ALASKAN MALAMUTE - rasy psów
Historia rasy
Alaskan Malamute zawdzięcza swe istnienie ludowi mieszkającemu na obszarach Kanady, Stanów Zjednoczonych i Rosji, w lodowym świecie rozciągającym się od Cieśniny Beringa, aż po fiordy Wschodniej Grenlandii. Lud ten to Inuici.
Przed 35 tysiącami lat ludzie migrowali z Centalnej Azji i przekroczyli Cieśninę Beringa. Z nimi migrowały psy w typie szakala. Psy te krzyżowano z arktycznymi wilkami i na przestrzeni wieków dały one początek charakterystycznym rasom północnym w typie malamuta. Charakteryzowały je szorstkie, kudłate futro, zakręcony nad grzbietem ogon i szpiczaste pyski.
Ludziom żyjącym na tych mroźnych obszarach, bez dostępu jakiejkolwiek technologii towarzyszyły ich psy, za pomocą których polowali, tropili zwierzynę i przemieszczali się, choć nie znano wtedy jeszcze sań to korzystano z dwóch żerdzi których końce łączono nad grzbietem psa.
Kiedy ludy dalekiej północy zasiedliły określony obszar, zaczęły hodować psy o określonych potrzebnych im cechach i temperamencie. Zaczęły pojawiać się pewne wzorce i tak lud zwany Malehmiuci wyselekcjonował psy silne, wytrzymałe, które potrafiły pracować przy bardzo oszczędnym wyżywieniu. Lud ten za pomocą tych psów polował i przemieszczał się, kiedy zaczynało brakować pożywienia pokonując przy tym dość duże obszary. Psy te przemieszczając dobytek nie musiały być szybkie, bowiem poruszały się wraz z ich panami. Były za to bardzo wytrwałe i silne.
Inuici Mahlemut zasiedlili obszary w pobliżu Kotzebue Sound w północno-zachodnej części Alaski. Tam właśnie powstała ta wspaniała rasa. Psy Alaska malamute spotykano też bardziej na południe blisko wybrzeża.
Alaska malamute były przyjazne wobec człowieka, ale nie wobec innych psów. Często walczyły o pożywienie, o przywództwo w stadzie o suki. Takie walki często kończyły się tragicznie dla jednego z psów. Dodatkowo psy uważane były za pożywienie i w ciężkich sytuacjach kończyły jako pokarm dla ludzi i innych psów. Przeżywały osobniki najsilniejsze, a średnia długość życia nie przekraczała 7 lat. Dodatkowo Mahlemuci zabijali i zjadali psy agresywne w stosunku do ludzi, stąd dziś niezwykła ich łagodność w stosunku do człowieka.
Część psów kastrowano, aby nie wszczynały bójek, jadły też mniej i lepiej pracowały, a do hodowli przeznaczano tylko młode silne i pracowite osobniki. Kiedy wybuchła gorączka złota w 1896r. poszukiwacze zaczęli potrzebować silnych psów do pracy i przenoszenia ładunków. Koszt takiego zaprzęgu był bardzo duży około 1500$ za zaprzęg i 500$ za dobrego psa.
Rasę zatwierdzona została przez ACK w 1935 roku, w tym samym w którym powstał „Alaskan Malamute Club of America”.
O rasie
Malamut - pies niezwykły pod każdym względem. Z pewnością każdy hodowca jest gotów powiedzieć to samo o rasie, którą hoduje. Jak jednak wytłumaczyć to niesamowite połączenie urzekającego, prymitywnego typu urody tak bardzo kojarzącego się z dzikim wilkiem, z nieprzeciętnie łagodnym i przyjacielskim w stosunku do człowieka charakterem? Łagodny wilk - na pierwszy rzut oka nieprawdopodobne, a jednak możliwe. W wielu publikacjach spotkacie się określeniem, że malamut nie jest psem dla każdego. I taka właśnie jest prawda. Często decydujemy się na posiadanie psa danej rasy kierując się wyłącznie wyglądem, a nie zwracając uwagi na jego charakter, temperament, uspsobienie czy użytkowość. Stworzyliśmy więc dla Was niniejszy możliwie obiektywny "Opis Rasy" nie ukrywając wad i nie szczędząc zalet tak, abyście mogli przeczytając go zadecydować czy chcecie zostać szczęśliwymi właścicielami malamuta .... czy też nie.
Charakter
Wzorzec rasy mówi o wyjątkowo przyjacielskim nastawieniu malamuta do człowieka. W przeszłości służyły one bowiem nie tylko do polowań i transportowania ładunków, ale również do opieki nad dziećmi. Psy agresywne konsekwentnie eliminowano z hodowli najczęściej je uśmiercając. Stąd u dzisiejszych malamutów agresja w stosunku do ludzi jest cechą raczej niespotykaną.
