Nauki kliniczne

Nauki kliniczne

To zespół nauk ściśle ukierunkowanych na jedną dziedzinę zainteresowań. Ich opanowanie daje lekarzowi weterynarii sprawne działanie w kierunku profilaktyki,diagnozy i leczenia poszczególnych schorzeń zwierząt. Nauki kliniczne to m.in.:

farmakologia weterynaryjna
Farmakologia weterynaryjna jest odrębną, aczkolwiek istotnie powiązaną z farmakologią ogólną dziedziną nauki. Traktuje o badaniu leków weterynaryjnych, jak również leków ściśle powiązanych z medycyną człowieka, ale które to leki mogą być stosowane w lecznictwie zwierząt.

Jest to gałąź nauki wykładana jedynie na Wydziałach Medycyny Weterynaryjnej, i jako dziedzina w gruncie rzeczy przedkliniczna, ma za zadanie przygotować adepta sztuki weterynaryjnej do pracy jako klinicysta.

Istnieje szereg podręczników medycznych i weterynaryjnych, z których studenci weterynarii mogą zgłębiać swoją wiedzę w zakresie: farmakologii ogólnej, farmakodynamiki leków, farmakokinetyki leków, czy też dawkowania leków u poszczególnych gatunków zwierząt, jak np.
"Farmakologia Weterynaryjna" prof. Zbigniewa Rolińskiego
"Farmakologia weterynaryjna" prof. Tadeusza Garbulińskiego

toksykologia weterynaryjna
Toksykologia - nauka interdyscyplinarna wyodrębniona z biologii, chemii, medycyny, medycyny weterynaryjnej, farmakologii i innych dziedzin. Dzieli się ją umownie na toksykologię teoretyczną i toksykologię stosowaną.

Nazwa "toksykologia" wywodzi się od greckiego słowa tox - łuk oraz toxicos - substancja którą zatruwano strzały.

Toksykologia zajmuje się badaniem własności czynników toksycznych i negatywnymi skutkami ich oddziaływania na organizm. Takimi własnościami są na przykład:

toksyczność - bezpośrednie wywoływanie objawów chorobowych
mutagenność - powodowanie zmian genetycznych
kancerogenność - powodowanie zmian nowotworowych
teratogenność - powodowanie wad rozwojowych płodu
alergogenność - wywoływanie alergii.

Wiedza z dziedziny toksykologii jest powszechnie wykorzystywana przez lekarzy z dziedziny medycyny sądowej, bądź lekarzy weterynarii wyspecjalizowanych w weterynarii sądowej.

diagnostyka weterynaryjna
Diagnostyka kliniczna - nauka której celem jest poznanie metod klinicznych i laboratoryjnych, stosowanych w badaniu i rozpoznaniu chorób wewnętrznych np. schorzenia wątroby, nerek, płuc (choroby narządowe), niewydolność krążenia (choroby układowe) itd.

- Badanie krwi:morfologia (budowa krwi- liczba erytrocytów, leukocytów, hematokryt, ilość hemoglobiny, obraz czerwonych i białych krwinek i OB)
- badanie biochemiczne (oznaczanie pewnych substancji jak pierwiastki czy enzymy w surowicy).
- Badanie kału: szukamy w nim: pasożytów, krwi , śluzu. Badamy też aktywność enzymów trzustkowych :trypsyna , lipaza , amylaza
- Badania obrazkowe: USG , Radiologiczne , Endoskopowe.
- Badanie mikroskopowe: badanie włosa (trychogram) , badanie zeskrobiny skóry

choroby wewnętrzne zwierząt
Choroby wewnętrzne zwierząt, czy też interna (łac. internus - wewnętrzny) - to obszerna dziedzina medycyny weterynaryjnej zajmująca się schorzeniami narządów wewnętrznych, czy też układów narządowych

choroby zakaźne zwierząt
Choroby zakaźne, choroby infekcyjne - grupa chorób zwierząt, będących następstwem zakażenia ustroju czynnikiem zakaźnym i złamania sił odpornościowych organizmu (lub w odwrotnej kolejności) lub obecności w organizmie bioaktywnych toksyn (jadów) drobnoustrojów.

Do niedawna mianem choroby zakaźnej określano choroby wywoływane także przez robaki (np. owsica), pierwotniaki (np. malaria) i małe stawonogi (np. wszawica). Obecnie te choroby nazywane są chorobami pasożytniczymi. Choroba zakaźna, która może łatwo przenosić się pomiędzy organizmami (czy to ludzkimi czy zwierzęcymi) w sposób pośredni lub bezpośredni nosi nazwę choroby zaraźliwej.

Czynnik etiologiczny i postacie
Przyczyną chorób zakaźnych mogą być następujące czynniki etiologiczne: wiroidy zakażające tylko rośliny , wirusy , priony , bakterie , riketsje , grzyby Zdolne do wywołania choroby są jednak tylko niektórzy przedstawiciele wymienionych grup. W dużej części zależy to od zdolności do wywołania choroby danego patogenu, a także od odporności własnej pacjenta, dawki i wirulencji czynnika zakaźnego oraz wpływu dodatkowych czynników. W obecnych czasach, gdy AIDS występuje epidemicznie, a część zakażeń powodowana jest przed pewne działania medyczne (zakażenia jatrogenne, np. przez obniżanie odporności organizmu przy przeszczepach) niemożliwym jest określenie ściśle grupy patogennych drobnoustrojów.

