Kardiomiopatia rozstrzeniowa, a zabiegi - usunięcie płynu z psiego brzucha

 W trakcie kończącego się dyżuru sobotniego, przed godziną 17 zadzwonił do nas mężczyzna z zapytaniem:

Według lekarza prowadzącego psa, nie ma on żadnych szam i kwalifikuje się do eutanazji.
Po wyjaśnieniu drogi dojazdu do gabinetu, okazało się że pies zostanie dowieziony z odległości miejscowości oddalonej ponad 20km.

Do gabinetu został wprowadzony doberman, na chwiejących się nogach z beczkowatym brzuchem. Wstępne oględziny wskazywały na duże zaburzenie w krążeniu. Niestety nikt temu psu nie postawił żadnego rozpoznania, więc nie wiadomo z jaką chorobą serca mamy do czynienia.

Wykonano wstępne badanie kliniczne, które miał ona celu określenie drogi poszukiwań potencjalnych przyczyn. Z badań dodatkowy zastosowano echokardiografię oraz USG jamy brzusznej.

W jamie brzusznej zalegały bardzo duże ilości płynu. Oglądając serce okazało się, że płyn jest także w jamie osierdziowej.

Było go na tyle dużo, że tworzyło to sytuacje zagrożenia życia dla psa. Gromadzący się płyn w worku osierdziowym powoduje zaciskanie serca, które tym samym nie ma się jak kurczyć i staje. O stanie zostali poinformowani właściciele i przedstawiono im plan postępowania mającego na celu stabilizację psa.

Wykonano nakłucie worka osierdziowego pod kontrolą USG i pobrano około 650ml krwistego płynu. Pies po tym zabiegu znacznie się ożywił i lepiej reagował na otoczenie. Jednoczesny zapis EKG wykazał znaczący wzrost liczby uderzeń serca. Ponowne Echo serca wykazało niewielką ilość płynu w worku osierdziowym (prawie nigdy nie udaje się odessać cały płyn z worka osierdziowego) i znaczną poprawę kurczliwości pracy serca. W dalszej kolejności rozpoczęto procedurę spuszczania płynu z jamy brzusznej. Z każdą wylewaną objętością płynu pies stawał się pogodny i skory do kontaktu z człowiekiem. Z jamy brzusznej usunięto około 3700ml płynu o lekko żółtawym kolorze.

Pies po wszystkich tych czynnościach został wyprowadzony na spacer i po powrocie oceniono jego stan na dobry.
Rozpoznanie to: kardiomiopatia rozstrzeniowa z zastoinową niewydolnością serca i gromadzeniem się płynu w osierdziu i jamie brzusznej.

Zalecone postępowanie terapeutyczne (leki i dieta) i zdecydowano o wydaniu psa do domu. Umówiono się również na wizytę kontrolną za 2-3 dni. W razie pogorszenia stanu zdrowia, właściciele mieli nas informować natychmiast telefonicznie.

Pies stawił się w umówionym terminie na wizytę kontrolną, na której określono jego stan na bardzo dobry i zalecono dalsze podawanie wcześniej zaleconych leków nasercowych. Podczas tej wizyty omówiono. też problem z wiszącym guzkiem górnej wargi. Jak się okazało pies przygryza sobie go i coraz częściej krwawi. Właściciele zostali poinformowani o konieczności usunięcia tego guzka, gdyż przygryzanie sobie go przez psa będzie coraz częstsze. Opiekunowie byli bardzo zdziwieni, gdyż prawie wszyscy lekarze wcześniej stwierdzili ze takiego psa się nie da znieczulić. "Nic bardziej mylnego, znieczula się ludzi z chorobami serca, to dlaczego nie da się znieczulić psa z chorobą serca?" Zdecydowano że za 2-3 tyg, jeśli przygryzanie stanie się uciążliwe, właścicielka umówi psa na zabieg.

Faktycznie minęło około 3 tygodni, gdy właścicielka zadzwoniła i spytała czy nadal uważamy, że możemy znieczulić tego psa.
Zabieg wykonano, a pies po zabiegu w stanie bardzo dobrym wyszedł o własnych siłach z gabinetu. Po około 10 dniach ściągnięto szwy z wargi, a Pani zaopatrzyła się w nową porcję leków dla dobermana. Podczas znieczulenia miał wykonane Echo serca. Płyn w niewielkiej ilości zalegał w osierdziu, ale nie stwarzał zagrożenia życia.
Kolejna wizyta kontrolna został już ustalona i mamy nadzieję, że pies będzie jeszcze długo cieszył właścicieli i nas.

Mit krążący iż nie da się znieczulić psa chorego na serce, powstał przed wielu laty. Dziś przy zastosowaniu nowych leków i odpowiedniej aparatury można nie tylko takich pacjentów znieczulać, ale i operować. Przecież u ludzi chorych na serce też wykonuje się zabiegi, a nawet więcej zabiegi na sercu. Taki cel my też chcemy osiągnąć.

Autor: lek.wet. Ziemowit Kudła
http://www.medwet.pl