest proporcjonalna do wzrostu.

WADY:
Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i
oceniane w zależności od ich stopnia.
Psy posiadające wyraźne wady fizyczne lub odchylenia psychiczne powinny być
dyskwalifikowane.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, umieszczone w worku mosznowym.

Psy	Konie	Rasy psów	Przepisy kulinarne		Kawa	Herbata
Hałas	Finanse	Dane osobowe	Osmologia		Kryminalistyka	Administracja
Fantastyka	Astronomia	Pozycjonowanie	Gry przeglądarkowe		Rock	Country
Mapa	Holandia	Elbląg	Europa		Podróże	Turystyka
Zarządzanie wiedzą	Prawa autorskie	Ratownictwo medyczne	Ciąża i macierzyństwo	wiecej: wortale tematyczne

AUSTRALIAN SILKY TERRIER - rasy psów

Australian silky terrier

Katalog hodowli psów rasowych: australian silky terrier

rasy psów

Alfabetyczny podział ras:

- A -

- A -

- B -

- B -

- C -

- C -

- D -

- D -

- E -

- E -

- F -

- F -

- G -

- G -

- H -

- H -

- I -

- I -

- J -

- J -

- K -

- K -

- L -

- L -

- M -

- M -

- N -

- N -

- O -

- O -

- P -

- P -

- R -

- R -

- S -

- S -

- T -

- T -

- W -

- W -

- Y -

- Y -

- inne opracowania -

- inne opracowania -

- do opracowania: -

- do opracowania: -

Katalog hodowli psów rasowych:
australian silky terrier