Powszechnie stosowany jest podział na: choroby bakteryjne , choroby wirusowe , grzybice , riketsjozy , choroby, prionowe (zakaźne encefalopatie gąbczaste (TSE)) , jadzice - choroby wywołane przez jady.Dokładniejszy podział na krętkowice, chlamydiozy itd. jest mało powszechny.

Zaproponowany tu podział nie jest jedynym słusznym. Jest on jednak najpopularniejszy (w literaturze fachowej bardzo rzadko proponowany jest inny!) i pozwala zaklasyfikować każdą chorobę do jednej z grup.

Wybrane choroby zakaźne zwierząt: Afrykański pomór koni , Afrykański pomór świń , BSE (gąbczasta encefalopatia bydła) , Choroba Aujeszkyego , Choroba Tyzzera , Choroba bornajska ,Choroba cieszyńska świń , Choroba graniczna , Choroba guzowata skóry , Scrapie , Choroba niebieskiego języka , Choroba pęcherzykowa świń , Choroba skokowa owiec , Gorączka Q , Gorączka doliny Rift , Gruźlica (zwierzęta) , Krowianka , Księgosusz , Listerioza , Myksomatoza , Nekrobacyloza , Niedokrwistość zakaźna koni , Niesztowica , Nosacizna , Nosówka ,Ospa krów ,Ospa rzekoma krów , Otręt bydła , Panleukopenia kotów , Parwowiroza psów , Pomór węgorzy , Pomór świń ,Pryszczyca , Ptasia grypa , Pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej , Różyca , Szelestnica , Tularemia , Wibrioza , Wirusowe zapalenie tętnic koni , Wrzodzienica łososiowatych , Wąglik , Wścieklizna , Zakaźne zapalenie otrzewnej kotów , Zakaźne zapalenie żołądka i jelit świń , Zaraza płucna bydła , Zgnilec , Zołzy

chirurgia weterynaryjna
- chirurgia dużych zwierząt
- chirurgia małych zwierząt

Chirurgia weterynaryjna jest dziedziną medycyny weterynaryjnej zajmującą się leczeniem zwierzęcych chorób wymagających interwencji chirurgicznej, czyli najczęściej w przypadku weterynarii, zabiegu inwazyjnego.

Nazwa "chirurgia" pochodzi od greckich słów cheir (ręka) i ergon (czyn, działanie), łac. grec. cheirurgia - praca wykonywana ręcznie.

Chirurgię weterynaryjną można podzielić umownie na dwie gałęzie: chirurgię małych zwierząt , chirurgię dużych zwierząt.
Dużego przygotowania specjalistycznego wymaga zwłaszcza chirurgia koni. Leczenia operacyjnego tych zwierząt podejmują się zazwyczaj jedynie doświadczeni w tej materii lekarze weterynarii, posiadający odpowiednią specjalizację w tej dziedzinie. Coraz częściej lekarze weterynarii uciekają się do mniej inwazyjnych metod leczenia chirurgicznego, jak np. laparoskopia.

rozród zwierząt
bd

parazytologia weterynaryjna
Parazytologia (z gr. parasitos współbiesiadnik, logos nauka) to nauka zajmująca się badaniem pasożytów i pasożytnictwa w przyrodzie.

Biorąc pod uwagę umiejscowienie pasożyta w systematyce dzieli się ją na poddziały, np.: helmintologię (nauka o robakach) , trematodologię (nauka o przywrach) , inne.
Biorąc pod uwagę charakter żywiciela dzieli się ją na: parazytologię lekarską , parazytologię weterynaryjną , parazytologię rolniczą.

profilaktyka weterynaryjna
bd

ortopedia weterynaryjna
bd

andrologia i sztuczne unasiennianie zwierząt
Andrologia (podobnie, jak ginekologia u kobiet) - dział medycyny zajmujący się fizjologią (zapalenia, nowotwory, ograniczona płodność, zaburzenia funkcji układu płciowego w aspekcie endokrynologicznym, naczyniowym i operacyjnym) i patologią (wady rozwojowe) męskich narządów płciowych, ich diagnozowaniem i leczeniem.

Sztuczne unasiennianie, inseminacja - metoda rozrodu zwierząt, która ma zastosowanie u: bydła, owiec, kóz, świń, drobiu oraz pszczół. Uznane jest za metodę hodowlaną, przyczyniła się ona do doskonalenia populacji zwierząt gospodarskich, w szczególności bydła. Proces sztucznego unasienniania składa się z następujących etapów: pobieranie nasienia , badanie nasienia , rozrzedzanie i konfekcjonowanie nasienia , przechowywanie nasienia , rozprowadzenie, nasienia do punktów inseminacyjnych , unasiennianie samic.

Niewątpliwie do zalet sztucznego unasienniania zaliczyć należy: możliwość unasiennienia nasieniem pobranym od samca znacznie większej liczby samic , większą ilość uzyskiwanego potomstwa , dokładniejsza ocena wartości hodowlanej ojców , możliwość wykorzystania nasienia samca nawet po jego śmierci , unikanie chorób związanych z naturalnym kryciem , możliwość transportu nasienia na duże odległości , niższe koszty zakupu nasienia niż samego samca , unasiennienie samicy nasieniem tego samca, który odmawia skoku na daną samicę (np. w przypadku bastardyzacji)

dietetyka weterynaryjna
bd

higiena zwierząt rzeźnych i żywności pochodzenia zwierzęcego
bd

Nauki podstawowe

Kształcenie lekarzy weterynarii