W stosunku do dzieci malamuty są wyjątkowo przyjacielskie, uległe i niezwykle cierpliwe. Ze spokojem znoszą ich "pieszczoty" i tu naszym zadaniem jest dopilnować aby dziecko kierujące się ciekawością nie zrobiło niechcący psu krzywdy wkładając mu np palec do oka. Właśnie ta ogromna cierpliwość i miłość malamuta do dzieci sprawiła, że psy te zaczęły być wykorzystywane w dogoterapii czyli leczeniu i rehabilitacji niepełnosprawnych poprzez kontakt z psem. W Polsce dogoterapia funkcjonuje od kilku lat i jest coraz popularniejszą formą rehabilitacji. Łagodne usposobienie malamuta sprawia, że nie nadaje się on na stróża posesji. Posiada jednak doskonałe wyczucie sytuacji i potrafi odróżnić z jakimi intencjami zjawił się u nas gość. Jeśli my przywitamy go serdecznie - pies również. Jeśli intencje gościa nie są przyjazne, silnie związany z nami uczuciowo malamut bedzie reagował niespokojnie.
Nigdy nie oczekujmy jednak, że będzie nas bronił zębami i nawet szkolenie w tym kierunku nie przyniesie żadnego skutku. Jakkolwiek malamut jest psem niezwykle przyjecielskim w stosunku do ludzi, tak trochę inaczej rzecz się ma jeśli chodzi o jego kontakty z innymi zwierzętami. Tu uwidaczniają się pewne cechy dominacyjne w stosunku do innych psów. Zwykle to on musi być "szefem", jednak nie sprowokowany w żaden sposób przez innego psa, który okaże mu uległość - nie powinien zaatakować.
Skłonność do polowań może sprawić, że malamut rzuci się w pogoń za sarną czy zającem. Takie polowanie zwykle jednak kończy się niepowodzeniem i pies po chwili wróci do nas zdyszany, ale zadowolony z przygody. Malamuty znane są również z zamiłowania do czynienia spustoszeń w przydomowych kurnikach. Kury stanowią dość łatwą zdobycz toteż często kończą życie w zębach psa, który gdy już raz znajdzie drogę do kurnika, to możemy być pewni, że będzie tam częstym gościem. Dużą atrakcją są też krowy, konie i kozy. Dobrze jest więc odpowiednio zabezpieczyć teren po którym biega pies tak, aby nie miał on możliwości wydostania się poza ogrodzenie.
Nie postrzegajmy jednak malamutów jako morderców kur i pogromcy słabszych. Pamiętajmy, że nasz pies będzie zachowywał się tak jak go tego nauczymy i będzie robił to na co mu pozwolimy. Znamy malamuta, który wychowany od urodzenia w gospodarstwie nosił w pysku małe kurczęta i nie robił im żadnej krzywdy. Niektórzy hodowcy malamutów hodują również wspomniane wyżej zwierzęta gospodarskie i przyzwyczajone do nich psy nauczły się traktować je obojętnie. Podsumowując można by powiedzieć, że malamut byłby skłonny zaakceptować każde inne zwierzę jeśli tylko odpowiednio wcześnie zaczniemy go z nim zapoznawać i z im większą ilością nowych sytuacji zaznajomimy naszego psa tym bardziej cywilizowanie będzie się on zachowywał. Choć bywa i tak, że pewnych głęboko zakorzenionych skłonności nie uda się nam całkowicie wyeliminować, to jednak bardzo wiele zależy właśnie od nas - ludzi.
Wychowanie
Niektórzy mówą - głupie, bo nie wykonują wydawanych poleceń. Przyczyna tego nieposłuszeństwa leży jednak zupełnie gdzie indziej. Aż czasem chciałoby się usłyszeć jego myśli, kiedy po raz dziesiąty z rzędu każą mu siadać i podawać łapę. "Po co? Robiłem to już tyle razy. Wystarczy! To strasznie nudne! Czy mogę już sobie iść?" - czasem można to zobaczyć w jego oczach. Monotonia i powtarzanie "w kółko" tego samego - to nie dla niego.
Malamut nie jest ślepym wykonawcą naszych poleceń. Nie jest naszym sługą lecz partnerem. Choć wiele z nich kończy z bardzo dobrym wynikiem kurs PT (Pies Towarzyszący) to jdnak nie da się ich "zatrzymać w locie" jak np owczarka niemieckiego. Jeśli chcemy go czegoś nauczyć nastawmy się raczej na dłuższy okres czasu, a lekcje niech trwają maksymalnie 10-15 minut, niech będą urozmaicone i ciekawe, a każde prawidłowe zachowanie nagradzane czymś pysznym.
