Aklimatyzacja szczenięcia w nowych warunkach

Możliwość psychicznego okaleczenia szczenięcia jest bardzo duża. Dotyczy to przede wszystkim czasu, w którym zostaje ono oddzielone od swojego rodzeństwa i wprowadzone w świat ludzi. Dlatego też początkowe warunki zadomowienia są punktem zwrotnym w dalszym rozwoju młodego organizmu. Jego rozwój przyjmie oczekiwany przez nas przebieg, tylko wtedy, gdy umożliwimy mu znalezienie zaufania do swoich nowych partnerów, nowego środowiska oraz siebie samego. Właśnie w tym czasie, powinniśmy zaangażować całą naszą wiedzę o naturze psa, zdolność wyczuwania się oraz wiele czasu.

Powszechnie uważa się, że przejęcie szczenięcia przez nowych właścicieli w wieku 8-10 tygodni jest najkorzystniejsze. Lecz mimo całej oczywistości (matka przestaje karmić) i zrozumienia, z którym oddzielamy nasze szczenięta od miotu, chodzi tu o zasadnicze działanie, dla którego nie ma w naturze żadnego przykładu. Właśnie w tych pierwszych 12-14 tygodniach życia przechodzi nasz pies najdelikatniejszą fazę, która dozgonnie znamionuje kształtujący proces dojrzewania.

Gdy więc bierzemy do siebie szczenię nie myślimy, że jest ono "gotowe do odebrania", lecz o tym, że znajduje się ono w okresie decydującej fazy rozwojowej. Przedwczesne przerwanie jego naturalnego rozwoju wpływa przede wszystkim na te zjawiska, które w naturalnych warunkach wynikałyby z bogatego wspólnego życia i kształtowania się stosunków z rówieśnikami i matką (a właściwie także z ojcem). To znaczy, że dla młodego psa takie warunki, które pozwolą mu stać się "prawdziwym psem" poprzez obcowanie z przedstawicielami tego samego gatunku, mogą być częściowo nieznane.

Podwójne dopasowanie

Wiemy także, że pies jako partner człowieka, musi być jemu zawczasu dostarczony. Ażeby więc nasz towarzysz domowy mógł stać się "prawdziwym psem", zarówno w stosunkach z innymi psami jak i we wspólnym życiu z człowiekiem, musi dokonać jak gdyby podwójnego "dopasowania", którego często nie jesteśmy świadomi.

Proces wychowywania szczenięcia musi być poniekąd dwujęzyczny, żeby umożliwić mu zrozumienie zarówno swoich towarzyszy, jak i nas, ludzi. Jednakże złudna jest nadzieja, że obie te biologiczne potrzeby uda się skompensować poprzez przesunięcie momentu oddania szczenięcia. Zadajemy więc sobie pytanie, czy ważniejsze jest łagodzenie braków rozwojowych w wewnątrzgatunkowych zachowaniach społecznych (między psami), czy też w międzygatunkowych (stosunek pies-człowiek). Nie ma jednak jednoznacznej odpowiedzi, gdyż owe braki odbijają się ujemnie na usposobieniu naszego psa, zgłębienie przyczyn zaburzeń osobowości, doprowadziło wielu psich psychologów do koncepcji "kształtujących dni zabaw".

Myśl przewodnia polega na tym, że jeśli to możliwe, należy zgodnie z naturą kontynuować przerwany proces kształcenia się i zabaw, określany jako wczesny rozwój. Możemy to zorganizować poprzez wspólne prowadzenie (wychowywanie) mniej więcej równych wiekiem szczeniąt (także różnych ras). Praktyczne urzeczywistnienie tej względnie nowej koncepcji, znajduje się dopiero w początkowej fazie, obiecującej jednak przyszły sukces.

Do tej pory każdy nabywca szczenięcia, który chciał odpowiednio rozwinąć swoje i jego zachowania, oraz musiał rozpoznać i najlepiej, jak to możliwe, wypełnić wielorakie biologiczne potrzeby zachowań swojego podopiecznego, był zdany na siebie samego. Niewystarczająca jest bowiem powszechnie dostępna literatura na temat koniecznych biologicznych zachowań oraz "kształtujących dni zabaw". Mogę jedynie odesłać Państwa do książki Johna Fishera "Okiem psa", która może być pomocą w postępowaniu z naszym przyjacielem.

Artykuł opracowany i umieszczony za zgodą: Marzena Kaca-Bibrich. Adres umieszczenia oryginalnego materiału: http://www.z-palacu-cesarza.j.com.pl/ . Tytuł oryginalnego materiału: Ciekawość kontra strach.

Zaaklimatyzowanie się szczenięcia w nowych warunkach: CIEKAWOŚĆ KONTRA STRACH

Szczenię w nowym stadzie