Bądźmy wobec niego konsekwentni. Wcześniej ustalmy z innymi domownikami co psu wolno robić a czego nie. Malamuty są niezwykle pojętne, błyskotliwe i wbrew pozorom uczą się bardzo chętnie, gdyż nade wszystko cenią sobie pracę i kontakt z człowiekiem. Kluczem do sukcesu w wychowaniu malamuta jest wypracowanie indywidualnej więzi między człowiekiem i psem. Jeśli nam się uda, to osiągnęliśmy już połowę sukcesu. Taka więź nie powstaje od razu. Trzeba na nią pracować czasem dość długo. Przebywajmy często ze swoim psem, rozmawiajmy z nim, starajmy się nauczyć i poznać siebie nawzajem, a owa więź wytworzy się sama. Nawet nie zauważymy kiedy.
Zdrowie
Surowe warunki z jakich malamuty się wywodzą uczyniły z nich psy wyjątkowo odporne na choroby. Jeśli tylko dopilnujemy terminów szczepień ochronnych nie powinniśmy mieć poważniejszych kłopotów ze zdrowiem naszego malamuta. Szczególną ostrożność zaleca się w przypadku małych szczeniąt. Bardzo ważna jest kwarantanna poszczepienna.
Do 3 tygodni po każdym szczepieniu starajmy się nie dopuszczać do sytuacji, w jakich szczenię mogłoby zię zetknąć z wirusami lub bakteriami. Mogłoby się to skończyć dla niego tragicznie. Izolujmy je od innych psów zwłaszcza bezpańskich i takich, co do których nie mamy pewności czy są zdrowe. Najlepiej i najbezpieczniej jest w tym czasie wogóle unikać kontaktu szczenięcia z innymi zwierzętami. Dajmy czas młodemu organizmowi na wytworzenie własnej odporności. Pilnujmy aby szczenię nie chodziło w miejsca, gdzie jest dużo odchodów innych psów, oraz żeby nie podnosiło niczego z ziemi. Najczęstszą choć i tak sporadyczną przypadłością dorosłych malamutów jest rozstrój żołądkowo-jelitowy. Objawia się luźnym stolcem i występuje niestety, ale najczęściej z naszej winy.
Żołądek malamuta jest dość wrażliwy na nagłą zmianę karmy i jeśli z dnia na dzień podamy mu karmę inną niż tą którą jadł dotychczas, jego układ pokarmowy może zareagować właśnie w ten sposób. Zwykle 1 dniowa głodówka (tylko woda do picia) w takim przypadku odnosi bardzo dobry skutek. Jeśli chcemy zmienić karmę naszemu psu powinniśmy to robić stopniowo przez 7-10 dni dodając do karmy, którą jadł dotychczas nową karmę. Zaczynamy od kilku granulek i stopniowo zmieniamy proporcje dodając nowej, a ujmując starej karmy aż do całkowitej wymiany na nową. Oprócz szczepień ochronnych należy co 6 miesięcy odrobaczyć psa.
Szczenięta odrobaczamy co 3 miesiące do ukończenia 1 roku życia. Nieodrobaczany pies może stracić na kondycji - schudnąć, choć apetyt pozostanie bez zmian, jego włos może zmatowieć, stać się kruchy i łamliwy. To pierwsze oznaki zarobaczenia, po których powinniśmy szybko zareagować gdyż wytwarzane przez robaki toksyny mogą poczynić w organizmie psa poważne szkody. Normalna temperatura ciała psa wynosi 38 - 38,5 stopnia Celsjusza. Suchy nos jest już zwykle objawem dość wysokiej temperatury ok. 40 - 41 stopni. Fizjologicznie pies może mieć suchy nos w czasie snu, oraz gdy przebywa w przegrzanym pomieszczeniu.
W innym przypadku temperatura może świadczyć o rozpoczynającej się infekcji. Malamuty chorują rzadko i jak już wspomnieliśmy są stosunkowo odporne, ale jeśli kiedykolwiek zauważymy niepokojące objawy u naszego psa mogące świadczyć o pogorszeniu jego stanu zdowia lub infekcji, nie próbujmy leczyć go na własną rękę, nie podawajmy "ludzkich" leków, nie bawmy sie w weterynarza lecz po prostu udajmy się do niego. Tak jak każdy człowiek ma swojego lekarza rodzinnego, tak nasz pies powinien również mieć swojego weterynarza. Zastanówmy się jakiego lekarza wybrać i starajmy się w razie potrzeby chodzić z psem właśnie do niego. Niech weterynarz zna naszego psa od samego początku.
Żywienie
O resztkach ze stołu nawet nie może być mowy. My mamy swoje jedzenie, a psy swoje. Przyprawy, których używamy zdecydowanie nie służą psom. Polecamy gotowe suche karmy, których na rynku jest obecnie duży wybór. Posiadają one wszystkie niezbędne psu składniki odżywcze i mikroelementy w odpowiednich proporcjach. Karmę możemy dopasować idywidualnie do każdego psa. Są karmy dla szczeniąt (oddzielnie dla ras małych, średnich, dużych i olbrzymich), dla psów dorosłych (o małej, średniej i wysokiej aktywności, oraz dla psów ze skłonnościami do alergii i problemami skórnymi) i dla psów starszych (powyżej 8 roku życia), lekkostrawne i łatwo przyswajalne. Niektóre karmy zawierają również składniki czyszczące zęby oraz wzmacniające kości i stawy.
Dobierając karmę powinniśmy szczególnie zadbać o rosnące szczenię. Nie żałujmy pieniędzy na dobrą karmę, gdyż szczenię rośnie przecież tylko raz i tak jak w nie zainwestujemy, na takiego psa wyrośnie. Decydując się na wybór karmy powinniśmy wiedzieć, że w sprzedaży są tzw. karmy z "wyższej" i z "niższej" półki. Różnica między nimi tkwi nie tylko w cenie, ale również w składzie. Karmy tańsze są produkowane z mniej wartościowych i co za tym idzie gorzej przyswajalnych produktów. Starajmy się wybierać karmy klasy "Premium". Są bardzo dobrze zbilansowane, produkowane z wysokiej jakości, dobrze przyswajalnych składników.
Dawkowanie jest zależne od wieku i wagi psa. Wszelkie informacje na ten temat znajdziecie na opakowaniu. Można oczywiście karmić psa własnoręcznie przygotowanym jedzeniem - gotować jarzyny, ryż, kroić lub mielić mięso. Wszystko to jednak zajmuje sporo czasu. Składniki muszą być podane w odpowiednich proporcjach, a do tego dodane witaminy i mikroelementy, których dawki należy skonsultować z weterynarzem. Witaminy są naturalnie źródłem zdrowia lecz podawane w nadmiarze mogą zaszkodzić. Witamina C jest jedyną, której nadmiar jest wypłukiwany z organizmu. Nadmiar pozostałych witamin odkłada się w tkankach i narządach, co w rezultacie może doprowadzić do ich uszkodzenia. Przedawkowanie zapobiegającej krzywicy witaminy D3 powoduje wypłukiwanie wapnia z organizmu, a nadmierne podawanie wapnia również może zaszkodzić.
Karmienie gotową suchą karmą nie jest więc "pójściem na łatwiznę", ale raczej rozsądnym posunięciem. My oszczędzamy czas, a jednocześnie mamy pewność, że nasz pies dostaje wszystko co jest niezbędne dla utrzymania właściwej kondycji.
Malamut latem
Jest rzeczą oczywistą, że malamut woli zimę od lata. Niejednokrotnie widok malamuta latem z gestym, obfitym futrem budzi współczucie i nasuwa myśl, że pies ten musi się straszliwie męczyć w takim "ubranku". Sama nazwa rasy (Alaskan Malmute) mówi, iż pies ten pochodzi z Alaski. Pamiętajmy jednak, że Alaska nie jest krainą wiecznych lodów i panują tam zarówno 40 stopniowe mrozy jak i 30 stopniowe upały. Psy te są więc świetnie przystosowane do zmienych warunków atmosferycznych.
Gęste futro bardziej pomaga niż szkodzi w wysokich temperaturach. Dlaczego? Malamut posiada futro składające się z dwóch warstw: bardzo gęstego, wełnistego puchu (podszerstka) i dłuższego sztywniejszego włosa okrywowego. To właśnie ten gęsty podszerstek stanowi doskonałą izolację i chroni psa zarówno przed mrozem jak i przed upałem. O wiele ciężej znoszą upał psy krótkowłose (np dalmatyńczyki, dobermany, owczarki...) oraz posiadające skróconą kufę (np boksery, mopsy, dogue de bordeaux...). Kufa psa stanowi bardzo ważny element w procesie termoregulacji. Jeśli jest skrócona proces chłodzenia organizmu jest znacznie utrudniony. Dodajmy do tego niezwykłą wrodzoną wydolność orgaizmu malamuta i mamy odpowiedź. Nie znaczy to jednak, że upał jest mu obojetny.
Malamuty latem zachowują się w dość specyficzny sposób. Naturalnie zmniejsza się ich aktywność ruchowa. Mieszkający w domu pies najczęściej przesypia większą część dnia leżąc w chłodnym miejscu, które sam sobie wybiera. Większą aktywność wykazuje wczesnym rankiem i wieczorem. U psa mieszkającego na podwórku można zauważyć skonności do kopania dołków, w których kładą się i przesypiają większość dnia. W taką pogodę nie zapomnijmy o świeżej chłodnej wodzie w misce naszego ulubieńca.
Malmauty uwielbiają pływanie niemal tak samo jak bieganie. Jeśli tylko mamy możliwość zabierajmy naszego psa nad wodę. Najlepiej jednak udać się z nim w miejsce mało uczęszczalne przez ludzi. Jego zachowanie może wzbudzić popłoch gdy spuścimy go ze smyczy w pobliżu opalających się plażowiczów. Najczęściej są to dzikie galopy brzegiem plaży, slalom pomiędzy kocami i otrzepywanie sie z wody. Tak jednak zachowuje się większość psów - nie tylko malamuty. Taka wycieczka nad wodę w upalny dzień będzie z pewnością dużą atrakcją dla naszego psa. Wspomnieliśmy już o zmniejszonej aktywności ruchowej malamutów latem. Owa zmniejszona aktywność powoduje, że pies w upalne dni często ma mniejszy apetyt, a czasem zdarza się, że wogóle nie je. Nie zmuszajmy go więc i nie namawiajmy do jedzenia.
Mniejsza ilość ruchu powoduje mniejsze zapotrzebowaie na energię, której dostarcza jedzenie. Jeśli pies przesypia niemal cały upalny dzień, to jego zapotrzebowanie na energię jest znikome. Stąd niechęć do jedzenia. Najlepsza pora na spacer latem to czas między 6:00 a 7:00 rano oraz 21:00 - 23:00 wieczorem. W międzyczasie wychodźmy z psem na krótko aby załatwił swoje potrzeby fizjologiczne (gdy pies mieszka w domu). Jeśli zastosujecie się do powyższych rad sami przekonacie się, że malamutowi latem wcale nie jest aż tak źle, a na pewno nie gorzej niż inym psom.
WZORZEC ALASKAN MALAMUTE WG FCI
FCI 243 Kraj pochodzenia : USA Użytkowanie: pies zaprzęgowy Klasyfikacja FCI: grupa V - psy nordyckie i psy ras pierwotnych Sekcja I - psy zaprzęgowe; bez prób pracy
CHARAKTERYSTYKA. Alaskan Malamute (AM) jest największym i najsilniejszym z wszystkich psów zaprzęgowych, potężnym i mocno zbydowanym. Ma głęboką i szeroką klatkę piersiową oraz dobrze umięśniony tułw. Sprawia wrażenie dumnego i taki właśnie jest - głowę trzyma wzniesioną, a jego migdałowego kształtu, ciemne, skośnie osadzone oczy zdradzają stałą czujność i wielką inteligencję. Głowa malamuta jest szeroka, uszy niewielkie, stojące, trójkątne, szeroko osadzone. Szata malamuta jest obfita, gęsta i dwuwarstwowa: składa się z wełnistego, miękkiego podszerstka i sztywnego nieco dłuższego włosa okrywowego. To dwuwarstwowe futro jest doskonałym izolatorem - zimą chroni przed mrozem, a latem przed przegrzaniem. Umaszczenie malamutów jest bardzo różne: od białego (jedyny dopuszczalny jednolity kolor), poprzez srebrny aż do ciemnoszarego, rudo-biały oraz czarno-biały. Ogon obficie owłosiony noszony jest nad grzbietem i ma wygląd puszystej falującej kity-pióropusza. Pomimo masywnej budowy ciała w ruchu malamut powinien być sprężysty i zwinny. Patrząc na niego powinniśmy mieć świadomość ogromnej siły i wytrzymałości tego psa.
PROPORCJE CIAŁA. Głębokość klatki piersiowej, której najniższy punkt znajduje się za przednimi łapami, na wysokości łokci, wynosi prawie tyle, co połowa wysokości psa w kłębie. Długość tułowia jest większa niż wysokość psa w kłębie.
TEMPERAMENT. Alaskan Malamute nie jest psem jednego właściciela i jednakowym uczuciem darzy wszystkie osoby, w towarzystwie których mieszka. Jest psem przyjacielskim, bardzo towarzyskim, wesołym i skorym do zabawy. Jest wspaniałym towarzyszem dla dzieci i cierpliwie znosi ich "pieszczoty". Ma ogromne zdolności przystosowawcze i równie dobrze czuje się na podwórku, co w domowych pieleszach. Nade wszystko uwielbia ruch w postaci nie tyle szybkiego i intensywnego biegu, co lekkiego truchtu z obciążeniem.
GŁOWA. Szeroka, głęboka i proporcjonalna do wielkości psa. Szlachetna w wyrazie.
CZASZKA. Szeroka i umiarkowanie zaokrąglona pomiędzy uszami, zwęża się i spłaszcza na szczycie. Pomiędzy oczami znajduje się lekka bruzda. Górne linie czaszki i kufy lekko załamują się w dół do linii prostej, gdzie się łączą. Stop jest niezbyt stromy, ale dobrze zaznaczony.
NOS. W kolorze szaty, tzn przy umaszczeniu wilczastym i czarno-białym nos, wargi i obwódki oczu są czarne, przy umaszczeniu brązowym - brązowe, przy umaszczeniu białym jasnobrązowe do cielistego. We wszystkich umaszczeniach dopuszczalny jest tzw. "nos śnieżny".
KUFA. Duża i masywna w proporcji do wielkości czaszki, lekko zwęża się i spłyca od miejsca, gdzie łączy się z czaszką do nosa. Wargi są ściśle przylegające, policzki umiarkowanie płaskie.
UZĘBIENIE. Szczęki mocne, szerokie, z dużymi zębami. Zarys szczęk nożycowy, zarówno przodozgryz jak i tyłozgryz są wadą dyskwalifikującą.
OCZY. Skośnie osadzone, brązowe, migdałowego kształtu, średniej wielkości. Oczy koloru niebieskiego są wadą dyskwalifikującą.
USZY. Średniej wielkości, małe w proporcji do głowy. Są trójkątne, stojące, szerokie u nasady, mięsiste, gęsto owłosione, lekko zaokrąglone na końcach. Powinny być osadzone szeroko na tylnej części czaszki.
SZYJA. Umiarkowanie długa, szeroka, mocna z wyraźną futrzaną kryzą.
TUŁÓW. Zwarty, nie za krótki, ale też nie przesadnie długi, bez oznak nadwagi, dobrze umięśniony.
GRZBIET. Linia grzbietu powinna być prosta, lekko opadająca od kłębu w kierunku bioder. Lędźwie niezbyt długie, silne i dobrze umięśnione.
KLATKA PIERSIOWA. Szeroka, głęboka, pojemna, dobrze rozwinięta i umięśniona. Proporcjonalnie jej głębokość powinna stanowić mniej więcej połowę wysokości psa w kłębie.
OGON. Osadzony na umiarkowanej wysokości, jest przedłużeniem linii kręgosłupa. Powinien być dość obficie owłosiony i puszysty. Gdy pies jest w ruchu ogon powiewa na kształt falującego pióropusza. W spoczynku ogon może leżeć na grzbiecie lub swobodnie zwisać. Nie może być ani załamany, ani zbyt ciasno zawinięty, ani zbyt krótko owłosiony.
KOŃCZYNY PRZEDNIE. Mają grubą kość i są dobrze umięśnione , oglądane z przodu są mocne i proste. Łopatki umiarkowanie ukośne. Śródręcza krótkie, mocne i lekko od siebie.
KOŃCZYNY TYLNE. Oglądane od tyłu w statyce i w ruchu są ściśle w jednej linii za przednimi kończynami. Nie powinny być ani zbyt wąsko ustawione ani zbyt szeroko rozstawione. U szczeniąt możliwe wilcze pazury należy usunąć zaraz po urodzeniu. Uda mocne i dobrze umięśnione, stawy skokowe umiarkowanie kątowane.
ŁAPA. Mocna, szeroka, typu "rakieta śnieżna". Wyposażona w grube, twarde poduszki, sprawia wrażenie wytrzymałej i zwartej. Pazury są grube i mocne. Cała łapa jest obficie owłosiona. Owłosienie występuje również pomiędzy poduszkami.
RUCH. Ruch malamuta powinien być zwinny, sprężysty i nie sprawiający wrażenia wysiłku. Kończyny oglądane od przodu i od tyłu poruszają się ściśle w jednej linii, ani zbyt wąsko ani zbyt szeroko. W szybkim kłusie łapy zbliżają się ku osi ciała.
SZATA. Gęsta, obfita, średniej długości, podwójnej warstwy, izolująca od mrozu i od przegrzania.
PODSZERSTEK. Natłuszczony, izolujący od wilgoci, miękki i wełnisty, bardzo gęsty. Długość od 2,5 do 5,1 cm.
WŁOS OKRYWOWY. Sztywny, gruby, dłuższy od podszerstka. Wydłuża się zwłaszcza na szyi, karku, wzdłuż grzbietu, nad zadem, na portkach i na pióropuszu ogona.
UMASZCZENIE:
- CZARNO-BIAŁE - włos okrywowy czarny, podszerstek czarny lub szary.
- FOCZE - włos okrywowy czarny lub prawie czarny, podszerstek biały lub kremowy. Z daleka pies wygląda na czarnego, jednak z bliska przebija się jasny podszerstek.
- SOBOLOWE - włos okrywowy czarny lub szary, podszerstek rudawy.
- WILCZASTE - włos okrywowy szary (końcówki włosa mogą być czarne), podszerstek, jasnoszary, kremowy lub biały. Pies sprawia wrażenie jednolocie szarego.
- SREBRNE - włos okrywowy jasnoszary, podszerstek biały.
- BIAŁE - włos okrywowy oraz podszerstek białe. Nos, wargi oraz obwódki oczu od jasnobrązowego po cielisty. Oczy od miodowych po żółte.
- RUDE - włos okrywowy rudy w możliwych różnych odcieniach, podszerstek od ciemnorudego do białego. Nos, wargi, obwódki oczu brązowe - w odcieniu szaty. Oczy jasnobrązowe do żółtych.
UWAGA!
We wszystkich wymienionych umaszczeniach (z wyjątkiem białego) biel zawsze dominuje na spodzie tułowia, częściowo na kończynach, przedpiersiu, portkach i spodzie ogona. Malamut może mieć charakterystyczną "maskę" na głowie, może mieć także "okulary" oraz znaczenia w kolorze szaty o róznym nasileniu.
WIELKOŚĆ I WAGA. Idealna wielkość i waga: PIES - 63,5 cm w kłębie, waga 38 kg. SUKA - 58,5 cm w kłębie, waga 34 kg.
Powyższe wymiary nie powinny mieć kluczowego znaczenia, jeśli są zachowane inne cechy użytkowości, jednakże gdy sędzia ma do wyboru dwa psy podobnej klasy preferowany powinien być ten o wzroście zbliżonym do idealnego.
UWAGA! Psy powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra w pełni opuszczone do moszny.
Ewa Janicka
hodowla Appalachian
www.malamuty.pl
Zakaz kopiowania, rozpowszechniania części lub całości bez zgody redakcji PSY24.PL.
Cześć też mam Malamuta ma 15 m-cy i zgadzam się jest wspaniała rasa a te poruszanie się ich z taką dumą i zarazem gracją !! Coś pięknego . Gdy idę ze swoją Malamutkiem również mi rośnie duma że mam takiego psiaka i jak kochanego .
MÓJ WERDI (MALAMUTEK)JEST NAJBARDZIEJ WYJĄTKOWYM PSEM,MIAŁ BYĆ HUSKY A TERAZ CIESZĘ SIE,ZE NIE JEST.ALASKAN JEST DUUUUUŻO SPOKOJNIEJSZY OD MALAMUTA I NIE UCIEKA SPUSZCZONY ZE SMYCZY
mój malamut zalicza wszystkie kałuże w lesie, na szczęście potem sam wchodzi do wanny na ogródku i namoka ,a jak się dobrze namoczy to robi wszystkim prysznic...ale i tak jest ulubieńcem
Jak malamut się w czymś wytarza to śmierdzi,ale same nie wydzielają "zapachów".
mam malamuta i jest przekupny:)... za friko nic nie zrobi... ale kochany jest:) na innego psa bym go nie zamienil...
AIREDALE TERRIER - rasy psów
AKITA AMERYKAŃSKA - rasy psów
AKITA INU - pies niebywałego hartu i szlachetności - rasy psów
ALASKAN MALAMUTE - rasy psów
ALPEJSKI GOŃCZY KRÓTKONOŻNY - rasy psów
AMERICAN STAFFORDSHIRE TERIER - niezwykła siła ducha i ciała - rasy psów
APPENZELER SENNENHUND - rasy psów
AUSTRALIAN CATTLE DOG - rasy psów
AUSTRALIAN SILKY TERRIER - rasy psów
BASENJI - rasy psów
BARBET (Francuski Pies Dowodny) - rasy psów
BEAGLE – Beagle są najlepsze! - rasy psów
BEARDED COLLIE - rasy psów
Beauceron - Czerwona pończocha
BEDLINGTON TERRIER - Owca z sercem lwa - rasy psów
BERGAMASCO - rasy psów
BERNARDYN - Psy z Przełęczy Świętego Bernarda - rasy psów
BERNEŃSKI PIES PASTERSKI - rasy psów
BIAŁY OWCZASREK SZWAJCARSKI - rasy psów
BLOODHOUND - Potężny wrażliwiec - rasy psów
BOKSER - pies lekkoatleta - rasy psów
BOLOŃCZYK - aniołek czy diabełek?
BORDER COLLIE - rasy psów
BOSTON TERRIER - rasy psów
BOUVIER DES FLANDRES - Diabeł z Flandrii - rasy psów
BRIARD- Owczarek francuski z Brie - rasy psów
BULDOG ANGIELSKI - rasy psów
BULDOG FRANCUSKI - rasy psów
BULLMASTIFF - rasy psów
BULTERIER - gladiator z nad Tamizy - rasy psów
BULTERIER MINIATUROWY - rasy psów
CANE CORSO ITALIANO - rasy psów
CAVALIER KING CHARLES SPANIEL - „Ulubieniec królewskiego dworu” 
chart angielski WHIPPET - rasy psów
chart hiszpański GALGO ESPANOL - rasy psów
chart perski SALUKI – pies, który jeździ konno… - rasy psów
CHART POLSKI - rasy psów
chart rosyjski BORZOJ - rasy psów
chart WILCZARZ IRLANDZKI - pies intelektualista - rasy psów
CHIHUAHUA - Pies poświęcony bogom - rasy psów
CHIHUAHUA DŁUGOWŁOSY - rasy psów
CHIHUAHUA KRÓTKOWŁOSY - rasy psów
CHIŃSKI GRZYWACZ - rasy psów
CHOW - CHOW - rasy psów
COCKER SPANIEL ANGIELSKI - rasy psów
COTON DE TULEAR - Królewski Pies z Madagaskaru - rasy psów
CZECHOSŁOWACKI WILCZAK - rasy psów
DALMATYŃCZYK - lampart z Bałkanów
DOBERMAN - czyli psi Rolls Royce
DOG ARGENTYŃSKI<
DOG KANARYJSKI
DOG NIEMIECKI - książe psów
DOG Z MAJORKI
DOGUE DE BORDEAUX - siła i poczciwość 
DUŻY SZWAJCARSKI PIES PASTERSKI
ENTLEBUCHER
FILA BRASILERIO - postrach niewolników
FLAT COATED RETRIEVER
FOKSTERIER
GOLDEN RETRIEVER - pies myśliwski
Goldendoodle - hybryda idealna
GOŃCZY POLSKI
GOŃCZY SCHILLERA
GOŃCZY SZWAJCARSKI
GROENENDAEL - owczarek belgijski
GRYFONIK
Hawańczyk – piesek kubański
HISZPAŃSKI PIES DOWODNY
HOKKAIDO
HOVAWART
IRISH SOFT COATED WHEATEN TERRIER
JACK RUSSELL TERRIER
JAMNIK - wielka osobowośc w niewielkim ciele
KELPI (Owczarek australijski Kelpie)– siła spojrzenia i głosu
LABRADOR RETRIEVER
LANDSEER
LEONBERGER- pies z Lwiej góry
LHASA APSO - mały tybetańczyk
LOWCHEN (LWI PIESEK)
ŁAJKA
MALINOIS - owczarek belgijski
MALTAŃCZYK
MANCHESTER TERRIER - czyli elegant w smokingu
MASTIF ANGIELSKI
MASTIF HISZPAŃSKI
MASTIF NEAPOLITAŃSKI
MASTIF PIRENEJSKI
MASTIF TYBETAŃSKI
MOPS
NOWOFUNDLAND - silny, dobroduszny, wspaniały pływak
NOVA SCOTIA DUCK TOLLING RETRIEVER
OGAR POLSKI - 
OWCZAREK AUSTRALIJSKI AUSSIE
OWCZAREK BELGIJSKI: Groenendael, Tervueren, Malinois
OWCZAREK KAUKASKI - legenda gór i stepów
OWCZAREK NIEMIECKI
OWCZAREK PODHALAŃSKI
OWCZAREK SZKOCKI COLLIE
PARSON RUSSELL TERRIER
PINCZER
PINCZER MINIATUROWY
PINCZER ŚREDNI
PIRENEJSKI PIES GÓRSKI
POLSKI OWCZAREK NIZINNY
PUDEL
RHODESIAN RIDGEBACK
ROMAŃSKI PIES DOWODNY - Lagotto
ROSYJSKI TOY
ROTTWEILER
SETER IRLANDZKI
SETER SZKOCKI GORDON
SHAR PEI
SHIBA INU
SHIH - TZU
SHIKOKU
SIBERIAN HUSKY
SPRINGER SPANIEL ANGIELSKI
STAFFORDSHIRE BULL TERRIER - mały rycerz
SZNAUCER - BRODACZ MONACHIJSKI
SZNAUCER olbrzym
SZNAUCER średni
SZNAUCER miniaturowy
SZPIC MAŁY
SZPIC WILCZY
TERIER IRLANDZKI
TERRIER TYBETAŃSKI
TERVUEREN - owczarek belgijski
TOSA – pies bojowy i stróżujący
WEST HIGHLAND WHITE TERRIER
WELSH CORGI
WELSH CORGI CARDIGAN
WELSH CORGI PEMBROKE
WYŻEŁ NIEMIECKI KRÓTKOWŁOSY
WYŻEŁ NIEMIECKI SZORSTKOWŁOSY
WYŻEŁ WĘGIERSKI KRÓTKOWŁOSY
YORKSHIRE TERRIER - idealny przyjaciel
owczarek szetlandzki
